Todos os capítulos de ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด: Capítulo 21 - Capítulo 30

ผ่านมาสองราตรีเต็ม… ภายใต้แสงจันทร์สลัวเหนือยอดเขา หลงอวิ๋นเฉินมิอาจข่มตาหลับได้แม้เพียงครึ่งคืน เขาสั่งการให้ทหารลับกระจายกำลังค้นหาตัวหลินหลันอย่างไม่ลดละ ราวกับจะพลิกแผ่นดินตามหา แม้จิตใจจะเคยแข็งกร้าวปานเหล็กกล้า แต่ยามนี้กลับสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน... หลงอวิ๋นเฉินร้อนใจเกินทนต่อไปได้อีกวัน ถ้าเหวินซ่านไม่ห้ามเขาเอาไว้ก่อนหลงอวิ๋นเฉินก็คงบุกเข้าไปช่วยหลินหลันตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าหลินหลันถูกจับตัวไป เหล่าโจรป่าจากหุบเขาตะวันตกบังอาจเหิมเกริมมานาน ปล้นสะดมชาวบ้านไม่เว้นแต่ละวัน ทำร้ายผู้คนอย่างไร้เมตตา ลับหลังกลับเป็นเบี้ยล่างของหลงเหวินอี้ ราชบุตรที่ฉากหน้าคือผู้กวาดล้างโจรผู้ร้าย แต่แท้จริงแล้วกลับลอบใช้อธรรมเป็นเครื่องมือกุมอำนาจ ครานี้... หลงอวิ๋นเฉินไม่มีทางปล่อยให้กลุ่มคนเหล่านี้รอดชีวิตไปได้แม้แต่ผู้เดียว สองวันมานี้ หลงอวิ๋นเฉินส่งมือซุ่มเข้าประจำตำแหน่งรอบหุบเขา เรียกกำลังเสริมจากค่ายทหารของตนมาสมทบโดยไม่ให้มีพิรุธ ทันทีที่ได้รับรายงานว่า หลินหลันถูกขังอยู่ในถ้ำด้านในของค่าย และมีคนเฝ้ายามตลอ

กลิ่นของสมุนไพรลอยอ่อนจางอยู่ในอากาศ ร่างเล็กบิดตัวไปมาบนเตียงด้วยความเมื่อยล้า แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านโปร่งบางที่ไหวพลิ้วตามแรงลมอ่อน หลินหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ โลกเบื้องหน้าคล้ายพร่ามัวในตอนแรก ก่อนจะค่อย ๆ ปรับเป็นภาพเรือนงดงามที่ไม่คุ้นตา นางพยายามยันกายขึ้นเล็กน้อย แต่เพียงขยับ...ความเจ็บปวดจากแผลก็แล่นวาบไปทั่วร่างจนต้องหลับตาแน่น เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นใกล้เตียง “คุณหนูหลิน...ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ” ใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กสาวตรงหน้าทำให้หลินหลันงุนงนเข้าไปใหญ่ ความทรงจำของนางก่อนหลับไป จำได้เพียงว่าหลงอวิ๋นเฉินไปช่วยในถ้ำของโจรป่า “ที่นี่ที่ไหนกัน” “เรือนรองในจวนเจิ้นอ๋องเจ้าค่ะ ท่านอ๋องเจ็ดพาท่านมาที่นี่เมื่อคืน...ท่านหมดสติไปเกือบหนึ่งคืนเต็ม ๆ” บ่าวรับใช้เอ่ยตอบทันที ชื่อไม่คุ้นหูทำให้หลินหลันขมวดคิ้ว หลินหลันพยายามทบทวนความจำของตนเอง....เจิ้นอ๋อง หรือ อ๋องสาม บุคคลผู้เดียวที่หลงอวิ๋นเฉินไว้วางใจ “แล้ว ท่านอ๋อง

เป็นครั้งแรกที่หลินหลันได้มีโอกาสแลเห็นองค์ชายสาม เจิ้นอ๋อง ด้วยสองตาของตน ตลอดหลายวันมานี้ นางถูกขังอยู่แต่ในเรือน เพราะคำสั่งเด็ดขาดของบุรุษใจแข็งเยี่ยงศิลาอย่าง หลงอวิ๋นเฉิน แม้จะมาหานางทุกวัน ทว่าก็มิได้เอ่ยคำใด นอกจากยืนพิงกรอบประตู กอดอกมองนางด้วยดวงตาที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ หลินหลันเคยคิดว่าวันนี้ก็คงไม่ต่างจากวันก่อน ๆ ทว่าประตูบานไม้เลื่อนกลับเปิดออก เผยร่างของบุรุษผู้สูงศักดิ์ในอาภรณ์มังกรงดงาม แม้จะมีอายุอาวุโสมากกว่าหลงอวิ๋นเฉิน หากทว่าสง่าราศีและรูปโฉมกลับหาได้ลดทอนลงไม่เลยสักนิด ยิ่งเมื่อบุรุษผู้นั้นย่างก้าวเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มผู้ทำหน้าบึ้งใส่นางทุกวัน นางจึงได้แต่เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “คุณหนูเจ้าคะ นั่นคือเจิ้นอ๋องเจ้าค่ะ” เสียงกระซิบจากบ่าวสาวข้างกายเตือนสติให้นางได้รีบตั้งตัว ดวงตากลมโตสั่นระริกเล็กน้อย นางเคยคิดว่าเจิ้นอ๋องน่าจะเป็นบุรุษผู้สูงวัย รูปร่างใหญ่โตพุงพลุ้ยเยี่ยงขุนนางที่นางเคยพบ “หลินหลัน ขอคารวะท่านเจิ้นอ๋องเจ้าค่ะ” “ไม่ต้องมากพิธี ข้าเป็นเพียงพี่ชายของหลงอวิ๋

หลังจากที่หลงอวิ๋นเฉินอุ้มร่างเล็กเข้ามาในเรือนนอนของนาง แขนของหลินหลันยังคงกอดลำคอแกร่งของเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าของนางนั้นแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราของท่านอ๋องสาม นางส่งเสียงอืออาในลำคอคล้ายกับไม่พอใจที่ถูกวางลงบนเตียงแทนที่อกแกร่งแสนอบอุ่น “ท่านอ๋อง..” ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากอวบอิ่มขยับเล็กน้อยเรียกชื่อ หลงอวิ๋นเฉิน “หือ...” หลงอวิ๋นเฉินเพียงขมวดคิ้วเท่านั้น ก่อนร่างกายใหญ่โตของตนเองก็ถูกสตรีที่เมามายดึงรั้งจนทิ้งตัวลงจนเขาต้องใช้แขนข้างหนึ่งค้ำกับเตียงนอน “ท่านอ๋อง....ท่านอย่าใจร้ายกับข้านักเลย” “ข้าใจร้ายกับเจ้าอย่างนั้นหรือ” หลงอวิ๋นเฉินถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ฝ่ามือยกขึ้นลูบตามกรอบหน้าของหลินหลัน เพ่งมองใบหน้าของนางด้วยสายตาหวั่นไหว ความรู้สึกร้อนรุ่มก่อเกิดขึ้นในใจอย่างประหลาด หลงอวิ๋นเฉินไม่มีครั้งไหนที่เข้าใกล้นางแล้วหวั่นไหวได้เพียงนี้ “ก็ท่านอ๋องชอบดุข้า ข้าเพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ท่านมันใจร้าย” หลินหลันส่ายหน้าทั้งที่ตนเองหลับตา แก้มทั้งสองยังคงแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา “เช่นนั้นหรือ”

ยามนี้หลงอวิ๋นเฉินไม่ต่างจากคนบ้าคลั่ง เขาตัดสินใจผละตัวออกห่างจากความงามตรงหน้าด้วยความเสียดาย หยัดกายขึ้นสูง ก่อนปลดเปลื้องอาภรณ์ของตน เพียงชั่วพริบตากายเปลือยกำยำเปิดเผยต่อสายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นคู่นั้น “อื้อ...” “เจ้าปฏิเสธข้าไม่ได้แล้ว” อ๋องเจ็ดเอ่ยขึ้นมาเสียงทุ้ม ริมฝีปากหนาฉกคำพูดของนางกลืนหายลงคอไม่ปล่อยให้นางชื่นชมเรือนร่างของบุรุษเพศ เมื่อปลายนิ้วหยอกเอินยอดทรวงจนพอใจ ฝ่ามือหยาบกร้านของอ๋องเจ็ดเคลื่อนไหวไล้ตามร่างกายของหลินหลัน ก่อนมาหยุดอยู่กลางกายที่ทำให้หลินหลันหายใจไม่ทั่วท้อง หลินหลันหน้าแดงจัด แม้เพลาจะผ่านไปพอควร แต่ใบหน้างดงามของนางกลับยังคงแดงก่ำด้วยความเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว ความร้อนภายในกายเริ่มปะทุขึ้นจนไม่สามารถหยุดลงได้ “อะ...” หลินหลันกัดปากตนเองพยายามสะกดกลั้นเสียงครางแสนน่าอายเอาไว้ เมื่อปลายนิ้วยาวลากผ่านจุดอ่อนไหวกลางกาย แล้วค่อย ๆ สัมผัสกับบุปผาให้แย้มบานช้า ๆ หลินหลันหัวใจเต้นแรงแทบหลุดออกมา ความรู้สึกเสียวซ่านยามหลงอวิ่นเฉินสัมผัสพาให้หัวใจดวงน้อยข