บททั้งหมดของ Alfa'nın Sözleşmesi: บทที่ 31 - บทที่ 40

Tekrar ona döndüğümde, o büyük mavi gözleriyle bana bakıyordu. Alt dudağı cevabımı beklerken hafifçe titriyordu. Gitmesini istemiyordum ama ya bu canavarlardan biriydiyse? Kendimi neyin içine sokuyordum?"Be... Beni öldürecek misin?" diye sordu tekrar."Hayır." Ne olduğu önemli değildi.Etrafına sarılı olan havluya tutundu, havlu bacaklarının üzerine kadar çekilmişti ve zar zor örtüyordu."Bunları giy." Dolaptan sweatshirt ve eşofmanı uzattım. Daha az giymesini tercih ederdim ama kapalıyken işler biraz daha kolay oluyordu.'Çünkü bu seni durduracak!' diye alay etti Aero.Ona sırtımı dönerek giyinmesine izin verdim. "Neden gitmeni istediğimi düşünüyorsun?""Ben sözleşmenin bir parçasıyım." Bu sefer kekelememişti, sanki ona bakmadığımda konuşması daha kolay oluyordu."Öyleydin." diye onayladım, sırtım hâlâ ona dönüktü. "Ama masum bir kadını öldürmeyi planlamıyorum."'Sakın cesaret etme!' diye hırladı Aero."Gitmek istersen gidebilirsin. Her şeyini ayarlarım ve ihtiyacın olan her şeyi ver

NeahYüzü şaşkınlık ve kafa karışıklığıyla buruştu. Belki içinde küçük bir öfke kıvılcımı da vardı. Ama ben sadece onun yanındaki yerimi bilmek istiyordum.Ay Işığı'ndaki hayatım çekilmez olsa da en azından öngörülebilirdi. Ne yapmam gerektiğini ve ne zaman yapmam gerektiğini biliyordum. İnsanların odama gelip bana vuracağını biliyordum. İzin verilen tek yemeğin, eğer varsa, artıklar olduğunu biliyordum. Burası ise tam bir sürprizdi. Benimle sanki gerçekten onlardan biriymişim gibi konuşuyorlardı.Yalnız kaldığımda bunu düşünmüştüm. Alfa Dane ile yaptığım her konuşmanın ipini çekiştiriyordum. Mühürlenmek istediği tek kişinin ben olduğumu söylemişti ve belki de kardeşimle olan sözleşme sona erdiğine göre, benimle yeni bir sözleşme yapmaya istekli olabilirdi."İstediğin bu mu? Bana bir varis vermek, başka bir şey değil?" Artık sesindeki rahatsızlığı duyabiliyordum.Gözlerimi indirdim. "Sizin istediğiniz bu değil mi? Size bir varis verecek biri. Dişi kurtlarla yapılan bu sözleşmelerin ama

Neah Sırtımı duvara yaslarken üzerime eğildi. Gözleri benimkilerin üzerinde gezindi ve dudaklarıma indi. Hızlı bir hamle yapıp dudaklarını benimkilere bastırdı ve bu sefer irkilmedim.Alfa Dane geri çekildi. "Bana güveniyor musun?" diye sordu nazik bir sesle."Evet." diye fısıldadım."Yavaş gidebiliriz." diye fısıldadı. Başımı yukarı aşağı sallayarak teklifini kabul ettim.Dudakları tekrar benimkilere geldi, biraz daha sert öptü ve elleri kalçalarıma yerleşti.Tekrar ayrıldı ve ben ona küçük bir baş sallaması daha yaparak devam etmesini istediğimi belirttim.Bu sefer dudakları boynumdan aşağıya, köprücük kemiğime doğru hafif öpücükler bıraktı. Her biri sanki tenime küçük elektrik şokları çarpmış gibiydi.Geri adım attı, beni kabinden çıkarıp duşa doğru çekti.Beni duvara itti, kapüşonlu sweatshirt'ümü ve altındaki yeleği başımdan çıkardı, göğüslerim serbest kaldı. Hemen bir meme ucumu ağzına aldı, dişlerini gezdirdi ve nefesimi keserken diğerini yoğurdu.Dudakları vücudumda aşağı doğr

"Ona söyledin mi?" diye sordu sessizce, oğulları arazide koşup yarışırken."Hayır.""Anlıyorum, hâlâ seninle konuşmuyor o zaman, ha?""Hayır."Başını salladı. "Anlat bana, neden ona söylemedin? O pislik artık öldü. O kimseye bağlı değil, sahiplenmek senin hakkın.""İşler karışık," diye mırıldandım."Anlıyorum ama..." Duraksadı. "Eğer bağlanmamış olsaydı bunu saklayamazdın. Yoksa bu sözde Likan meselesi yüzünden mi? Çünkü Kurtlar çok daha kötüsünü yapıp insanlarla birlikte yaşadı.""Bu konuda." diye mırıldandım, konuyu Neah'dan uzaklaştırarak. "Devon başka bir şey söyledi mi?"Eric başını salladı. "Sana söyledim, benimle konuşmuyor. Nedenini bilmiyorum.""Onlar hakkında gerçekten hiçbir şey bulamıyorum. Saatlerce tüm veritabanlarını taradım. Böyle bir şey hiç kaydı olmadan nasıl var olabilir?""Sanırım bunun Ay Işığı'nın saklanmasıyla ve Neah'ın bahsettiği kurallarla ilgisi var.""Onunla konuşmam gerek." diye mırıldandım.Eric benimle zindana geldi, kendine Devon diyen adamı uyandırmak

DaneRaven, sürekli korku konusunda haklıydı. Şimdi daha dikkatli baktığımda, Neah'ın sesinde duyabiliyordum ama kokusu tamamen aynı kalıyordu. İlk karşılaşmamızdan şimdiye kadar taşıdığı o garip koku, tek farkı ona eşlik eden lavanta özüydü.Onun yansımasını pencerede görebiliyordum. Gözyaşlarını koluyla nasıl sildiğini görüyordum. Neredeyse hiç ses çıkarmıyordu."Ne olursa olsun, Devon bir canavar gibi görünmüyor." diye mırıldandım. "Önceliği senin güvende olman ve başka bir şey değil. Dediğim gibi, bilgi konusunda oldukça açık.""Yani ona işkence etmek zorunda kalmadın." Kelimeleri yavaşça söyledi, sanki kendinden bahsediyormuş gibi. Koltuğunda kıpırdandığını gördüm. Başını omzunun üzerinden çevirip kilitli kapıya baktı. İşkence hakkında konuşmak tetikleyiciydi."Hayır, gerek yoktu." Düşüncelerini başka bir şeye çekmek istedim. Ona dönüp baktığımda, gözyaşlarının mavi gözlerini nasıl parlaklaştırdığını gördüm.'Söyle ona.' diye söylendi Aero.'Gerçekten şimdi mi? Az önce ona yardım