Todos os capítulos de ย้อนเวลามาเป็นสาวน้อยของท่านอ๋องจอมโหด: Capítulo 31 - Capítulo 40

ยามเช้าอันเงียบสงบ แสงแดดอ่อนส่องลอดม่านผ้าบางเบา หลินหลันขยับกายเล็กน้อย ก่อนต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านกลางกาย อาการปวดเมื่อยคล้ายผ่านศึกหนักทั้งคืนเตือนให้นางรับรู้ทันทีว่า...ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มิใช่เพียงความฝัน ใบหน้าของหลินหลันแดงว่านขึ้นทันทีเมื่อภาพเร่าร้อนลอยเข้ามาในความคิดของนาง หลงอวิ๋นเฉินที่ใคร ๆ ต่างก็หวาดกลัว หลายคนบอกว่าคนอย่างอ๋องเจ็ดล้วนไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อสตรี ทว่าเมื่อคืนเขากลับไม่ใช่อย่างเช่นกล่าวขาน เขาเป็นเพียงผู้ชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาและเร่าร้อน ทุกสัมผัสและการเคลื่อนไหวของเขาทั้งรุนแรงทว่านางกลับรู้สึกถึงความทะนุถนอมของหลงอวิ๋นเฉิน ความรู้สึกของนางในยามนี้สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาโดยตรงว่า ชอบหลงอวิ๋นเฉินไปแล้วจริง ๆ ว่าแต่เขาหายไปไหนแล้ว..... ตื่นมาก็ไม่เห็นแม้เงาของหลงอวิ๋นเฉิน เขาคงไม่เหมือนกับพระเอกละครที่นางเคยดูที่มักจะหายไปในรุ่งเช้าที่นางเอกตื่นขึ้น “คุณหนูตื่นแล้วหรือเจ้าคะ” เสียงทักทายอันสดใสพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสของบ

นับแต่ค่ำคืนอันอ่อนหวานในวันนั้น หลินหลันก็ประหนึ่งกลายเป็นสตรีผู้โชคดีในสายตาฟ้าดิน ได้รับความเอาใจใส่จากบุรุษผู้เย็นชาอย่างหลงอวิ๋นเฉิน หาใช่เพียงแต่ห่วงใย หากแต่เอาอกเอาใจเสียจนหัวใจสั่นไหว หลินหลันยิ้มง่ายขึ้น วันเวลาอันเลือนรางกลับดูอบอุ่นเป็นพิเศษ อาจเพราะหัวใจได้รับไอรักอันอ่อนโยนเป็นครั้งแรก ในที่สุดหลินหลันก็เข้าใจถ่องแท้ถึงความรู้สึกของเพื่อนรักจากภพก่อนว่าการมีความรักที่ดีนั้น งดงามและน่าจดจำเพียงไร การมีใครสักคนที่พร้อมเฝ้ามอง เฝ้าใส่ใจในทุกสิ่งเล็กน้อยของตนช่างเปี่ยมสุขถึงเพียงนี้... การกลับมาเกิดใหม่ในครานี้ อาจเป็นเมตตาจากสวรรค์ ที่ประทานโอกาสให้นาง หลินหลันในภพก่อนผู้เคยมีชีวิตอันไร้จุดหมายได้กลับมาเปลี่ยนหัวใจอันเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งของท่านอ๋องเจ็ด ให้รู้จักคำว่าความรัก และในขณะเดียวกัน...หัวใจของนางเองก็อบอุ่นขึ้นเช่นกัน “เจ้ามัวจ้องมองข้าอยู่นานแล้ว...หลินหลัน” เสียงทุ้มอ่อนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบนิ่ง ดวงเนตรคมปรายตามองสตรีน้อยผู้กำลังเท้าคางมองเขาไม่วางตา ราวกับการมีอยู่ของเขาคือสิ่งเดียวในโลก “ข้าเพ

หลินหลันนั่งทอดกายอยู่บนศาลาริมสระบัว แก้มทั้งแนบกับฝ่ามือที่เท้าอยู่บนราวหินอ่อนเย็นเฉียบ สายตาคู่นั้นทอดมองลงไปยังฝูงปลาทองที่กำลังแหวกว่ายอยู่ใต้ผิวน้ำใสอย่างเชื่องช้า ลำตัวสีส้มแดงสะท้อนแสงแดดยามสายเป็นประกายระยับ เสียงบ่าวไพร่ที่หว่านอาหารปลาดังแผ่วเบาอยู่ไม่ไกล อาหารที่ตกกระทบผิวน้ำสร้างระลอกคลื่นเล็ก ๆ คล้ายสะกิดหัวใจของนางให้สะท้อนย้อนคิด ตั้งแต่วันแรกที่วิญญาณของหลินหลันจากโลกเดิมมาอาศัยอยู่ในร่างนี้... ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย หลินหลันอดคิดถึงเรื่องราวตอนจบไม่ได้ สายตาของหลงเหวินอี้ รัชทายาทผู้นั้นมองหลงอวิ๋นเฉินด้วยความอาฆาตแค้น หลินหลันกังวลหวั่นกลัวว่าชะตากรรมของหลงอวิ๋นเฉินขึ้นมาเสียดื้อ ๆ กลัวว่าเขาจะมีจุดจบไม่ต่างจากอดีต ฟอด... เสียงแผ่วเบาดังขึ้นกลางอากาศ พร้อมแรงสัมผัสอ่อนโยนบนแก้มเนียนนุ่มทั้งสองข้าง หลินหลันสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าเปื้อนรอยแดงจะหันขวับไปเบื้องหลัง หาได้รู้ตัวไม่ว่า...ระหว่างที่นางกำลังเหม่อมองฝูงปลา บุรุษร่างสูงผู้หนึ่งได้ก้าวเข้ามาอย่างเงียบงัน โบกมือสั่งบ่าวไพร่ให้

หมากตัวเดียวทำให้หลงเหวินอี้เจ็บแค้นได้มากถึงเพียงนี้.... เขามิควรทำการวู่วามตามคำแนะนำของเจิ้นซูเหยา ม้าเร็วเพิ่งแจ้งข่าวแก่เขาว่า หลงอวิ๋นเฉินคิดการพาสตรีผู้นั้นเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ไม่แน่เรื่องราวในค่ำคืนที่ผ่านมาเรื่องนี้คงถึงหูของฮ่องเต้เป็นแน่ “ฝ่าบาท...” เจิ้นซูเหยากำลังเอ่ยทูลบางอย่าง กลับถูกตวาดกลับมาพร้อมกับแววตาเต็มไปด้วยความโกรธ เจิ้นซูเหยาถึงกลับผงะ ไม่คิดว่า รัชทายาทผู้เงียบขรึมจะโกรธแค้นหลงอวิ๋นเฉินได้เพียงนี้ “หุบปาก แผนการทุกอย่างต้องพังก็เพราะเจ้า แม่นางเจิ้นซูเหยา ทหารเตรียมรถม้าโดยด่วน ข้าจะกลับวัง” หลังจากเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น หลงอวิ๋นเฉินไม่สามารถไว้ใจผู้ใดได้เลย เขาตรวจตราคนเข้าออกภายในจวนของเจิ้นอ๋องอย่างหนัก อีกอย่างพฤติกรรมของเขาที่มีต่อหลินหลันยิ่งแปลกไปมากกว่าเดิม ไม่ว่าหลงอวิ๋นเฉินไปแห่งหนใดเขาไม่ยอมให้สตรีหนึ่งเดียวในใจของเขาหนีห่างกายแม้เพียงก้าวเดียว “ท่านอ๋อง..... ท่านจะพาข้าไปที่ใด” หลินหลันโอดครวญ เพราะตลอดทั้งวันนางถูกเขาลากเพื่อติดตามข้างกาย จนบางทีร

การเดินเข้าวังหลวงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับหลินหลัน เพียงเพราะหลงอวิ๋นเฉินไม่ยอมให้นางลำบาก ขบวนรถม้าของถูกตระเตรียมโดยเจิ้นอ๋องเป็นอย่างด้วยความไม่ไว้วางใจจากรัชทายาทไม่รู้ว่าจะลอบกัดหลงอวิ๋นเฉินอีกเมื่อใด ชายเจ้าเล่ห์ผู้นั้นย่อมไม่ปล่อยหลงอวิ๋นเฉินไปง่าย ๆ โดยแท้ การเดินทางครั้งนี้หลงอวิ๋นเฉินยังพาจ้าวซานเข้าวังหลวงด้วยตนเอง กาลนี้ยากนักที่จะไว้ใจโจรจอมเจ้าเล่ห์ไว้ใกล้ตัวมิสู้พาจ้าวซานเข้าเฝ้าฮ่องเต้ด้วยตนเองมิดีกว่าหรือ.... หลงอวิ๋นเฉินอยากจะรู้นักว่ารัชทายาทจะทำเช่นไร...คนมากเล่ห์เช่นนั้น หากเอาชนะเขาด้วยกลศึกไม่ได้ หลงอวิ๋นเฉินก็ยินดีใช้วิธีที่หลงเหวินอี้กระทำต่อมารดาเขาเมื่อหลายปีก่อน เสแสร้งแกล้งทำว่าเป็นผู้อ่อนแอ โยนความผิดให้แก่มารดาของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ หลงเหวินอี้เอ่ยหลงเหวินอี้...บัลลังก์ของเจ้าสั่นคลอนแล้ว หลินหลันที่เห็นหลงอวิ๋นเฉินนิ่งเงียบมาตลอดทาง ขณะที่นางกำลังให้ความสนอกสนใจทางเข้าวังหลวง หลินหลันหันกลับมาส่งยิ้มให้บุรุษผู้มักครุ่นคิดตลอดเวลา “ท่านอ๋อง ท่านไม่มองข้าสักนิดเลยหรือเจ้าคะ ไม่รู้ในใจ