Alle Kapitel von ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด: Kapitel 11 – Kapitel 20

“ท่าน...เคยเจ็บกว่านี้” หลินหลันเอ่ยปากถามเสียงสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกเบื้องลึกในใจตอนนี้สับสนไม่น้อย หลงอวิ๋นเฉินตอนนี้ต่างไปจากหน้ากระดาษที่เคยสัมผัส นอกจากมุมมองแข็งกระด้างและอาฆาตแค้นผู้คน หลินหลันก็ไม่เคยรับรู้เบื้องหลังของชายผู้นี้เลย “ตั้งแต่เด็ก ข้าก็รู้ว่าการร้องไห้ไม่ได้ช่วยอะไร” เขาหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่มุมปากแฝงรอยขมขื่น “มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่รอด…ไม่ว่าเจ้าจะอยากมีชีวิตแบบใดก็ตาม” หลินหลันนิ่งงัน มองชายตรงหน้าที่กำลังพลิกกายลุกขึ้นนั่ง หลงอวิ๋นเฉินหัวเราะออกมาจากลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นไม่ใช่การขบขันแต่อย่างใดแต่เต็มไปด้วยความปวดร้าวจากข้างใน “ตอนข้ายังเยาว์ มารดาของข้านางเป็นเพียงสนมคนหนึ่งของฮ่องเต้ และไร้พรรคพวกหนุนหลัง” หลงอวิ๋นเฉินเอ่ยถึงอดีตแสนเจ็บปวดของตนด้วยน้ำเสียงแสนเย็นชา ใบหน้าเรียบเฉย ทว่านัยน์ตากลับสั่นไหวเล็กน้อย “นางไม่เคยคิดชิงดีชิงเด่นเพื่อเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ ความปรารถนาเดียวของนางคือมีข้าอยู่ข้างกายนาง แค่นั้นก็พอใจแล้ว” หลินหลันก้มมองพื้นเล็กน้อย ในใจสั่นไ

แผนการทุกอย่างของหลงอวิ๋นเฉินต้องเปลี่ยนไปเนื่องจากมีผู้บุกรุกที่มาโดยมิได้คาดหมายเอาไว้ เหวินซ่างเมื่อทราบข่าวจากทหารองครักษ์ก็รีบควบม้าเร็วมาหาท่านอ๋องเจ็ดทันที มาถึงที่หมายก็รุ่งสางพอดี จากที่หลงอวิ๋นเฉินควรกลับไปที่ค่ายทหารหลังจากกลับจากจวนของขุนนางคนสนิท เขานึกครึ้มอยากไปเจอพี่ชายต่างมารดาขึ้นมา เจิ้นอ๋อง หรือ อ๋องสาม เป็นโอรสของสนมคนโปรดแห่งฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ตั้งแต่ยังเยาว์ เขาเป็นเพียงหนึ่งในไม่กี่คนที่มักมาเยี่ยมเยียนและแสดงความเมตตาต่อหลงอวิ๋นเฉินอยู่เสมอ ท่ามกลางวังหลวงที่เย็นชาและไร้ที่พึ่ง พี่ชายต่างมารดาผู้นี้เปรียบเสมือนแสงแห่งความอบอุ่นเพียงน้อยนิดในวัยเด็กของเขา ในอดีต เหล่าขุนนางในราชสำนักเคยหวั่นไหวและแบ่งแยกความจงรักภักดีระหว่าง เจิ้นอ๋อง กับ หลงเหวินอี้ ผู้ถูกเสนอชื่อขึ้นเป็นรัชทายาทในเวลานั้น ทว่าอำนาจของตระกูลหลงเหวินอี้กลับแผ่ขยายครอบคลุมทั่วราชสำนัก อีกทั้งมารดาของหลงเหวินอี้ยังเป็นถึง ฮองเฮาองค์ก่อน แม้นางจะล้มป่วยและสิ้นใจด้วยไข้ทรพิษ แต่รากฐานของตระกูลกลับแน่นหนายิ่งกว่าผู้ใดในใต้หล้า ขุนนางน้อย

หลินหลันพูดจบเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า...นางเพิ่งยั่วโมโหคุณหนูตระกูลเจิ้น ในเมื่อเนื้อเรื่องก็ไม่ได้เป็นอย่างที่นางรู้มา สุดท้ายคนของตระกูลเจิ้นย่อมไม่น่าไว้ใจ ห่วงก็แต่หลงอวิ๋นเฉินเถอะ ถ้าเกิดโง่แล้วเชื่อตระกูลเจิ้นขึ้นมา สุดท้ายหลงอวิ๋นเฉินย่อมต้องมีชะตากรรมตามเนื้อเรื่องเดิม ไม่ได้ หลินหลันส่ายหน้า ดวงตาไหวระริก หัวใจพลันเต้นแรงอย่างไร้เหตุผล ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ควรมี กำลังก่อตัวขึ้นเงียบ ๆ ในใจนาง “ไร้สาระ” หญิงสาวพึมพำกับตนเอง “ก็แค่สงสารเขาเท่านั้นแหละ” หลินหลันพึมพำกับตนเองพลางหาเหตุผลกับความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจตอนนี้ หลังจากที่คุยกับเจิ้นซูเหยาจบ นางก็ดูมีทีท่าไม่ชอบใจหลินหลันมากขึ้นอีก แม้นางพยายามแสร้งทำสีหน้าเรียบเฉียบ แต่หลินหลันก็มิได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่า.. เจิ้นซูเหยาก็ไม่ชอบหน้านางตั้งแต่เห็นหลินหลันติดตามท่านอ๋องเจ็ดมาที่นี่ “ก็ช่วยไม่ได้ เขาพาข้ามาเอง” “เจ้าพูดกับผู้ใดอย่างนั้นหรือ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาหลินหลันสะดุ้งจนตัวโหยง ก่อนร่างใหญ่จะเดิน

หลงอวิ๋นเฉินและสตรีผู้นั้นจากไปจากจวนของตระกูลเจิ้นไปเรียบร้อยแล้ว...... เจิ้นซูเหยาทอดมองออกไปภายนอกรถม้าด้วยใบหน้าเย็นชาและไร้อารมณ์ ทว่าภายในใจของนางกลับเจ็บแปลบทุกคราเพียงแค่นึกถึงที่คำพูดออกมาจากปากของบุรุษเพียงผู้เดียวที่ครองใจนาง “คุณหนูอย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้เอ่ยปลอบใจผู้เป็นนายแผ่วเบา ตั้งแต่ถูกท่านอ๋องเจ็ดปฏิเสธ เจิ้นซูเหยากลับไม่ยอมพูดจากับผู้ใดเลย เจิ้นซูเหยายังคงเงียบงัน เหลือบตามองสาวรับใช้คนสนิทเพียงเท่านั้น ตั้งแต่วันนั้นเจิ้นซูเหยาไม่ยอมร้องไห้ออกมา แม้ในใจจะเจ็บปวดเพียงใด จากเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความอาฆาตอย่างที่สุด ใบหน้าของหลินหลันฉายเข้ามาในดวงตาราวกับโชคชะตาต้องการเย้ยหยันนาง หากหลงอวิ๋นเฉินไม่เห็นนางอยู่ในสายตา เช่นนั้นนางจะทำให้นางหลินหลันตกต่ำจนน่าดูสมน้ำหน้าเสียเถิด การเดินทางครั้งนี้จึงมีจุดประสงค์เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท...ผู้เป็นศัตรูของหลงอวิ๋นเฉิน ในเมื่อเขาไม่อยากให้นางอยู่ข้างกาย นางก็ต้องเลือกทางให้ตนเองได้แก้แค้น..... เพียงไม่นานเจิ้นซูเหยาเดินทางมาถึงวังหลวง ภายในวั

หลงอวิ๋นเฉินเริ่มรวบรวมอดีตขุนนางในราชสำนักตั้งแต่รัชสมัยของฮ่องเต้องค์ก่อนที่เคยรุ่งเรืองในอำนาจ ทว่าบัดนนี้เริ่มเสื่อมถอย... สำหรับเขาการรวบรวมปรปักษ์ของหลงเหวินอี้ย่อมสำคัญต่อการล้มล้างบัลลังก์นัก ไฟแค้นในอดีตยากนักที่มอดดับลงง่ายดาย เขาสัญญาต่อหลุมศพของมารดา คนที่เคยทำร้ายพวกเขาในอดีตย่อมไม่ตายดี หลังจากออกจากจวนของตระกูลเจิ้น....หลงอวิ๋นเฉินทิ้งให้หลินหลันอยู่เพียงลำพัง ไม่รู้ว่านางจะเหงาเพียงใด หากนำนางไปทุกที่ที่เขาไปย่อมไม่เป็นผลดีต่อแผนการของเขา มือหนาลูบไล้หน้าอกด้านซ้ายของตนเองไปมาด้วยอาการสั่นไหว ทันทีที่หลงอวิ๋นเฉินก้าวเท้าเหยียบหน้าโรงเตี๊ยมด้วยใบหน้าเบิกบาน ทว่า...ทุกอย่างกลับดูวุ่นวายในสายตาคมกริบไปเสียหมด ทหารเร่งฝีเท้ามาหยุดตรงหน้าเขา ก่อนรายงานสถานการณ์ “ทูลท่านอ๋องเจ็ด เกิดเหตุร้าย... แม่นางหลินหลันถูกลักพาตัวไปขอรับ” เสียงของทหารที่เพิ่งรายงานสั่นเครือ กลับไม่มีคำตอบใด ๆ ออกจากริมฝีปากของหลงอวิ๋นเฉิน ทว่า...นัยน์ตาทั้งคู่ลุกวาวด้วยเพลิงแห่งมรณะ “บอกมาให้ชัด” น้ำเสียงเยือกเย็