ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด

ตั้งแต่ตัวร้ายออกไปจากกระโจม เฮ่อรั่วในร่างของหลินหลันก็พยายามสำรวจเรือนร่างของตนเอง อย่างแรกมองหากระจก มือเรียวรีบคว้ากระจกมาส่อง เงาในกระจกสะท้อนใบหน้าของหญิงสาวในชุดจีนโบราณ ความจริงตรงหน้ายิ่งตอกหน้าเธอเข้าไปอีกว่า เธอเกิดใหม่นิยายอย่างนั้นหรือ.... หญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามเหลือเกินดวงตากลมโตราวกับกวางน้อย ขนตางอนเด่นชัด มิหนำซ้ำยังมีปานกลางหน้าผากที่ไม่ทำให้ความงดงามของสตรีตรงหน้าลดน้อยลงเลย ไม่แปลกใจที่เป็นที่ปรารถนาของท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดร้ายผู้นั้น ถึงเขาหล่อเหลาเพียงใด แต่เฮ่อรั่วก็ไม่ให้อภัยหรอก “โอ้แม่เจ้า นี่มันคือใบหน้าของตัวประกอบในนิยายอย่างนั้นเหรอ ทำไมสวยขนาดนี้เนี่ย” ริมฝีปากแดงระเรื่อร้องอุทานออกมา มือเรียวลูบแก้มตัวเองเบา ๆ ก่อนลงมือตบแรง “โอ๊ย.... ไม่ได้ฝันจริงด้วย เธอกลายเป็นตัวละครในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไปแล้ว คิดสิคิดว่าเนื้อเรื่องต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร” หญิงสาวพยายามใคร่ครวญหาคำตอบ เรื่องราวมากมายที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้หญิงสาวมึนงงไม่น้อยทีเดียว “คิดสิเฮ่อรั่วว่าต่อไปท่านอ๋อ

“ในนิยายหลินหลันคือสตรีผู้อ่อนต่อโลก โดนบิดาลากมาขาย ท่านอ๋องเมตตาจึงรับนางเอาไว้เพื่ออุ่นเตียงเท่านั้น ขั้นแรกของการมีชีวิตรอดได้คือ..... หลินหลันต้องปรนนิบัติท่านอ๋องเจ็ด...” หลังจากช่วยงานครัวป้าเป้ย หลินหลันนึกอยากออกมาสำรวจค่ายทหารต้าเหลียง หลงอวิ๋นเฉินชาญฉลาดยิ่งนักเลือกตั้งค่ายใกล้แหล่งน้ำและหุบเขา และตั้งเวรยามหนาแน่น กำลังคิดเรื่องราวของหลงอวิ๋นเฉินอย่างเพลินจิต เสียงของแหล่งน้ำเรียกความสนใจจากหญิงสาวได้เป็นอย่างดี ฝีเท้าเร่งออกแรงไปตามเสียงของสายนทีอย่างรัวเร็ว ทหารสองนายที่ถูกท่านอ๋องสั่งให้ตามติดนางทุกฝีเท้าก็เร่งย่องเบาตามไม่ขาด “ตามอยู่ได้ แต่ก็ช่างเถอะ.... การมีชีวิตรอดสำคัญกว่า” “เจ้าพูดจาเหลวไหลอันใดอยู่...” เสียงของหญิงชราที่หลินหลันเพิ่งขออนุญาตออกมาเดินสำรวจค่าย นางเห็นป้าเป้ยกำลังซักเสื้อผ้าของใครบางคนที่คุ้นตาเหลือเกิน “ป้าเป้ย...” “ข้าเองน่ะสิ เจ้าคิดอยากหนีไปจากที่นี่อีกแล้วอย่างนั้นหรือ” คำถามของปี่เป้ยทำเอาหลินหลันได้ยินเช่นนั้นถึงกลับเม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเหมือ

ภายในกระโจมของอ๋องเจ็ด หลงอวิ๋นเฉินวางตำราในมือทันควัน ดวงตาคมกริบหรี่มองถ้วยบัวลอยหน้าตาแสนประหลาดด้วยความฉงน ก่อนตักเข้าปากอย่างไม่รีรอ ทันทีที่ปลายลิ้นของท่านอ๋องเจ็ดลิ้มรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน รสชาติที่เขามิเคยได้สัมผัสมาก่อนชั่วชีวิตนี้ ริมฝีปากขบเม้มในทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้าแข็งตึง ไม่กล้าแม้แต่กลืนลงท้อง แค่ก แค่ก.... “เค็ม...” เสียงไอคอกแคก พร้อมกับหลุดปากเอ่ยขึ้นมาสั้น ๆ ถึงรสชาติบัวลอยของแม่นางหลินหลัน ไม่ใช่เค็มธรรมดา ทว่าเป็นความเค็มทั้งมหาสมุทรต้มรวมกันจนกลายเป็นเกล็ด หลินหลันนางคิดจะฆ่าเขาด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ “นี่นางคิดฆ่าข้าด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ” เสียงเข้มดังขึ้น ทหารไม่กล้าเงยหน้ามองหลงอวิ๋นเฉินหวั่นกลัวต้องโทษ “นางกลัวข้า หรือควรเป็นข้าต่างหากที่ต้องกลัวนาง” หลงอวิ๋นเฉินนิ่งไปเพียงครู่เดียว ก่อนมุมปากจะระบายยิ้มออกมา เหวินซ่างที่ยืนอยู่ข้างถึงกลับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ “เช่นนั้นท่านอ๋องจะสั่งลงโทษนางหรือไม่”

แสงแดดอ่อนของรุ่งสางทอผ่านผ้าม่านเข้ามาในกระโจม สะท้อนเงาละมุนบนผิวกายของหลงอวิ๋นเฉินกำลังกกกอดร่างเล็กเอาไว้ หลงอวิ๋นเฉินลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ พลันรู้สึกถึงความอบอุ่นในอ้อมกอดของตน แขนข้างหนึ่งของเขาชาเนื่องจากศีรษะของสตรีในอ้อมกอดกำลังนอนหนุนอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าหวานของหญิงสาวยังคงหลับใหลสนิท ริมฝีปากนุ่มเผยอเพียงเล็กน้อย เหมือนกำลังละเมอพึมพำบางอย่างออกมา อ๋องเจ็ดขมวดคิ้วด้วยความฉงน พลางคาดเดาว่านางคงกำลังฝันร้ายอยู่กระมัง ริมฝีปากหยักแย้มยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย กระชับอ้อมแขนเพื่อโอบกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้น ความรู้สึกประหลาดแม้แต่ตัวเขาเองยังมิกล้าปฏิเสธความอบอุ่นในใจที่เพิ่งปรากฏขึ้นยามมีนางในอ้อมกอด มันคือ...อะไร “เจ้ากำลังฝันถึงสิ่งใดกัน” ปลายนิ้วหยาบลูบไล้กลางหน้าผากมนของหลินหลัน หลงหลินกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา นางกำลังใช้ชีวิตที่ตอนเองนั้นวาดฝันเอาไว้ เสียงกระซิบของมัจจุราชข้างหูปลุกให้หญิงสาวรู้ตัว หลงอวิ๋นเฉินยกมือมาจับแก้มนุ่มนั้นเบา ๆ ด้วยความมันเขี้ยว

บ่ายคล้อยแสงอาทิตย์เริ่มอ่อนลง หลงอวิ๋นเฉินพาหลินหลันเดินจนทั่วตลาดโดยมีทหารองครักษ์ค่อยตามอยู่ห่าง ๆ ทั้งสองเดินมาถึงโรงเตี๊ยมขนาดเล็กแถวชานเมืองด้วยความอ่อนล้า หลินหลันถือวิสาสะลากแขนแกร่งของหลงอวิ๋นเฉินเข้าไปในโรงเตี๊ยมทันที “เถ้าแก่ ๆ ขอน้ำชาเย็น ๆ หน่อยเจ้าค่ะ” หลินหลันเอ่ยสั่งก่อนเข้ามานั่งลง โดยไม่รั้งรอท่านอ๋องเจ็ดเลยสักนิด ที่นี่ดูธรรมดา ทว่า....สายตาคมกวาดมองรอบไปทั่วทิศอย่างไม่ไว้ใจ เขาก้าวไปหาสตรีที่นั่งฟุบลงบนโต๊ะด้วยเหนื่อยอ่อน ใบหน้าคมคายส่ายหน้าช้า ๆ “พวกเราพักที่นี่ก่อน เดี๋ยวข้าต้องเข้าไปพบพวกขุนนางที่จวน” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ก่อนหันไปสั่งให้ทหารจองห้องสำหรับพักค้างคืน หลินหลันพยักหน้ารับ พลันเกิดอาการขนลุกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ คล้ายกับกำลังมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น หลินหลันหันไปมองหลงอวิ๋นเฉินที่เขายังคงยืนนิ่งสุขุมเช่นเดิม เงาดำเคลื่อนไหวอยู่บนหลังคาฝีเท้าเบาไม่ต่างจากเสียงใบไม้กระทบหลังคา สายตาหลายคู่เฝ้าสังเกตเป้าหมายอยู่ไม่ห่าง “เข้าใกล้เป้าหมายแล้ว รอคำสั่งโจมตี” น้ำเ