All Chapters of วิศวะหลงสาว Sodeline: Chapter 11 - Chapter 20

ภายในร้านอาหารกึ่งบาร์หรูย่านทองหล่อ แสงไฟสีส้มสลัวสลับกับเสียงดนตรีแจ๊ซเบา ๆ ช่วยสร้างบรรยากาศผ่อนคลายให้แก่บรรดานักท่องราตรี แต่สำหรับหญิงสาวในชุดเดรสสีนู้ดเรียบหรูที่ยืนหลบมุมอยู่หลังเสาหินอ่อนห่างออกไป... หัวใจของเธอกลับเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก'รินรดา' หรือในนาม 'น้ำฝน' มาถึงสถานที่นัดหมายก่อนเวลาเกือบยี่สิบนาที เธอพยายามเตรียมใจที่จะเผชิญหน้ากับลูกค้ากลุ่มนี้ แต่ทันทีที่สายตากวาดไปเห็นชายหนุ่มที่นั่งหน้าตึงอยู่ตรงโซนวีไอพี ร่างทั้งร่างของเธอก็แข็งทื่อราวกับถูกสาปพี่อาทิตย์...ไม่ได้มีแค่เขา แต่ยังมีโน๊ตและเก่ง พี่ปีสี่ในคณะที่เธอคุ้นหน้าดีนั่งหัวเราะร่าอยู่ด้วย มือบางที่กำสายกระเป๋าแน่นจนสั่นสะท้อนถึงความหวาดกลัวที่กัดกินใจ ถ้าเธอเดินเข้าไปในตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอพยายามปกปิดไว้จะพังทลายลงทันทีเรนรีบถอยฉากออกมาที่ทางเดินหน้าห้องน้ำ ก่อนจะกดโทรศัพท์หา 'เจ่เจ้' ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา(สายเรียกเข้าเจ่เจ้) "ว่าไงจ๊ะนังหนู ถึงที่หมายหรือยัง ลูกค้าโทรมาจิกเจ้จนขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย" ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงระรื่น"เจ่เจ้ค่ะ... เรน... เรนเข้าพบลูกค้าไม่ได้ค่ะ" เรนพยายามบังคับเสียง

คอนโดของอาทิตย์รินรดารีบหยิบกระเป๋าและข้าวของของเธอด้วยมือที่สั่นเทา เธอพยายามไม่หันกลับไปมองคนที่ยังคงจมอยู่ในนิทราตรงมุมห้องพักคนนั้น เสียงประตูห้องที่ปิดลงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เป็นสัญญาณว่า 'น้ำฝน' ได้หายไปจากที่นี่แล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าที่ทิ้งไว้ให้เจ้าของห้องตื่นมาเผชิญที่คอนโด... แสงแดดสีอ่อนเริ่มสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน กระทบเข้ากับใบหน้าคมเข้มที่เริ่มขยับยุ่งก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อาทิตย์สะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วเมื่อความรู้สึกหนักอึ้งและนุ่มนวลบนตักหายไป ความเย็นเยียบของอากาศในห้องเข้าจู่โจมเขาทันที"เรน..."เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยเสียงที่แหบแห้ง เขาพยายามกวาดมองไปรอบห้องอย่างมีความหวัง ทว่ากลับไร้เงาของหญิงสาวที่ควรจะอยู่ตรงนั้น... แต่แล้วดวงตาที่ยังพร่ามัวจากการเพิ่งตื่นก็ไปหยุดนิ่งอยู่ที่โต๊ะกระจกตรงหน้า'เกียร์' สีเงินของเขา... วางเด่นอยู่บนนั้นอาทิตย์หยิบมันขึ้นมากำไว้ในมือ ความรู้สึกผิดที่เคยพลุ่งพล่านเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความโกรธระคนน้อยใจที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง เขาจำได้เลือนรางว่าเขาเป็นคนยัดสิ่งนี้ใส่มือเธอเอง เขาฝากหัวใจและศักดิ์ศรีไว้กับเธ

ภายในห้องพักสี่เหลี่ยมที่คุ้นเคย รินรดาทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างคนหมดแรง เธอยังไม่ได้เปลี่ยนชุดนักศึกษาด้วยซ้ำ เปลือกตาบางปิดลงช้า ๆ หวังจะใช้ความเงียบสงบช่วยบรรเทาความสับสนในใจและรอยระบมที่ข้อมือ แต่ภาพเหตุการณ์หลังตึกคณะกลับวนเวียนเข้ามาเหมือนฉายซ้ำไม่รู้จบ กลิ่นน้ำหอมเย็น ๆ ของอาทิตย์ยังอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก และสัมผัสร้อนแรงที่ริมฝีปากยังคงคุกคามเธอแม้ในยามหลับตาครืด... ครืด...แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอนทำให้เธอสะดุ้งสุดตัว รินรดาหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่ยังสั่นเทา และชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอก็ทำให้หัวใจเธอแทบหยุดเต้น(ข้อความใหม่ : P'Arthit) "กูรู้ว่ามึงถึงห้องแล้ว อย่าคิดจะเบี้ยวคำสั่งกู หกโมงเย็นมาที่คอนโดกู ห้องเดิม... ถ้ามึงไม่มา กูจะไปลากมึงออกมาจากห้องมึงเอง และมึงก็น่าจะรู้ว่ากูทำจริง"รินรดากำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ถ้อยคำเผด็จการนั้นกดดันจนเธอรู้สึกเหมือนอากาศในห้องกำลังจะหมดลง เขาไม่เคยให้ทางเลือกเธอเลย ไม่ว่าจะเป็นในฐานะรุ่นพี่เฮดว้าก หรือในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่เธอเดาไม่ออกเลยว่ากำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ เธอมองเพดานห้องด้วยดวงตาที่สั่นไหว ความโกรธแค้นและค

ในขณะที่ก้อยกำลังลนลาน เจ้าหน้าที่นิติบุคคลกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าทั้งสองคนไว้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"เดี๋ยว พวกคุณสองคนยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" นิติบุคคลเอ่ยเสียงเข้มพลางชี้ไปที่ประตูห้องที่มีรอยเท้าช้ำจากการโดนถีบ "ถึงคนข้างในจะไม่อยู่ หรือ ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่พวกคุณบุกรุกเข้ามาในหอพักสตรี แถมยังทำลายทรัพย์สินของทางหอพักจนเสียหายแบบนี้ ตามระเบียบแล้วผมต้องเชิญตัวพวกคุณไปที่สำนักงาน และต้องเสียค่าปรับชดเชยค่าเสียหายทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมแจ้งตำรวจจริง ๆ"ก้อยหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจเพราะกลัวเรื่องจะบานปลายไปถึงคณะ แต่อาทิตย์กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้าน แววตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความลังเลหรือคิดจะปัดความรับผิดชอบเลยแม้แต่น้อย วินาทีนี้ใจของเขาพะวงอยู่กับร่างบางที่หายตัวไปจนไม่มีเวลามาเสวนาเรื่องอื่น"ผมทำเอง ผมรับผิดชอบทั้งหมด" อาทิตย์สวนกลับเสียงนิ่งดุดัน มือหนาล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมายื่นบัตรประชาชนและเงินสดจำนวนหนึ่งใส่มือนิติบุคคลทันที "นี่ค่าปรับกับค่าซ่อมประตู ถ้าไม่พอพรุ่งนี้ผมมาจ่ายเพิ่มให้ แต่ตอนนี้ผมมีธุระด่วนต้องไป"ครืด... ครืด...จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ของรินรดาที่วางอยู่บนโ

แสงไฟจากเสาไฟฟ้าที่ป้ายรถเมล์กะพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับจะหมดแรงไปตามสภาพร่างกายของคนที่นั่งอยู่บนม้านั่งเหล็ก รินรดากระชับสเวตเตอร์เข้าหาตัว ความหนาวเหน็บจากอาการไข้เริ่มกลับมาเล่นงานจนเธอต้องสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เธอมองออกไปบนถนนที่ว่างเปล่า เงาของรถเมล์สายที่รอคอยยังคงไร้วี่แววรินรดาหยิบสมุดเล่มเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า เปิดดูตัวเลขรายรับที่เธอจดไว้อย่างถี่ยิบ นิ้วเรียวสั่นเทาขณะคำนวณเงินที่ต้องหาเพิ่มอีกสามหมื่นบาทภายในไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า แสงไฟสลัวทำให้เธอต้องเพ่งมองยอดเงินที่ยังขาดอยู่อย่างหนักใจทุกการเคลื่อนไหวอันแสนเปราะบางนั้นตกอยู่ในสายตาของอาทิตย์ทั้งหมด เขาเดินตามหลังเธอมาเงียบ ๆ ทิ้งระยะห่างหลบอยู่หลังเงาไม้ใหญ่ ลมหายใจของเฮดว้ากหนุ่มสะดุดกึกเมื่อเห็นแผ่นหลังเล็กคุดคู้เข้าหากันด้วยความหนาวสั่น มือหนาในกระเป๋าเสื้อช็อปกำแน่นจนสั่นสะท้านไม่แพ้กัน ความโอหังที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกผิดที่กรีดลึกในอก ยิ่งเห็นเธอเปิดสมุดเล่มเล็กแล้วใช้ปลายนิ้วลูบตัวเลขเหล่านั้นอย่างหมดหวัง หัวใจของเขาก็ยิ่งบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก เขากำลังยืนดูเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกเขาตราหน้าและร