Semua Bab บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก: Bab 1 - Bab 10

“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนักเวินหร่านถูกรบกวนจากอาการนี้จนทนไม่ไหว จึงรวบรวมความกล้ามาจองคิวแผนกสูตินรีเวชที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้เพราะเห็นว่าที่นี่เก็บรักษาความลับได้อย่างดีเยี่ยม เพียงแต่ค่าตรวจรักษาจะแพงกว่าโรงพยาบาลทั่วไปหลายเท่าแต่คนที่เธอจองคิวไว้คือแพทย์หญิงหัวหน้าแผนกสูตินรีเวชวัยสี่สิบกว่านี่ แล้วทำไมคนที่มาตรวจเธอกลับกลายเป็นหมอหนุ่มร่างสูงไปได้ล่ะ?“จะ... จำเป็นต้องถอดกางเกงด้วยเหรอคะ?”เวินหร่านตื่นเต้นอย่างมาก ถามออกไปอย่างระมัดระวังการที่เธอต้องมาถอดกางเกงต่อหน้าผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นหมอก็เถอะ เธอก็ยังรู้สึกกระดากอายจนพูดไม่ออกอยู่ดีซางเลี่ยรุ่ยแสดงท่าทีจริงจัง “ถ้าไม่ถอดกางเกง แล้วผมจะตรวจให้คุณได้อย่างไรครับ?”“แต่ว่า ฉัน...”เวินหร่านหน้าแดงก่ำ บิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่ไหวแล้ว!“คุณถือซะว่าช่วยฉัน...ที่รัก...ฉันทรมานจริง ๆ นะคะ...”เธอกัดริมฝีปากล่าง ดวงตารื้นน้ำคู่นั้นมองเขาอย่างน่าสงสารลมหายใจเปลี่ยนเป็นกระชั้นขึ้นมาเธอต้องการมันจริง ๆในหัวมีแต่เรื่องแบบนั้นหยุดคิดไม่ได้เลยฟู่จิ่งเฉิงขมวดคิ้วรังเกียจท่าทางร่านราคะที่เธอมักแสดงออกมาต่อหน้าเขาเขาตวาดอย่างเย็นชา “ถ้าคุณกระสันขนาดนั้นก็ไปหาวิธีจัดการเองเถอะ”น้ำเสียงที่ทั้งเย็นชาและดูถูกทิ่มแทงจุดเปราะบางที่สุดในหัวใจของเวินหร่านแต่ฟู่จิ่งเฉิงกลับทำเหมือนมองไม่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเธอเขาเตือนอย่างเย็นชา “ต่อไปอย่าแต่งตัวแบบนี้ต่อหน้าผมอีก!”ดวงตาเป็นประกายของเวินหร่านหม่นแสงลงในทันใดระลอกความขมขื่นแผ่ขยายออกไปในใจสุดท้ายสามีก็ไม่ยินดีแตะต้องเธอเช่นเคย“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”เธอก้มหน้าต

หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไม่พ้นเสียจริง ๆ!หวงอี้อันเตือนเธออย่างดุดัน “เธอทำผิดก็รับผิดชอบเอง อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวด้วยเข้าใจไหม?”เขาเป็นคนของแม่ใหญ่ของเธอสองปีมานี้ที่เวินหร่านถูกส่งมาเป็นลูกน้องของหวงอี้อันเขาได้รับคำสั่งจากแม่ใหญ่ให้จงใจกลั่นแกล้งเธอหลายต่อหลายครั้งตอนนี้บอสใหญ่มาที่บริษัทวันแรกก็ข้ามลำดับชั้นเรียกเธอเข้าพบ ในสายตาหวงอี้อัน จะต้องเป็นเพราะเวินหร่านไปล่วงเกินบอสใหญ่มาแน่ ๆแต่ถ้าเธอถูกลงโทษจริง ๆ เขาก็จะได้มีเรื่องไปรายงานคุณนายใหญ่เวินพอดีเขาได้รับคำสั่งจากคุณนายใหญ่เวินให้หาวิธีทำให้เวินหร่านทำผิดพลาดแต่ตลอดสองปีที่เวินหร่านเป็นลูกน้องของเขา เธอก็ระมัดระวังตัวมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเขากำลังกลุ้มใจอยู่ว่าจะ ‘ยัดความผิด’ ให้เธออย่างไรดี คิดไม่ถึงว่าเธอจะเอาตัวเองใส่ตะกร

เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่สายฟ้าแลบที่บริษัทของเธอเลยล่ะ?เธอลอบยินดีอยู่ชั่วขณะ แต่ก็ถูกประสาทสัมผัสซัดหายไปอย่างรวดเร็วใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของซางเลี่ยรุ่ยพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง“สายขนาดนี้แล้วคุณยังไม่มาทำงาน? แต่กลับทำเรื่องแบบนั้นอยู่ที่บ้านเนี่ยนะ?”ใบหน้าสวยของเวินหร่านร้อนฉ่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเธอคิดไม่ถึงเลยว่าจะกดรับสายบอสใหญ่โดยบังเอิญในขณะที่กำลังช่วยตัวเองอยู่? ทั้งยังถูกเขาได้ยินเข้าพอดีอีกด้วย?แต่เธออดไม่ไหวแล้วจริง ๆโรคฮิสทีเรียของเธอกำเริบขึ้นมาทีไรก็ไม่อาจควบคุมได้เลย“ฉัน... ฉันลาออกแล้วนะคะ...” เวินหร่านส่งเสียงตะกุกตะกักซางเลี่ยรุ่ยขมวดคิ้ว “ลาออก? ผมไม่เห็นรู้เลย? พนักงานต้องแจ้งลาออกล่วงหน้าหนึ่งเดือน ทั้งยังต้องให้ความร่วมมือกับฝ่ายกฎหมายในการตรวจสอบและส่งมอบงาน มิฉะนั้นจ

เวินหร่านแหงนคอ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ความปรารถนาที่ไม่ได้รับการเติมเต็มทำให้เธอจวนเจียนจะเสียสติอยู่รอมร่อเวินหร่านนึกเสียใจที่ไม่ได้เอาแท่งหรรษามาด้วยเธอจะคาดคิดได้อย่างไรว่าเช้านี้อาการเพิ่งกำเริบไป แล้วจะกำเริบอีกครั้งเร็วขนาดนี้ทั้งยังเกิดขึ้นในห้องรับรองของท่านประธานอีกต่างหากแต่สิ่งที่เธอคิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือท่านประธานกลับเดินเข้ามาในห้องเวินหร่านได้ยินเสียงเปิดประตู หัวใจก็กระดอนขึ้นมาจุกคอหอยแย่แล้ว!ถ้าซางเลี่ยรุ่ยมาเห็นเธอในสภาพแบบนี้จะทำอย่างไรดี?ความร้อนใจ ความกังวลและความกลัว อารมณ์ด้านลบต่าง ๆ พลันถาโถมเข้ามาหาเธอเวินหร่านพยายามจะยืนขึ้นมาอีกครั้งแต่ไร้ประโยชน์ขาสองข้างของเธออ่อนระทวย ยืนไม่ขึ้นเลยสักนิดเวลานั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกคนเปิดออกเงาร่างสูงใหญ่ของซางเลี่ยรุ่ยปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูเวินหร่านราวกับถูกฟ้าผ่า!หัวสมองระเบิดตูม!ดวงตาสองคู่ประสานกันเธอพลันรู้สึกอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี“ประ...ประธานซาง?”ซางเลี่ยรุ่ยทอดสายตามองมาที่เธอดูไม่ออกว่าใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ในอารมณ์แบบไหนสายตาเฉียบคมลุ่มลึกกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า