All Chapters of Chased by the Billionaires: Chapter 31 - Chapter 40

Kim’s POV[TO: KRISPssst! Wala pa rin ba kayong balita kay Dylan?][FROM: KRISSasabihan kita kaagad kapag kinontak niya na kami.[TO: KRISPero alam mo kung nasaan siya?][FROM: KRISItitext na lang kita.]Bagsak ang mga balikat kong napasalampak sa kama. Ano bang nangyayari? May itinatago ba sila sa akin? Bakit hindi pa rin nagpaparamdam sa akin ang lalakeng iyon? Hindi ba niya alam na nag-aalala ako? Tsk! Malalagot ka na talaga sa akin, Dylan!“Dude! Pasok ako ah?” Hindi pa man ako nakaka-oo ay bumukas na ang pintuan ng kwarto at iniluwa niyon si Jixxer na may mga dalang libro.“Kahit naman sabihin kong ‘wag, papasok ka pa rin eh!”Inirapan ko siya.“Sus! Makareklamo naman ito. Tingnan mo, may nakalkal ako sa sala.”Pagkasara niya ng p***o ay tumabi siya sa akin sa kama. Pareho kaming nakaupo habang nakasandal sa mga unan.“Photo album?” tanong ko.“Photo album natin.”Ngayon ko lang naalala, ginawan nga pala kami ng sariling photo album ni Mama noon. Tuwang tuwa kasi siya amin ni

Kim’s POV Amoy kape. Iyon agad ang bumungad sa amin pagpasok sa apartment niya. Maya maya pa ay humalo na ang amoy ng musky perfume at ng mga lumang libro na naka arrange sa shelves sa gilid ng sala niya. Iba’t ibang kulay ng blue ang bumabalot sa bahay niya na minsan ay nahahaluan ng mga mwebles na itim at puti. “May kasama ka ba rito?” tanong ko. Iginaya niya ako sa sofa at saka pumasok sa isang kwarto. Malinis, manly, at the same time, nostalgic. May mga antique siyang gamit tulad na lang ng maliit na music box na nakapatong sa may taas ng book shelf niya. “Hey.” Paglingon ko ay may inabot siya sa akin. “Ano ito?” “Damit. Magpalit ka, mukha kang basang sisiw.” Masungit at cold ang pagkakasabi niya non pero napangiti pa rin ako. Kahit napakasungit niya at palaging pabalang ang mga sagutan, ramdam ko pa rin ang concern niya sa akin. “Tama na kakangiti mo dyan, pinapahiram ko lang sa iyo ‘yan, hindi ko binigay.” Inirapan ko siya, panira talaga. “Saan ba yung CR? Bida bid

Kim’s POVSa buong buhay ko ay ngayon lang ako natakot ng ganito. At lalo pang lumala ang kaba ko nang isang malakas na kalabog ang nanggaling sa likuran ko.It was Dylan. Halos mag apoy ang mga mata niya. Malalaki ang mga hakbang niyang lumapit sa amin at sa isang iglap lnag ay mabilis niya akong naitulak palabas ng kwartong iyon.“Huwag kang makialam ng mga gamit ko. You’re not my wife!” singhal niya bago ibagsak ang pintuan sa mukha ko.Hindi ko alam kung matatakot ako sa kanya, o kung matatakot ako para sa kanya. O sabay ko siguro iyong nararamdaman ngayon kaya hindi ko maiwasang maluha. Lutang ang isip kong naglakad papunta sa sala. Umupo ako sa carpeted floor at sumandal sa sofa. Ito ba ang dahilan ng pagkawala niya nung mga nakaraan?Kaya ba hindi masabi sa akin ng mga kaibigan niya? Pero… sino ang naaksidente? At sino ang nagbabanta sa buhay niya?May kakaibang kurot sa puso ko nang marealize ko ang hirap na pinagdadaanan niya. May trenta minutos din siguro akong nasa ganong

“Sure ka ba talaga na okay na ‘tong gupit ko? Baka mukha akong tarsier na nalagasan ng balahibo ah?!” Aligaga akong nakatingin sa salamin ng comfort room habang pabalik-balik na sinusuklay ang maikli kong buhok gamit ang mga daliri ko. Hindi na ako nagsuot ng wig. Thank you Rowan and Samarah pero tama naman sina Kris, Dylan, at Lander. Hindi ko kailangan baguhin ang sarili ko para sa iba. Pero hindi din naman ibig sabihin non na hindi na kao pwede mag improve. Siyempre, nag-effort din naman ako ng konti. Naglagay ako ng konting make-up, polbo, eyeliner para naman lumaki ang singkit kong mata, saka lip tint na katamtaman lang ang pula para hindi magmukhang tuyong-tuyo ang labi ko. Haaay, salamat naman sa diyos at kahit papaano mukha naman akong tao. “Gaga, ilang beses ko ba kailangang sabihin sa 'yo na ang ganda mo kaya? Bagay na bagay sa ‘yo, gupit-mayaman! Mukha kang bida sa w*****n na biglang nagka-glow up matapos iwanan ng toxic na ex!” bati sa akin ni Sarah habang nag-aayos di

Kim’s POV Nang matapos ang trabaho namin, sumakay na ako sa kotse ni Dylan para pag-usapan ang gaganaping dinner kasama ang mga magulang niya, nag decide kaming ituloy ang fake relationship namin. Unfair naman yata kung ako lang ang mission accomplished pero siya hindi ‘di ba? Kung tama mang tawaging mission accomplished iyon. Habang binabaybay namin ang daan ay nahulog na naman ako sa malalim na pag-iisip. Ewan ko ba, bigla kong naalaala ‘yung nakita ko kagabi sa apartment niya. 'Yung envelope na may nakasulat na “LAST WARNING” sa gitna ng cork board niya. At 'yung mga naka-print na text messages na may mga banta sa buhay niya, Napalunok ako bigla, nakaramdam ako ng biglang panunuyo ng lalamunan. Nilingon ko si Dylan habang maingat siyang nagpapalit ng lane. Ang gwapo niya sa suot niyang puting polo, maayos ang buhok, at mukha naman siyang normal at matino na lalaki sa opisina na medyo may pagka-suplado lang. Pero ano ba 'yung mga death threat na 'yon? Seryoso ba 'yung mga nakasu