All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 11 - Chapter 20

หลีลี่อดเกลี้ยกล่อมไม่ได้ “ตอนนี้เธอทำงานชั้นเดียวกับท่านประธานทุกวัน ความกดดันอาจมากกว่าเมื่อก่อนอยู่บ้าง แต่อย่างน้อยต่อไปก็ไม่ต้องถูกหวงอี้อันคอยหาเรื่องเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว นอกจากนี้ ประธานซางยังเป็นหนุ่มหล่อแบบสามร้อยหกสิบองศาไร้มุมดับ เธอถือเสียว่าขึ้นไปชื่นชมหนุ่มหล่อก็ได้นี่!”เวินหร่าน “...”เธอกลัวแต่ว่า ถ้ายังชื่นชมต่อไป ตัวเองอาจอดใจไม่ไหวขึ้นมาน่ะสิขณะกำลังกลุ้มใจอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นมาขัดความคิดของเธอ“จิ่งเฉิง เอาเลย!”“รีบจูบพี่เวินเร็วเข้า!”เวินหร่านเหมือนจะได้ยินชื่อจิ่งเฉิงซึ่งเป็นสามีของตัวเองเธอหันหน้ามองไปโดยสัญชาตญาณ รูม่านตาพลันหดเล็กลงอย่างห้ามไม่อยู่ทางฝั่งที่นั่งวีไอพี ฟู่จิ่งเฉิงผู้เป็นสามีกับเวินฉีพี่สาวของเธอกำลังใช้ปากส่งไพ่ให้กันอยู่คนรอบข้างล้วนเป็นคุณหนูคุณชายในแวดวงสังคมเดียวกับพวกเขาฟู่จิ่งเฉิงที่เยือกเย็นสำรวมตัวเสมอมา แววตาในขณะนี้กลับเต็มไปด้วยความลุ่มหลงและความตื่นเต้นถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เวินหร่านไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่า ฟู่จิ่งเฉิงจะมาสถานที่อย่างบาร์เหล้าและร่วมเล่นเกมแบบนั้นเขามีนิสัยค่อนข้างเย็นชา รักสัน

พาดหัวข่าวเขียนไว้ว่า... คุณหนูใหญ่ตระกูลเวินจูบกับชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนในบาร์ยามค่ำคืนเวินหร่านกดเข้าไปอ่าน ในนั้นมีรูปที่เวินฉีพี่สาวของเธอจูบกับฟู่จิ่งเฉิงสามีของเธออย่างเร่าร้อนในบาร์เมื่อคืนอยู่หลายรูปเพียงแต่กล้องไปโฟกัสที่เวินฉีคนเดียว กลับถ่ายฟู่จิ่งเฉิงไม่ชัดไม่อย่างนั้น ข่าวที่พี่ภรรยาเป็นชู้กับน้องเขยคงจะร้อนแรงยิ่งกว่านี้แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นประเด็นร้อนในโลกโซเชียลอยู่ดีควรรู้ว่าการหมั้นหมายระหว่างเวินฉีกับคุณชายตระกูลฉินถูกกำหนดไว้นานแล้ว เดือนหน้าทั้งคู่ก็จะแต่งงานกันใครจะคิดว่าดันมีข่าวเชิงลบออกมาในช่วงเวลานี้เรื่องนี้จะต้องส่งผลกระทบต่องานแต่งงานระหว่างเวินฉีและคุณชายฉินไม่น้อยเป็นแน่เวินหร่านแค่นหัวเราะคนเราทำเรื่องไม่ดีเอาไว้มาก สุดท้ายมักแพ้ภัยตัวเองจริง ๆ ด้วยเวินฉีจูบกับสามีของเธออย่างเร่าร้อนกลางบาร์ทั้งที่มีพันธะหมั้นหมายอยู่แล้ว ไม่เห็นน้องสาวอย่างเธออยู่ในสายตาเลยสักนิดคิดไม่ถึงว่ากรรมจะตามสนองเร็วขนาดนี้“ฝีมือเธอหรือเปล่า?”เวินหร่านรีบหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความถามหลีลี่เพื่อนสาวเธอรู้ว่าหลีลี่มีลูกพี่ลูกน้องผู้หญิงคนหนึ่งเป็นนักข

เวินหร่านวางกาแฟที่ไปชงมาใหม่ลงตรงหน้าซางเลี่ยรุ่ย แล้วถามว่า “คุณชายฉินไปแล้วเหรอคะ?”ซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้วสายตาคมกริบตวัดมาทางเธอ “สนใจเขาหรือไง?”จะเป็นไปได้อย่างไร?ฉินเยว่เชาใกล้จะได้เป็นพี่เขยของเธออยู่แล้วนะ!เธอแค่แปลกใจที่จู่ ๆ เขาก็มาปรากฏตัวในห้องทำงานของประธาน ดูท่าว่าเขากับซางเลี่ยรุ่ยคงรู้จักกัน แถมความสัมพันธ์ยังไม่เลวอีกด้วย“เปล่าค่ะ!” เวินหร่านรีบส่ายหน้าซางเลี่ยรุ่ยเหลือบมองเธออย่างลึกซึ้ง เน้นเป็นพิเศษว่า “ไม่ใช่ก็ดีแล้ว เขามีคู่หมั้นแล้ว ทั้งยังรักคู่หมั้นของเขามากอีกด้วย!”เวินหร่าน “...”หรือข่าวที่เธอเคยได้ยินมาจะผิดพลาด?ฉินเยว่เชาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเวินฉีพี่สาวของเธอมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?ไปรักเวินฉีตอนไหนกัน? หลงรักพี่สาวของเธออย่างหัวปักหัวปำเนี่ยนะ?……ตอนเย็น เวินหร่านกลับบ้านหลังเลิกงาน คิดไม่ถึงว่าฟู่จิ่งเฉิงก็กลับมาเหมือนกัน“คุณกลับมาแล้ว!”ถ้าเป็นเมื่อก่อน เธอไม่เจอสามีสองวัน ได้เห็นเขาอีกครั้งจะต้องดีใจมากแน่ ๆกระทั่งว่าอาจถึงขั้นโผเข้าหาเขาด้วยความดีใจแต่วันนี้เวินหร่านกลับสงบนิ่งผิดปกติเพียงทักทายเขาอย่างเฉยชาเธอยังไม่ลืมหรอ

ชุดเดรสสายเดี่ยวของเวินหร่านวับ ๆ แวม ๆ กระดูกไหปลาร้าที่เย้ายวนกับผิวพรรณที่ขาวนวลเผยออกมาให้เห็น ขับกับพวงแก้มแดงระเรื่อทั้งสองข้างในวินาทีนั้น ความร้อนรุ่มก็แล่นผ่านท้องน้อยของเขา...ลูกกระเดือกของเขาขยับไปมา พลางปิดประตูห้องพักรับรอง แล้วเดินไปหาเธอ“ซิปรูดไม่ขึ้นหรือ?”เสียงของเขาแหบพร่าเป็นพิเศษ ดวงตาเรียวยาวที่ลุ่มลึกจับจ้องไปที่เธอเวินหร่านมองดูเขาเดินมาหาตนเองด้วยความงุนงงหัวใจเต้นเร็วขึ้นในฉับพลัน เกือบลืมตอบสนองจนกระทั่งมือเรียวยาวของผู้ชายคนนั้น เอื้อมมาถึงแผ่นหลังที่เพรียวบางและงดงามของเธอปลายนิ้วที่สากและเย็นเล็กน้อย ลากผ่านผิวที่เนียนละเอียดของเธอ...เวินหร่านสั่นสะท้านไปทั้งร่างหันกลับมามองผู้ชายที่อยู่ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ และซางเลี่ยรุ่ยก็กำลังมองเธออยู่พอดีนัยน์ตาที่ลึกลับของเขาคู่นั้น ราวกับห้วงน้ำวนที่สามารถดึงดูดผู้คนเข้าไปได้อย่างง่ายดาย“ท่าน… ท่านประธาน...”ท่ามกลางความตื่นตระหนก เวินหร่านใช้มือเรียวปิดหน้าอกเอาไว้พลางสั่นสะท้านเมื่อซางเลี่ยรุ่ยก้มหน้า ก็สามารถมองเห็นผิวพรรณที่งดงามเย้ายวนใจเป็นพิเศษเวลานี้มันกำลังกระเพื่อมอย่างหนักตามก

เวินหร่านกำลังเดินไปทางซางเลี่ยรุ่ย จู่ ๆ ก็มีคนเสนอขึ้นมาว่า “ประธานซาง คุณกับเพื่อนผู้หญิงของคุณร้องเพลงด้วยกันสักเพลงเถอะครับ”เวินหร่านยังไม่ทันตอบสนอง ก็มีคนยื่นไมโครโฟนมาให้เธอแล้วจะให้เธอร้องเพลงคู่กับซางเลี่ยรุ่ยหรือ? คนพวกนี้คิดอย่างไรกัน?แล้วพวกเขาไม่เห็นหรือว่า เธอเป็นแค่ลูกน้องของซางเลี่ยรุ่ย ไม่ใช่คู่ควงของเขา?เวินหร่านมองไปทางซางเลี่ยรุ่ยอย่างไม่รู้ตัวซางเลี่ยรุ่ยกุมแก้วเหล้านั่งอยู่ตรงนั้น ไม่แสดงท่าทีอะไรเป็นเวลานานเวินหร่านคิดว่าเขาคงไม่เต็มใจ จึงพูดอย่างรู้กาลเทศะ “พวกคุณอย่าทำให้ประธานซางลำบากเลยค่ะ ให้ฉันร้องเพลงเดี่ยวให้ทุกคนฟังดีกว่าค่ะ?”คนอื่น ๆ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์สนับสนุน แถมยังช่วยเธอเลือกเพลง 'ผู้หญิงที่บอบช้ำได้ง่าย' อีกด้วยหลังจากเสียงเพลงดังขึ้น เธอก็เริ่มรู้สึกเสียใจทันที ร้องเพลงนี้ในสถานการณ์แบบนี้ช่าง “เข้ากับบรรยากาศ” เสียเหลือเกินโดยเฉพาะเนื้อร้องของเพลงนี้ เหมือนกับเขียนมาจากส่วนลึกในใจของเธอไม่มีผิด “รอยจูบของคุณเมื่อคืนยังคงเหลืออยู่ กลับสัมผัสไม่ได้ว่าคุณมีความจริงใจแค่ไหน คิดถึงคุณจนย่ำค่ำ บนใบหน้ายังหลงเหลือคราบน้ำตา หากนั