All Chapters of Mafya Prensesi ve Motorcu Çetesi: Chapter 21 - Chapter 30

Angel'ın bakış açısından.Acı…İçten içe sızlayan, bedenimin her köşesine yayılan ağır bir acı.Kendini ilk hissettiren şey buydu. Bir de durmadan kulağıma saplanan o bip sesi.İnledim, gözlerimi açmaya çalıştım. Göz kapaklarımı güçlükle araladım ve bulanık çevremi seçebilmek için birkaç kez kırpıştırdım.Üzerimde sıcak bir ışık yanıyordu. Odanın geri kalanı karanlığa gömülmüştü.Hayır.Hayır, oraya geri dönmemiştim.Nefesim sertleşti, bip sesi hızlandı. Bir el benimkini tuttu. Başımı güçlükle çevirip yüzüne baktım. Söyledikleri sanki suyun altından geliyordu."Şşş, prensesim. Ben buradayım."Gözlerimi kırpıştırdım. Görüşüm yavaş yavaş netleşmeye başladı. Yüz hatlarını seçtim. Koyu renk saçlarını, yeşim yeşili gözlerini, benimkine benzeyen o tanıdık çizgileri."Anne."Boğazım yanıyordu. Kupkuruydu. Sesim çatallı çıkarken ilk gözyaşı yanağımdan süzüldü.Annem, boğazına düğümlenen hıçkırığı bastırmaya çalışarak başını salladı. Gözlerinde yaşlar parlıyordu. Gözlerini kırptığı

Angel'ın bakış açısından.Annemin ve hemşirenin yardımıyla yataktan kalkabildim. Banyoya girdiğimde aynanın karşısında donup kaldım.Kendime baktım.Ve içimde tiksintiden başka hiçbir şey kalmadığını hissettim.Yüzüm mosmordu, şişmişti. Gözlerim bir pandanınkini andırıyordu. Gözlerimin beyaz olması gereken kısımları kan kırmızısıydı. Boğazımın çevresi morluklarla kaplıydı. Köprücük kemiğimden kaburgalarıma kadar uzanan koyu izler vardı. Göğüslerimde diş izleri, karnımda ise beni kestikleri yerlerden kalan çizikler göze çarpıyordu.Kalçalarım morarmış, şişmişti.Aşağısının ne hâlde olduğunu görmeme gerek yoktu. Zaten biliyordum.Çünkü onları hâlâ hissedebiliyordum.Klozete doğru ilerleyip kustum. Ardından alabildiğim kadar derin bir nefes aldım.Yeniden aynanın karşısına geçip iç çektim. Saçlarım birbirine dolanmıştı, tenimde kurumuş kan vardı. Kırılan ve sonra yerine oturtulan burnumun üzerinde destek bandajı duruyordu.Üzerimden kamyon geçmiş gibi görünüyordum.Ama hayatta

Gaddar'ın bakış açısından.Hastaneden kendi isteğiyle çıkıp gittiğinden beri haftalar geçmişti. Onu gören de yoktu, ondan haber alan da.Annem eve gitmişti ama Angel kapıyı açmamıştı. Perdeler sımsıkı kapalıydı. Hepimiz o kadar endişelenmiştik ki sonunda polis şefinden Angel ve Rebel için bir sağlık kontrolü yapmasını istemek zorunda kalmıştık. Bize onun hayatta ve iyi olduğunu söylemişti. Angel ona yalnızca rahat bırakılmak istediğini söylemişti. Morluklarının iyileşmeye başladığını, yüzünün daha iyi göründüğünü de eklemişti.Bu üç gün önceydi.Evden hiç çıkmamıştı ama her hafta eve market siparişi geliyordu. Geceleri ben nöbet tutuyordum. Gündüzleri de adamlarım evi uzaktan izliyordu.Bu durumun artık bitmesi gerekiyordu.Hem de çok yakında.Kim olduklarını bulmaya çalışıyordum ama şu ana kadar hala elimizde hiçbir bilgi yoktu. Ice, Rosena ve Simon minibüsü bulmuş, izini bir depoya kadar sürmüştü. Ama kamera kaydı orada kesilmişti.Asıl midem

Angel'ın bakış açısından.Haftalardır eve kapanmıştık.Neredeyse her gün kapıya biri geliyordu ama hiçbirine cevap vermiyordum. Kapıyı sadece market siparişi geldiğinde açıyordum.Depresyon ağır ağır içime çökmüştü. Yine de gündüzleri ayakta kalmayı başarıyordum. Asıl geceleri dağılıyordum. Rebel uyuduktan sonra, beni duymasın diye duşun altında hıçkıra hıçkıra ağlıyordum.Her gün farklı oyunlar oynuyor, Disney filmleri izliyorduk. Şarkılar söylüyor, gülüyorduk. Ta ki gece üzerimize çökene kadar.İşte o zaman yeniden o acımasız döngünün içine sürükleniyordum.Acı.Öfke.Çaresizlik.Kendimi işe yaramaz, güçsüz hissetmek…Onlardan kaçmaya çalışırken verdiğim o nafile çabaya nasıl güldüklerini yeniden yeniden hatırlamak…Motosiklet çetesinin kadınlarının kapımı çaldığını biliyordum. Ön kapıdaki kameradan hepsini görüyordum. Gaddar'ın geceleri evi izlediğini, gündüzleri de adamlarından birini nöbete bıraktığını biliyordum.Ama hiçbirinin varlığını kabullenmiyordum.Hâlâ zihnen

Gaddar'ın bakış açısından.Kasabanın içinden motorla geçerken Gianni'nin bir dövme dükkânına girdiğini gördüm. Hemen sinyal verip yol kenarına çektim, motoru durdurdum. Ardından inip motora yaslandım ve çıkmasını beklemeye başladım.Dükkânın camları, içerisi görünmesin diye filmle kaplanmıştı. Bu yüzden içeride ne yaptığını göremiyordum. Garip bir durumdu çünkü Moretti'lerin dövme yaptırmak için güvendiği kendi adamları, kendi kadınları vardı. Gianni'nin burada ne işi olabilirdi? Elbette başka bir yerde dövme yaptıramaz demiyordum ama yine de tuhaf geliyordu.Gianni ve Marco üç hafta önce kasabaya gelmişti. Neden burada olduklarını öğrenmeye çalışırken aklımı kaçıracak hâle gelmiştim. Angel hâlâ kimseye cevap vermiyordu. Mesajlarıma bile dönmüyordu. Hatta geceleri, onların iyi olduğundan emin olmak için su borusuna tırmanıp pencereden içeri bakacak kadar ileri gitmiştim.Angel'ımın uykusunda hıçkıra hıçkıra ağladığını, cenin pozisyonunda yastığına sarıldığını görmek kalbimi parampa