Lahat ng Kabanata ng Chased by the Billionaires: Kabanata 11 - Kabanata 20

Kim’s POV “Eat this.” Naglagay siya ng binalatan niyang hipon sa taas ng kutsara ko. “Dylan kaya ko naman eh, baka masakit pa iyang sugat mo oh.” Magkaharap kaming nakaupo sa cafeteria ng building namin. Akala ko naman dadalhin ako sa restaurant. Kung makahila sa akin kanina wagas eh. “I’m good, just eat.” Patuloy pa rin siya sa pagbabalat ng mga hipon na inilalagay niya sa plato ko. “So tuloy tayo mamaya?” “Where?” “Sa sinehan nga ‘di ba? Ano ba ito? Ang ulyanin mo naman. Gwapo ka sana pero medyo naglalag ka rin minsan.” Sa wakas ay napangiti din siya. “Alam mo kung bakit hindi ka nagugustuhan ni Jixxer?” Biglang sumeryoso ang usapan namin. “Bakit?” curious kong tanong “Isipin mo.” “Labo mo naman.” “Isipin mo nga,” pilit niya. “Kasi baduy ako, hindi ako maganda, naka boy cut ako kaya kailangan ko pa mag wig, utusan ang tingin niya sa akin, ano pa ba? Ano pang gusto mong marinig? Sa tingin mo ba hindi ko alam? Tsk!” Inirapan ko siya saka ibinaba ang kubyertos ko, “W

Kim’s POV Alas kwatro na ng umaga pero hindi pa rin ako natutulog. Pati ang mga luha ko ay wala pa ring pahinga sa pagtulo. Ang bigat, sobrang sakit. Alas dose na akong nakauwi kagabi. Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Jixxer ay nag drive ako ng nag drive kahit wala naman akong eksaktong patutunguhan. Niraramdam ko ang malakas na hangin habang mabilis na nagpapatakbo ng motor. Umaasa na sa bawat hampas ng hangin sa katawan ko ay mawawala na ang sakit na nararamdaman ko, o mas maganda siguro kung tuluyan na lang na mawala ang lahat ng nararamdaman ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa may bed side table. Doon bumungad sa akin ang isang call at dalawang text mula kay Dylan. [FROM: BAD BOY DYLAN I’m outside your house.] [FROM: BAD BOY DYLAN You’re wasting my time, woman.] “Sh*t! May usapan nga pala kami!” Sa dami ng nangyari sa akin kagabi, nakalimutan ko na na balikan siya. Ni hindi ko siya nakontak dahil iniwan ko rin ang cellphone ko kakamadali. Sinubukan ko siyang tawagan pero

Kim’s POV “Balita ko hindi daw nai-close ng Daddy mo ang business proposal niya with the Vergaras. Is it about that?” tanong ni Lander, halatang nag-aalala. “I guess. I don’t really care.” “Pre, alam mo naman na we can help you with anything, just tell us.” Imbis na sagutin ang sinabi ni Kris ay tumayo si Dylan at nagpaalam na magbabanyo. Biglang naging seryoso ang usapan nila kanina nung mabanggit ang tungkol sa mga negosyo. Hanggang sa mapunta na sa usapang pamilya. Particularly, pamilya nila Dylan. “Miss Kim.” “Kim na lang, Kris.” “Got it. Kim, nagkukwento ba sa iyo si Dylan about his family?” Umiling ako. “That’s what we thought,” singit ni Lander. “Bakit? May kailangan ba akong malaman?” Uminom muna ng alak si Kris bago sumagot, “This is not something that we should meddle with. But he’s our friend, and we’re worried about him. It’s about his family. We can’t tell you the details, but his Dad is very abusive.” “He’s a monster,” bulong ni Lander. Nangilabot ako sa paraa

Kim’s POV “Nakakahiyang sumama doon, Dylan. Hindi ako bagay doon baka mawirdohan lang sa akin ang mga kaibigan mo,” tanggi ko. “I’m not the one who invited you, Lander wants you there. Besides, all their girls will be there too.” “Naku! Oo nga naman Kim, alangan naman na si Dylan lang ang walang dalang girlfriend doon hindi ba?” ani Mama na malapad na malapad na naman ang ngiti, “Dylan anak oh, inom ka muna nitong juice. Fresh orange iyan.” “Thanks, Mama. Tataba na po talaga ako nito, you always prepare food for me.” Tignan mo itong bolero na ito? Pero kapag kaming dalawa lang napakaasim ng ugali niya. Napakasipsip kay Mama! Nang kaming dalawa ka na lang ang maiwan sa sala ay lumapit ako sa kanya saka bumulong, “Ang usapan natin sa parents mo lang tayo magpapanggap. Bakit kailangan ko pang pumunta doon? Alam naman nila Lander at Kris kung ano talagang meron sa atin hindi ba?” Tumango siya, “Yeah. But Kim, this is not an invitation because of our deal. It has nothing to d

Kim’s POV “Dylan okay na talaga ito, napakarami na oh. Wala akong pambayad sa iyo neto!” Dalawa na kaming nagbibitbit ng napakaraming shopping bags na ito pero hindi pa rin siya kontento. Daig ko pa ang long lost saughte ng isang mayamang pamilya na ngayon lang natagpuan matapos maging alila ng mahabang panahon. Wow! Kakanood ko ‘to ng chinese drama sa reels eh. “Sino bang nagsabi na pinagbabayad kita?” “Wow, ganyan ba talaga kapag mayaman? Eh ano ito? Donations? Ayoko no! Mukha lang akong pulubi, pero hindi ako ganon. Utang ko sa iyo ito kaya babayaran kita.” Aba! Kahit mukha akong pera may pride naman ako ‘no! Huminto siya sa paglalakad at matalim akong tinignan, “Worth three hundred thousand mahigit ang lahat ng dala nating damit. Sige, kung babayaran mo ‘yan gusto ko ngayon mismo.” Parang nalunok ko ang sarili kong lalamunan sa sinabi niya. “T-Three hundred thousand? P-Pwede bang ano… five gives?” Inirapan niya ako saka siya naglakad ulit. Ako ang binilhan ni