All Chapters of เด็กในความลับ: Chapter 1 - Chapter 10

บทนำ@คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยX 14.45 น.“ยัยจัส ฉันหิวข้าวแล้ว เราไปกินข้าวกันเถอะ”“เดี๋ยว!! ขอทำข้อนี้ให้เสร็จก่อน แป๊บนึง”“แป๊บของแกนี่กี่นาที?”“ไม่เกินสิบนาที จะเสร็จแล้วเนี่ย”เสียงใสเอ่ยตอบเพื่อนสาวคนสนิทอย่างคริสตัลไป ในขณะที่เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีต้นทุนที่อาจารย์เพิ่งให้เป็นการบ้านมาเมื่อเช้า“ไม่รู้ว่าจะรีบทำไปทำไม ค่อยกลับไปทำที่บ้านเอาก็ได้นี่นา”“ก็วิชานี้มันยากไง เรียนเสร็จปุ๊บก็ต้องรีบทำเลย ไม่งั้นลืมแน่ๆ ““คนความจำดีอย่างแกเนี่ยนะ จะลืม? เป็นฉันก็ว่าไปอย่าง”“แกอย่าเพิ่งชวนฉันคุยสิ เดี๋ยวไม่เสร็จนะ”จัสมิน หรือที่คริสตัลชอบเรียกเธอว่า ‘จัส’ เอ่ยขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปตั้งหน้าตั้งตาทำโจทย์บัญชีตรงหน้าของเธอต่อ โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีเธอก็ทำโจทย์ข้อนี้เสร็จ แล้วทั้งคู่ก็พากันไปกินข้าวที่โรงอาหารของคณะ“แกจะกินอะไร?”ทันทีที่เดินมาถึงโรงอาหาร คริสตัลก็เอ่ยถามจัสมินในทันที“อยากกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำ แกล่ะ?”“งั้นเดี๋ยวฉันกินข้าวมันไก่”หลังจากที่ทั้งคู่ตกลงกันเสร็จสรรพ ก็ต่างแยกย้ายไปซื้อของใครของมัน ก่อนจะกลับมาเจอกันตรงโต๊ะที่นั่งเป็นประจำเหมือนเดิม“วันน

หลายวันต่อมา@บ้านจัสมิน 09.30 น.“แม่คะ นั่นแม่จะออกไปไหนเหรอคะ?” ร่างบางที่นั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนอยู่ตรงโซฟา เอ่ยถามคนเป็นแม่ที่กำลังจะเตรียมตัวออกไปข้างนอก“พอดีวันนี้แม่มีธุระด่วนน่ะลูก หนูอยู่บ้านคนเดียวได้ใช่ไหม แล้วก็ถ้ามีใครมากดออดเรียก หนูอย่าออกไปเปิดเด็ดขาดนะ”“มีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วใครจะมาเหรอแม่”“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอกลูก แม่แค่พูดเผื่อไว้เฉยๆน่ะ ยังไงเดี๋ยวไว้เจอกันตอนเย็นนะจ๊ะ” พูดจบจินดาภาก็ออกจากบ้านไปด้วยความเร่งรีบ ซึ่งจัสมินก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังแม่ของเธอไปด้วยความงุนงงจัสมิน เธอมีชื่อจริงว่าเจสิตา ปัจจุบันอายุ 21 ปี เป็นนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจ เอกการบัญชี เรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยXเธออาศัยอยู่กับแม่ที่บ้านสองคน เพราะพ่อของเธอจากไปด้วยโรคมะเร็งลำไส้ตั้งแต่ที่เธอเรียนอยู่ชั้นมอปลาย บ้านที่เธออยู่ตอนนี้ กับเงินก้อนใหญ่ที่อยู่ในบัญชี คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อได้ทิ้งไว้ให้เธอกับแม่เพื่อใช้ดำรงชีวิตในแต่ละวันก่อนที่ท่านจะจากไปครืด!! ครืด!! เสียงโทรศัพท์ที่จู่ๆก็ดังขึ้นมา ทำให้จัสมินที่มองตามแผ่นหลังแม่ของเธอไป จำต้องหันมาสนใจมันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอหยิบมันขึ้นมา

หลังจากที่นั่งชงเหล้าให้กับลูกค้ามาได้สักพัก ฉันก็ถูกตามตัวให้มาช่วยงานในห้องครัว จนตอนนี้ฉันทำงานทุกอย่างจนเสร็จหมดแล้ว“กลับกันเลยไหม?”ทันทีที่เดินมาหายัยคริสตัลที่ยังคงนั่งดื่มรอฉันตรงเคาน์เตอร์บาร์ ฉันก็เอ่ยถามมันออกไป ก่อนที่มันจะถามฉันกลับเช่นกัน“ทำงานเสร็จแล้วเหรอ?”“อ่า พี่แกบอกให้ทำถึงแค่ตีหนึ่ง” ซึ่งตอนนี้มันก็เลยตีหนึ่งมาเกือบสิบนาทีแล้วด้วย“เดี๋ยวขอโทรหาเฮียแป๊บ ฉันขับรถกลับไม่ไหวแล้ว” ว่าจบมันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาพี่ชายมันตามที่บอก และ….“เฮียขาาาา ไปส่งกลับบ้านที”“เมาอ่า ขับไม่ไหวค่ะ นะนะ ไปส่งหนูหน่อย”“งั้นเดี๋ยวหนูกับยัยจัสไปรอเฮียที่รถนะคะ รีบๆ ลงมานะ” พูดจบมันก็กดตัดสายพี่ชายของมันทิ้งไป ก่อนจะหันมาพูดกับฉัน“เราไปรอเฮียไคที่รถกันเถอะ พยุงหน่อยสิ โลกหมุนอ่า” ดีนะที่ยัยคริสตัลมันตัวเล็กกว่าฉันน่ะ ไม่งั้นฉันรับน้ำหนักมันไม่ไหวแน่ๆ@ในรถ“ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง ไหวไหม?”ทันทีที่ขึ้นมานั่งในรถ เฮียไคก็เปิดบทสนทนากับฉันก่อนเลย“ก็ไหวนะคะ คืนนี้ลูกค้าให้ทิปมาเยอะด้วยค่ะ” รวมๆ ก็เกือบหมื่นแล้วนะ ถ้าได้แบบนี้ทุกคืนก็คงจะดีฉันฉีกยิ้มกว้างตอบคนที่นั่งฝั่งคนขั

ด้านไคโรหลังจากที่จัสมินลงจากรถของเขาไปด้วยความรวดเร็วกว่าทุกๆ ครั้ง ก็ทำให้ไคโรมั่นใจว่าสิ่งที่เขานอนคิดมาตลอดทั้งคืนนั้นเป็นเรื่องจริงเรื่องจริงที่ว่าเด็กสาวหน้าตาสะสวยอย่างจัสมินนั้นได้เห็นอาวุธลับ ที่สาวๆ ทุกคนต่างหลงใหลของเขาเข้าแล้วจริงๆสายตาคมเอาแต่จ้องมองไปยังร่างบางที่เดินเข้าตึกเรียนไปพร้อมกับน้องสาวที่อายุห่างกันเกือบสิบปีของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว“สงสัยจะเห็นจนชินแล้วสิท่า หึ!!” ไคโรคิดว่าคงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเด็กสาวในวัยนี้ เพราะเขาเองก็เคยผ่านช่วงวัยรุ่นนั้นมาแล้ว แถมช่วงนั้นเขายังฮอทมากๆ ฮอทแบบชนิดที่ว่าสาวๆ ทุกคณะต่างเสนอตัวมาขึ้นเตียงกับเขา ซึ่งเขาเองก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธอยู่แล้วติ้ง!!เสียงข้อความดังขึ้นดึงความสนใจให้กับชายหนุ่มที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ก่อนที่เขาจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูและพบว่าคนที่ส่งข้อความหาเขาตอนนี้นั้นคือ ‘เพนนี’เพนนี : คิดถึงค่ะเพนนี : มาหาหน่อยได้มั้ย??ไคโร : พอดีผมยังไม่ว่างครับไคโร : ไว้วันอื่นนะอ่านแล้วหลังจากที่เปิดอ่านข้อความของหญิงสาว คนที่เขาแอบแซ่บด้วยก่อนหน้านี้ ไคโรก็พิมพ์ข้อความตอบกลับเธอคนนั้นไปในท

ด้านไคโรอึกอึกอึก!!ปึก!แก้วเหล้าที่ถูกยกดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ถูกกระแทกลงบนโต๊ะกระจกจนเกิดเสียงดัง จนทำให้เพื่อนคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกันต่างหันไปมอง“เป็นเหี้ยอะไร?”“กูเปล่า” ชายหนุ่มเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรหันไปตอบเพื่อนของเขาที่ถามเมื่อกี้“แต่มึงดูหงุดหงิด”“อาจจะเหนื่อยกับงานนิดหน่อย” เพราะวันนี้หุ้นส่วนของเขาอีกสองคนต่างหนีไปเที่ยวเกาะ ทิ้งให้เขาดูแลร้านเองเพียงลำพังจะว่าลำพังก็ไม่เชิงเพราะอย่างน้อยก็ยังมีลูกน้องและเด็กในร้านคนอื่นๆ ที่ช่วยกันอยู่“แล้วทำไมมึงไม่ไปเที่ยวกับพวกไอ้ธัน”“กูขี้เกียจไป อีกอย่างไม่อยากทิ้งน้องไว้คนเดียวด้วย”“น้องมึงยี่สิบกว่าแล้วนะไอ้ไค ไม่ใช่เด็กสองขวบ”“ถึงยังไงก็ยังเป็นเด็ก อีกอย่างน้องกูก็เป็นผู้หญิง” ถึงแม้ว่านิสัยจะดูห้าวๆ เหมือนเด็กผู้ชายไปบ้าง แต่ยังไงคริสตัลก็เป็นผู้หญิง แถมยังสวยมากๆ ด้วย“น้องมึงยังไม่มีแฟนอีกเหรอ?”“ไม่เห็นจะควงใครสักคน” วันๆ เห็นอยู่แต่กับจัสมิน บางทีเขายังคิดว่าน้องสาวของเขาอาจจะเป็นเลสเบี้ยนที่ชอบเพศเดียวกันซะด้วยซ้ำ“อาจจะแอบคบ แต่ไม่บอกมึงงี้”“มันก็เป็นสิทธิ์ของน้องกูนะ กูเป็นพี่กูไม่ก้าว