ประโยคของคุณธันวาทำให้สติของฉันแทบจะหลุดลอยไป และในเวลาต่อมาก็มีอีกเสียงหนึ่งที่ดึงสติของฉันให้กลับมาเป็นปกติ“เฮียไค!! เป็นอะไรมั้ยคะ?” ฉันเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เพราะภาพตรงหน้าคือมือของเฮียไคมีแต่เลือดเต็มไปหมดเกิดอะไรขึ้น ทำไมแก้วถึงแตกคามือเขาแบบนั้น“เฮียไม่เป็นอะไร เดี๋ยวทำแผลก็หาย”“งั้นเราไปทำแผลกันก่อนดีมั้ยคะ? เดี๋ยวจัสลงไปเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้”“ไม่ต้องลงไป ในห้องเฮียก็มี”“งั้นเฮียไครอตรงนี้นะคะ เดี๋ยวจัสมา”“จะไปไหน?”“ก็ไปเอากล่องปฐมพยาบาลไงคะ”“ไม่ต้อง เดี๋ยวไปพร้อมกัน” พูดจบเฮียไคก็ลุกจากโซฟาแล้วดึงฉันให้เดินตามเขาไปทันที ว่าแต่ทำไมคุณธันวาต้องยิ้มแบบนั้นด้วยนะ!ปัง!!ประตูห้องถูกคนตัวสูงใช้เท้าถีบจนมันเกิดเสียงดัง ก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งบนโซฟาโดยที่ไม่ยอมพูดยอมจา“เอ่อ กล่องปฐมพยาบาลอยู่ตรงไหนคะ?” ฉันหันไปถามคนที่เอาแต่นั่งเงียบ โดยที่เลือดไหลออกมาเป็นทาง“เมื่อกี้จัสจะตอบไอ้ธันไปว่าไง” นอกจากจะไม่ได้คำตอบ คนตรงหน้ายังถามฉันกลับ นี่เขาเป็นอะไร ทำไมถึงดูหงุดหงิดขนาดนั้น“ตอบอะไรคะ?”“ก็ที่มันบอกชอบแล้วขอคบไง จัสอยากจะลองคบกับมันมั้ย?” บางทีฉันก็ไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไห
Read more