ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด

          ในห้องสี่เหลี่ยมขนาดเล็ก หญิงสาวร่างเล็กกำลังนอนแผ่หลาด้วยความหนักใจ แม้ท่วงท่าที่หญิงสาวนอนนั้นแสนสบาย  สบายแค่กาย ใจของเฮ่อรั่ว คิดอยู่แต่กลับเงินทุกหยวนที่อยู่ในกระเป๋าของเธอ   สถานะภาพทางการเงินของเธอนั้นอยู่ในช่วงขาลงเต็มที นอกจากจะตกงานแล้ว เงินก็ไม่มีอีก   เฮ่อรั่วอาศัยว่าตนเองนั้นพอมีฝีมือในการทำงานออกแบบอยู่บ้าง  

            “ไม่เอาเฮ่อรั่ว อย่าเพิ่งยอมแพ้” 

            เสียงหวานเอ่ยออกมาแบบนั้น  พอคิดได้แบบนั้นหญิงสาวก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

            ใครจะคิดว่า เฮ่อรั่ว คนขยันทำงานแห่งปีจะต้องตกงานเพราะพิษเศรษฐกิจ  เธอถูกเลิกจ้างอย่างไม่ได้บอกกล่าว พร้อมกับเงินค่าทำขวัญอีกนิดหน่อย    เพียงพอกับการเอาชีวิตรอดแค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น  จะท้อก็ไม่ได้ ชีวิตต้องเดินหน้าต่อไปเพียงหนทางเดียว....

            เฮ่อรั่วสาวน้อยร่างเล็กในวัยยี่สิบเจ็ดยืนอยู่บนท่าเรือพร้อมกับไอแพดเครื่องเล็กที่ใช้เวลาหลายเดือนในการเก็บเงินซื้อ 

            “แดดร้อนจัง” 

            ปากเล็กส่งเสียงบ่นออกมา มือเรียวเช็ดเหงื่อตัวเองที่ไหลเปื้อนใบหน้าขาว  ถ้าเธอมีเงินอีกสักนิดก็คงใช้เงินเรียกรถไปส่งยังจุดหมายเพื่อเสนองานให้ลูกค้า ไม่ต้องอาศัยเรือขนส่งสินค้าที่จ่ายค่าเรือเพียงน้อยนิด

            “อ้าว อิหนู หลีกทางหน่อย  คนจะส่งของ มายืนเกะกะอยู่ได้” 

            เสียงของคนงานที่กำลังแบกของใส่บ่าเอ่ยไล่หญิงสาว  เฮ่อรั่วไม่สะทกสะท้านกับคำพูดพวกนี้เพราะเป็นสิ่งที่เธอนั้นเจอประจำ 

            ไม่นานเรือส่งของก็มาเทียบท่า  สาวน้อยร่างเล็กรีบก้าวยาว ๆ ขึ้นเรือ โดยไม่ทันระวังหน้าระวังหลังว่ามีคนงานกำลังเข็นลังใบใหญ่มาทางเธอ  

            กว่าจะรู้ตัวมีบางอย่างกระแทกเข้าที่ร่างกายของเฮ่อรั่ว ความรู้สึกมึนงง สายตาหรี่เล็กลงเพราะแสงแดดแยงตา  หญิงสาวเสียการทรงตัวจนขาเผลอสะดุดกับกล่องเหล็ก ทุกอย่างเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที....ร่างกายของเฮ่อรั่วหล่นลงไปแม่น้ำโดยที่เธอเองก็ไม่ทันตั้งตัว

            ตุ๊บ......

            เสียงดังไปทั่วเรียกความสนใจจากกลุ่มคนงานทันที  ทุกคนหยุดกิจกรรมทุกอย่างวิ่งมาดู  ก่อนเหตุการณ์จะเต็มไปด้วยความโกลาหล

            “มีคนตกน้ำ.....ช่วยด้วย ใครว่ายน้ำได้ ลงไปที” 

            มีคนงานที่พอว่ายน้ำแข็งกระโดดลงไปช่วยเฮ่อรั่วอย่างรีบร้อน  โดย...ไม่รู้ว่าชะตากรรมของหญิงสาวจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร.....

            หญิงสาวพยายามลืมตาอันหนักอึ้งของตน ความรู้สึกหนาวเหน็บของแม่น้ำหายไปเหลือแต่ความร้อนไอแดดสัมผัสผิวกายเรียบเนียนของเธอ 

            เฮ่อรั่วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา  เธออยากขอบคุณคนที่ไปช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำ....  หญิงสาวพยายามลุกขึ้นจากฟูกนอนนุ่มของใครบางคน ดวงตากลมโตเบิกกว้างไปด้วยความฉงน เมื่อสถานที่ตรงหน้าช่างไม่คุ้นตาเอาเสียเลย      

            หญิงสาวถามตนเอง เธออยู่แห่งหนใดกัน....

            มันไม่ใช่ห้องของเธอ  หรือ โรงพยาบาลอย่างที่ควรจะเป็น   แล้วยังมีไอแดดจากด้านนอกที่เล็ดลอดเข้ามาในกระโจม 

            กระโจม...... เสียงในหัวบอกหญิงสาวเช่นนั้น 

            ดวงตาค่อย ๆ กะพริบเพื่อปรับแสงมองรอบกายของเธอ ก่อนสายตากวาดไปเห็นชายหนุ่มในชุดจีนโบราณ แต่งตัวราวกับตัวเองเป็นนักรบหลุดมาจากละครดัง  ท่าเรือที่เธอข้ามทุกวันก็ไม่ได้ใกล้กองถ่ายละครนี่  แล้วไหนมีคนแบบนี้มาอยู่ตรงหน้าได้ 

            “เจ้าได้สติแล้วหรือ?” เสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยไอสังหารราวกับมีมีดลอยมาจ่อที่คอหอยของเฮ่อรั่ว   ร่างกายบางตัวแข็งทื่อโดยทันที

            แทนที่หญิงสาวจะหวาดกลัวเขา นางทำเพียงสะดุ้งตัวโหยงแล้วหยุดนิ่งเพียงครู่เดียวเท่านั้น  ดวงตากลมโตใส่แป๋วไม่ต่างลูกกวางน้อยที่เขาเคยล่านั้นกลับทำให้เขาประหลาดใจขึ้นมา

            เฮ่อรั่วมองใบหน้าที่หล่อเหลาเหมือนไม่มีอยู่จริง ดวงตาของเขาคู่นั้นกลับเย็นชาและมองหญิงสาวจนทำเอาขนลุกไปทั่วร่างกาย

            “ คะ คุณ...เป็นใคร...”   เฮ่อรั่วเอ่ยปากถามเสียงสั่น ด้วยความกลัว  เธอกลัวชายนิรนามคนนี้ทั้ง ใช่ และไม่ใช่.....

            “เจ้ายังจะกล้าถามข้าอีกหรือ”  เขาถามพร้อมลุกขึ้นแล้วย่างก้าวมาร่างบางที่สั่นงันงกไม่ต่างไปจากกระต่ายน้อย  แววตาจดจ้องมองเฮ่อรั่วประหนึ่งสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่แสนไร้ค่าสำหรับเขา

            “เจ้าคิดว่าปลอมตัวเข้ามาในค่ายของข้าแล้วจะหนีออกไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ หลินหลัน”

            เพียงได้ยินชื่อ หลินหลัน สีหน้าของหญิงสาวเปลี่ยนไปในพริบตา  เฮ่อรั่วเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ  เธออ่านนิยายมาเยอะ ทำไมจะไม่รู้ว่าเธอตายแล้วย้อนเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ.....

            นี่มันเรื่องอะไร

            เธอควรย้อนมาเป็นนางเอก ไม่ใช่เพียงสาวน้อยอุ่นเตียงของท่านอ๋องจอมโหด  และชายตรงหน้าคือ ท่านอ๋องเจ็ดจอมโหดผู้ไร้เมตตา...... หลงอวิ๋นเฉิน            

            ภาพทุกอย่างลอยเข้ามาในหัวของเธอ

            วินาทีที่เธอตกลงในแม่น้ำ 

            และความจริงที่ว่าเธอ....เกิดใหม่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบไป  

            ทุกอย่างไม่ได้เป็นเพียงความฝัน หรือ ภาพหลอน ชายตรงหน้าคือ หลงอวิ๋นเฉิน ผู้ปลดชีพหลินหลันสตรีอุ่นเตียงผู้เดียวตั้งแต่ตอนแรกของเนื้อเรื่อง เพราะจับได้ว่านางนั้นหนีไปกับชายคนอื่น

            ตอนนี้คงเป็นตอนที่หลินหลันย้อนกลับมาเพื่อมาเอาของสำคัญของบิดาที่ค่ายของท่านอ๋องเจ็ด และเขาก็ฆ่าเธออย่างเลือดเย็น

            “อีกวันฉันต้องตายเหรอเนี่ย.....”  จู่ ๆ เสียงหวานก็หวีดร้องมา   ตามเนื้อเรื่องเธอต้องตายในอีกไม่กี่วันแล้ว

            สายตาของเขาจับจ้องมองหญิงสาวที่กำลังพ่นคำพูดแสนประหลาดออกมาจากปากของนางอย่างไม่วางตา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

            นางเปลี่ยนไป....  

            หลินหลันที่เขารู้จัก สตรีชั้นต่ำในจวนที่นางมักจะหวาดกลัวแม้เสียงฝีเท้าของเขา  แต่ตอนนี้นอกจากนางจะทำราวกับเขาไม่มีตัวตน ยังพึมพำคำพูดที่เขาไม่เข้าใจเท่าไหร่นัก  คำพูดของนางที่เพิ่งเอ่ยปากถามถึงจะสั่นเครือ  แต่ก็แฝงไปด้วยความกล้าอย่างที่นางไม่เคยทำมาก่อน

            ฝีท้าวของเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหญิงสาว  ดวงตาของนางใสซื่อเกินกว่าจะโกหก  กลิ่นอายของนางเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา และตื่นกลัว 

            ไม่คุ้นเอาเลย

            “เจ้าพูดอะไรของเจ้า” เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน 

            เขานึกชังแววตาไร้เดียงสาของนางในยามนี้  มันช่างไร้เดียงสาจนน่าหงุดหงิด...

            นางมีแผนการอะไรอย่างนั้นหรือ 

            คิดจะมาหลอกคนอย่างหลงอวิ๋นเฉิน ไม่ตายดีสักคน...

            “เจ้าคิดว่าตัวเองจะรอดเพราะดวงตาคู่นั้นอย่างนั้นหรือ”

            เฮ่อรั่วรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ เมื่อสายตาของตัวร้ายในนิยายที่เพิ่งอ่านจบมองเธอราวจะกลืนกิน..... เธอจะมีชีวิตรอดเกินวันนี้ไหมเนี่ย  พอเห็นแววตาอาฆาตของหลงอวิ๋นเฉินแล้วเธอใจคอไม่ดีเอาเสียเลย 

            เฮ่อรั่วควรแกล้งตายดีไหมนะ ....ว่าแล้วร่างกายของเธอก็นึกอ่อนแรงลงดื้อ ๆ   

            หลงอวิ๋นเฉินถอนหายใจกับการกระทำแสแสร้งของสตรีตรงหน้า  คิดว่าเขาดูไม่ออกหรืออย่างไรว่านางใช้กลมารยาของนางด้วยแกล้งหลับ ถ้าอยากจะหลับก็หลับไป เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลินหลันแสนประหลาดคนนี้จะทำอะไรให้เขาประหลาดใจได้อีก.....

            หลงอวิ๋นเฉินเอื้อมมือไปรับร่างบางที่แสร้งล้มลงบนพื้น เขาอุ้มนางขึ้นมาก่อนวางลงบนฟูกนอนในกระโจม  รอยยิ้มปรากฏบนริมฝีปากของเขา รอยยิ้มที่แม้แต่องรักษ์คนสนิทไม่เคยพบพานมาก่อน

             สตรีในอ้อมกอดพยายามกลั้นหายใจ แพขนตางอนขยับไหวไม่ต่างจากลูกนกที่กำลังสั่นเครืออย่างหวาดกลัว

            อ๋องเจ็ดนึกถูกใจที่ได้กลั่นแกล้งนาง...... 

            หลงอวิ๋นเฉินโน้มใบหน้าเขาไปใกล้นาง  ลมหายใจร้อนเป่าริดรดแก้มนวลของนางจนร่างเล็กเผลอปิดตาแน่น  ก่อนเขาจะกระซิบข้างหูเล็ก

            “หากเจ้าจะกลั้นหายใจ เจ้าควรลืมตามองข้านะ  น่าขันเสียจริง”  กล่าวจบเช่นนั้น ร่างกายใหญ่โตสมกับบุรุษชาตินักรบเดินออกไปจากกระโจม ทิ้งเอาไว้เพียงเฮ่อรั่วที่รีบกุลีกุจอลุกขึ้นมาเอามือทาบอกด้วยความตื่นตระหนก

            “พระเจ้าช่วยเถอะ....คนอะไรจะจับคนโป๊ะได้เก่งขนาดนี้ สมกับเป็นตัวร้ายจริง ๆ  ฉันจะมีชีวิตรอดเกินสองวันไหมเนี่ย