Kabanata 2 — Ang Labis na Baso

Gracias

Tila naisara ko nang malakas ang pinto ng kotse, ngunit hindi ako sigurado.

Hindi ako nag-isip. Kumilos lamang ako. Tulad ng isang katawan na nawalan ng saysay.

Iniwan ko ang kotse nang walang amerikana, walang bag.

Tanging ang aking mga susi, nakabaon sa palad, tulad ng isang desperadong pagtatangka na manatiling may malay. Na hindi mawasak.

Umuulan, isa sa mga ulang iyon na malungkot, na walang nililinis.

Pumapasok ito sa lahat ng dako, sa aking buhok at sa aking mga damit hanggang sa buto.

Tumawid ako sa kalsada nang hindi lumilingon.

Ang puso ay nasa bingit ng pagsabog.

Ako ay walang laman at puno nang sabay.

Walang laman sa kanya. Puno ng isang mapurol na takot, ng isang napakasakit na kutob.

Naroon ang bar.

Iyong sinasabi niyang kinasusuklaman niya.

Masyadong bulgar, masyadong bata, masyadong lahat.

Kasinungalingan, lahat ay pawang kasinungalingan.

Pumasok ako. At ang mamasa-masang init ay sumakmal sa aking lalamunan.

Musika na masyadong malakas na may mga amoy ng pawis, ng mumurahing alak.

At pagkatapos… sila.

Sa dulo sa isang bangkito, ang aking kapatid na babae ay nasa kandungan ng aking asawa.

Siya ay tumatawa at siya ay nakangiti sa kanya.

Isang kamay na nakapatong sa kanyang hubad na hita.

Isang intimacy na walang bahid ng laro.

Ito ay totoo, ito ay tinatanggap.

At ako ay hindi kabilang.

Lumapit ako, ang sahig ay tila hindi matatag, ang aking mga binti ay parang bulak.

Ngunit ako ay naglalakad pa rin. Sapagkat hindi tinatakasan ang kailangan mong makita.

Kahit na ito ay sumisira.

Nakita niya ako.

At siya ay ngumiti.

Isang ngiti na nagsasabing: huli kang dumating.

— Aba… tingnan n'yo kung sino ang sumulpot.

Lumingon siya sa akin, nakita ako.

At hindi nag-reak.

Narito ako, tumutulo ang tubig, nanginginig, nanlalamig.

At siya… sinusuri niya ako na parang tinitingnan ang isang nakakaabalang estranghera.

Tumayo ang aking kapatid na babae, dahan-dahan siya. Inayos ang kanyang bestida.

Sinusukat niya ako mula ulo hanggang paa.

— Dapat siguro ay maupo ka. Nakakaawa ka talaga, Gracias.

Naririnig ko siya nang hindi naririnig.

Isang bagay na lamang ang nakikita ko: siya.

Kaya tinanong ko siya.

Sa mahina, basag na tinig:

— Sabihin mong hindi ito totoo…

Hindi siya agad sumagot.

Uminom siya ng isang lagok. Pinunasan ang kanyang bibig.

Pagkatapos ay sinabi niya, nang mahinahon:

— Totoo ito.

Pumilipit ang aking tiyan, tumigil ang aking puso sa isang segundo.

Umatras ako ng isang hakbang.

Ngunit nanatili ako.

Nanatili ako.

Dahil hindi ako makaalis, hindi pa.

— Siya… buntis siya sa iyo? Totoo ba?

Nagkibit-balikat siya.

— Oo.

Isang salita lamang, matalim at malupit,

walang paligoy-ligoy at walang pagsisisi.

Yumuko ako.

Nanginginig ako.

— Ngunit… paano naman ako? Paano naman tayo? Nangako ka sa akin… Sinabi mong susubukan pa natin… na gusto mo ng anak, sa akin…

Humagalpak siya ng tuyong tawa.

— Ikaw ay baog, Gracias. Ni hindi mo nagawang bigyan ako ng anak sa loob ng tatlong taon. Nagsayang lang ako ng sapat na panahon.

Ang parirala ay bumagsak na parang isang pambalagbag.

Umagaw-alingawngaw ito.

Hinuhubaran ako nito sa harap ng lahat.

Ang mga tao sa paligid ay natigilan. Ang ilan ay mahinang tumawa. Ang iba ay umiwas ng tingin, nahihiya.

Ako, naramdaman kong bumigay ang aking mga binti.

Ngunit hindi ako umalis.

Lumapit ako.

Inabot ko ang aking kamay sa kanya.

Tulad ng isang pulubi.

Tulad ng isang babaeng walang dangal.

— Pakiusap… huwag mo akong gawing ganito… Huwag dito… Huwag nang ganito. Kaya kong magbago, sumusumpa ako. Kaya kong… kaya kong maging mas mabuti, naiiba… Pakiusap, huwag mo akong iwan.

Tiningnan niya ako, na parang nandidiri.

Hindi man lang galit. Basta… patay ang sigla.

— Gracias, napagtanto mo ba ang ginagawa mo? Tingnan mo ang sarili mo. Nagmamakaawa ka sa harap ng lahat, ito ay nakakaawa.

Napaluhod ako, wala na akong maramdaman.

— Mahal kita…

Sinasabi ko ito.

Inuulit ko.

— Mahal kita, nagmamakaawa ako sa iyo, bumalik ka sa akin. Hindi para sa akin… para sa atin. Para sa kung ano tayo dati. Buntis din ako, ngayon ko lang nalaman.

Katahimikan.

Isang katahimikang dapat sana'y nakakagulat.

Ngunit wala siyang sinabi.

Ang aking kapatid na babae, siya, humalakhak sa tawa.

— Siya? Buntis? Hahayaan n'yong tumawa ako. Malamang hinahallucinate mo na naman ang iyong regla. Tigilan mo ang pangangarap, Gracias. Akin na siya ngayon.

Iniwas niya ang kanyang mga mata.

Hindi man lang niya ako tinanong kung totoo ito. Wala siyang pakialam.

Ako ay… nag-iisa.

Nakaluhod.

Sa harap niya.

Bumalik ang aking kapatid na babae.

Marahan niya akong tinulak ng kanyang binti, na parang isang nakakaabalang bagay.

— Umalis ka na, Gracias. Natalo ka na.

Dahan-dahan akong tumayo.

Hindi dahil mayroon akong lakas.

Ngunit dahil hindi na ako maaaring manatiling mas mababa pa rito.

Tumalikod ako.

Naglakad ako patungo sa labasan.

Ang aking mga hakbang ay kinakaladkad.

Sa tingin ko ay dinudugo ako sa loob. Isang bagay sa akin ang kamamatay lamang.

Lampas ako ng pinto.

Sa labas, umuulan pa rin.

Ngunit ang ulan ay tila banayad sa akin, ngayon.

Halos nakapapayapa.

Huminto ako sa ilalim ng poste ng ilaw.

Ang aking mga kamay sa aking tiyan.

— Poprotektahan kita, bulong ko.

Ito lamang ang tanging pangakong kaya ko pang tuparin.

---