All Chapters of บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Chapter 21 - Chapter 30

เวินหร่านอยู่ในชุดนอนกระโปรงผ้าไหมแท้ ขางามเรียวยาวไขว้กันบนพรมอยู่อย่างนั้นบ้าชะมัด!หลังฟู่จิ่งเฉิงลืมตาขึ้นก็เห็นภาพที่น่าตกใจแบบนี้เลย จึงตะลึงงันในชั่วพริบตาเขาลุกขึ้นนั่ง “พรวด” จากใต้ผ้าห่มทันควันแต่เมื่อลุกขึ้นนั่งแล้วผลลัพธ์กลับแย่ยิ่งกว่าเขาพบว่าร่างกายท่อนบนของตัวเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ ทั้งตัวเหลือเพียงกางเกงในตัวเดียว“พวกเรา เมื่อคืน?”เขาถามอย่างตกใจ“เมื่อคืนอะไร?”เวินหร่านยังคงนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง และมองตรงมาที่เขาโดยไม่กะพริบตาฟู่จิ่งเฉิงไม่รู้จริง ๆ ว่าควรถามออกไปอย่างไรดีได้แต่เอาฝ่ามือปิดหน้าไว้อย่างหงุดหงิด ออกแรงขยี้อย่างแรง จนคิ้วและตาย่นรวมกันแล้วก็ยังไม่หยุดในใจเวินหร่านว่างเปล่าและรู้สึกสิ้นหวังไปตั้งนานแล้วที่เธอจงใจแต่งตัวแบบนี้มาปรากฏตัวในห้องของเขา ก็เพราะว่าอยากจะลองดูท่าทีของเขาสักหน่อยและผลคือฟู่จิ่งเฉิงทำให้เธอผิดหวังตามคาดทั้งที่พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ถึงมีอะไรกันจริง ๆ ก็ถือว่าปกติแต่เขากลับมีท่าทางตื่นตระหนกราวกับไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดีดูแค่ท่าทางของเขาหลังจากตื่นขึ้นมาก็รู้แล้วว่า เขาไม่มีเธออยู่ในใจเลยด้วยซ้ำทั้งย

คนอื่น ๆ ในห้องประชุมดูเหมือนจะเริ่มสังเกตเห็นแล้วเช่นกัน ต่างตกใจกลัวจนไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำด้วยเกรงว่าจะพลอยถูกหางเลขไปด้วยมีเพียงเวินหร่านที่ขณะนี้ยังคงจมดิ่งอยู่ในความรู้สึกผิดปกติทางร่างกาย จนไม่มีกะจิตกะใจสนใจเรื่องอื่นเลยจะบ้าตายอยู่แล้ว!เธออยากได้มากจริง ๆ จะทำอย่างไรดี?คงไม่สามารถกระโจนเข้าไปตอนนี้ แล้วกลืนกินประธานซางลงไปทั้งตัวได้หรอกนะ?สวรรค์!เธอคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?ทำไมถึงได้จ้องจะงาบเจ้านายตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้?นี่เธอยังอยากจะทำงานอยู่ไหม?เวินหร่านปลดกระดุมชุดสูทที่คอเสื้อตัวเองออกเม็ดหนึ่งตามสัญชาตญาณอยากจะสูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อให้ตัวเองกลับมามีสติอีกครั้งแต่คิดไม่ถึงว่าด้วยความร้อนใจเธอจึงออกแรงมากไปหน่อย กระชากกระดุมเสื้อจนหลุดลุ่ยไปกว่าครึ่งในทันทีเผยให้เห็นบราลูกไม้วับ ๆ แวม ๆ ที่อยู่ด้านใน......แต่ตอนนี้เวินหร่านดันยังอยู่ในอาการกำเริบ จึงไม่ทันได้เฉลียวใจซางเลี่ยรุ่ยทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงและมืดมนถึงขีดสุดผู้หญิงคนนี้ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกกลางห้องประชุม คิดจะยั่วยวนใครกัน?ผู้จัดการแผนกที่นั่งอยู่ต

ด้วยกลัวว่าตนเองจะพลอยถูกหางเลขจากแรงโทสะของเขาไปด้วยเธอจึงก้มหน้าก้มตา แล้วรีบหนีออกมาจากตรงนั้นอย่างรวดเร็วเวินหร่านพุ่งพรวดออกจากห้องประชุม ตรงดิ่งไปยังห้องน้ำอย่างเร่งรีบเธอเปิดก๊อกน้ำ แล้ววักน้ำเย็นสาดหน้าตัวเองอยู่หลายครั้งไฟราคะที่สุมอยู่ในร่างกายถึงค่อย ๆ มอดดับลงไปบ้างแต่ในสมองของเธอยังคงปรากฏภาพเงาร่างของซางเลี่ยรุ่ยวนเวียนอยู่เป็นระยะเมื่อครู่เขาตั้งใจจะจูบเธออย่างนั้นหรือ?จะเป็นไปได้อย่างไรกัน?เขาเป็นถึงท่านประธานเชียวนะแต่ตอนที่เธอถูกซางเลี่ยรุ่ยกดร่างลงบนโต๊ะทำงานเมื่อครู่ เธอสัมผัสได้ถึงปฏิกิริยาอันเร่าร้อนของเขาอย่างชัดเจน...หากไม่ใช่เพราะจู่ ๆ มีคนเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนพวกเขาคงจะจูบกันไปแล้วอาจถึงขั้นทำกันไปแล้วด้วยซ้ำสมองของเวินหร่านยุ่งเหยิงสับสนไปหมดลมหายใจเริ่มหอบกระชั้นขึ้นมาอีกครั้งเพื่อไม่ให้อาการโรคฮิสทีเรียกำเริบรุนแรงไปมากกว่านี้ เธอจึงรีบกลับไปที่ห้องทำงานของตนเพื่อรับประทานยาซางเลี่ยรุ่ยมองแผ่นหลังที่หนีเตลิดไปของเธอด้วยสายตาลุ่มลึกและมืดมนปลายจมูกของเขายังคงกรุ่นไปด้วยกลิ่นหอมจากกายเธอกลิ่นอันเย้ายวนใจนั้น ทำให้เขาไม่มี

กำไลหยกมรกตวงนี้เป็นของดูต่างหน้าที่ยายทิ้งไว้ให้ ในเวลาปกติแม้แต่เฉิงหว่านอี๋เองยังไม่กล้าหยิบมาสวมเลยด้วยซ้ำแต่ตอนนี้เธอกลับคิดจะมอบกำไลวงนี้ให้เวินฉีพี่สาวเธอเนี่ยนะ?“แม่คะ กำไลวงนี้เป็นของชิ้นเดียวที่ทางตระกูลเดิมทิ้งไว้ให้แม่นะคะ แม่เก็บไว้เองดีกว่า พี่สาวไม่ขาดแคลนกำไลแค่วงเดียวนี่หรอกค่ะ” เวินหร่านพูดแนะนำมารดาด้วยความหวังดีเฉิงหว่านอี๋สีหน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันที “พูดอะไรของแกน่ะ? ฉีฉีไม่ขาด เราก็ไม่ต้องให้แล้วงั้นเหรอ? การแต่งงานคือเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นครั้งเดียวในชีวิตของผู้หญิงนะ ถ้าไม่มีสินเดิมที่เป็นหน้าเป็นตาติดตัวไปบ้าง จะถูกทางบ้านผู้ชายดูถูกเอาได้ ยิ่งไปกว่านั้นคนที่พี่สาวแกกำลังจะแต่งด้วยเป็นถึงมหาเศรษฐีอย่างตระกูลฉินเชียวนะ”เวินหร่านรู้สึกจุกแน่นในอกเธอฝืนยิ้มที่ไม่น่าดูออกมา พึมพำเสียงเบา “แต่ตอนที่หนูแต่งงาน ก็ไม่เห็นจะมีสินเดิมที่เป็นหน้าเป็นตาอะไรเลยนี่คะ?”ถึงขั้นพูดได้ว่าไม่มีสินเดิมที่เป็นหน้าเป็นตาเลยแม้แต่ชิ้นเดียวไม่ใช่แค่พ่อกับแม่ใหญ่ที่ไม่ให้อะไรเธอสักชิ้น แม้แต่เฉิงหว่านอี๋ก็ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้เธอเลยตอนแต่งงานกับฟู่จิ่งเฉิง เธอแทบจะมีแต่ตัว

เธอรีบหยิบร่มคันเล็กที่พกติดตัวไว้ในกระเป๋าออกมาทันทีเธอกางร่มแล้วเดินไปที่ข้างกายของซางเลี่ยรุ่ย “เป็นยังไงบ้างคะ?”ซางเลี่ยรุ่ย “รถเสียน่ะ”เวินหร่านประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ “รถดีขนาดนี้ก็เสียได้ด้วยเหรอคะ?”“เมื่อกี้ขับเร็วไปหน่อย และฝนก็ตกหนักมาก จนไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าตรงนี้มีหลุมอยู่ ล้อหน้าเลยตกลงไปในหลุมน่ะ...” ซางเลี่ยรุ่ยอธิบายสั้น ๆ “คุณกลับเข้าไปรอในรถเถอะ”เวินหร่านยื่นร่มให้เขา “ถ้าอย่างนั้นฉันเอาร่มไว้ให้คุณแล้วกันค่ะ”ซางเลี่ยรุ่ยปรายตามองร่มคันเล็กที่กันฝนได้เพียงคนเดียว แล้วขมวดคิ้วงาม “ผมเป็นผู้ชายอกสามศอก ตากฝนแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก คุณรีบกลับเข้าไปในรถเถอะ”เวินหร่านชะงักไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากคนอื่นตั้งแต่เล็กจนโต ทั้งพ่อแม่และญาติพี่น้อง รวมถึงสามีในนามของเธออย่างฟู่จิ่งเฉิง ต่างก็เมินเฉยต่อความรู้สึกและการมีอยู่ของเธอมาตลอดแต่ซางเลี่ยรุ่ยกลับแสดงความเป็นสุภาพบุรุษท่ามกลางสายฝน เขาไม่ได้รับร่มจากเธอ ซ้ำยังไล่ให้เธอไปหลบฝนในรถอีกเวินหร่านกลับขึ้นไปบนรถก่อนด้วยความซาบซึ้งใจผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ซางเลี่ยรุ่ยจึง