All Chapters of วิศวะหลงสาว Sodeline: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดของแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบเชียบและหนาวเหน็บกว่าทุกวัน แสงไฟจากป้ายกำลังผ่าตัด สีแดงฉานสว่างวาบขึ้น บ่งบอกว่าชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดกำลังอยู่บนเส้นด้ายรินรดายืนกอดอกพิงผนังเย็นเยียบอยู่เพียงลำพัง ดวงตาคู่สวยฉายแววอิดโรยและล้าเต็มทีจากการอดนอนมาตลอดทั้งคืน เพราะความกังวลเรื่องการผ่าตัดใหญ่ของแม่คอยหลอกหลอนจนเธอไม่สามารถข่มตาลงได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอยังคงจ้องมองประตูบานหนานั้นไม่วางตา นิ้วเรียวจนซีดเซียวจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกั้นความกลัวที่กำลังกัดกินใจในเวลานี้... เวลาที่หัวใจเปราะบางจนแทบจะแตกสลาย รินรดาเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่าโดดเดี่ยว เธอยกมือขึ้นกุมขมับที่ยังคงรุม ๆ ด้วยพิษไข้ ในใจลึก ๆ แอบร้องขอ... ขอให้มีใครสักคนมายืนอยู่ข้าง ๆ คอยบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร แค่ใครสักคนก็ยังดีห่างออกไปที่มุมตึกตรงทางเลี้ยว... ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเข้มยืนหลบมุมอยู่ตรงนั้น อาทิตย์มาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่นายแพทย์ยังไม่เข้าเวรด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดเพราะเมื่อคืนเขานอนไม่หลับเลยแม้แต่ตื่นเดียว ภาพข้อมือช้ำ ๆ รอยแตกที่ประตูห้องพัก แล

ขณะเดียวกันที่โรงพยาบาล ก้อยวิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาในห้องโถงหน้าแผนก ICU พร้อมถุงข้าวต้มอุ่น ๆ และซองยาในมือ หญิงสาวแสร้งทำเป็นเนียน เดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่นั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้พลาสติก“เรน มาแล้ว ๆ ดูสิฉันไปได้อะไรมา ข้าวต้มปลาเจ้าดังเลยนะแก ดังในโรงพยาบาล แถมนี่ยังมียาลดไข้กับยาลดน้ำมูกด้วยกินเดี๋ยวนี้เลยนะแก”รินรดาเงยหน้าขึ้นมองถุงอาหารตรงหน้าด้วยแววตาฉงน คิ้วบางขมวดมุ่นพลางมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างจับผิด“ก้อย... แกไปเอามาจากไหน ร้านนี้อยู่ตั้งปากซอยโน่นแถมคิวยาวจะตาย แกมารับยาให้อาม่าแวบเดียว แต่อยู่ ๆ ก็หิ้วของพวกนี้มาเนี่ยนะ”ก้อยลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ในใจแอบกรีดร้องกับความฉลาดเป็นกรดของเพื่อนสนิท ก่อนจะรีบปั้นหน้ายิ้มแย้มเจื้อยแจ้วตามที่ซักซ้อมมา in หัว“เอ้า ก็... ก็จังหวะมันได้ไงแก พอดีตอนฉันเดินไปหน้าโรงพยาบาล มีคนเขาแคนเซิลคิวพอดี ฉันเลยส้มหล่นได้มาเฉยเลย "ส่วนยาเนี่ย... ฉันก็แวะขอพยาบาลที่เคาน์เตอร์มาให้แกนั่นแหละ หน้าแกซีดเป็นกระดาษขนาดนี้ ถ้าแม่แกฟื้นขึ้นมาเห็นแกเป็นลมพับไปอีกคน แม่แกคงหัวใจวายรอบสองพอดี กิน ๆ เข้าไปเถอะน่า อย่าถามมากเลย”เรนมองถุงข้าวต้มในมือ สลั

แสงอรุณของเช้าวันศุกร์ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของรินรดาสดใสขึ้นมาเลย หญิงสาวนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนคนไข้ข้างเตียงแม่ นัยน์ตาบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อคืนโหมกระหน่ำด้วยความหวาดกลัว เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบ และชื่อที่ปรากฏก็ทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดรับสาย(น้ำฝนจ๊ะ ตื่นหรือยังเอ่ย) เสียงเจ่เจ้แจ่มใสข้ามสายมา(เจ่เจ้ แค่โทรมาย้ำความมั่นใจน่ะ คืนนี้แต่งตัวให้สวยเช้งที่สุดเลยนะรู้ไหม เอาให้ออร่าจับไปทั้งตัวเลย ยิ่งช่วงนี้แกดูซูบ ๆ ลุย ๆ แต่ออร่าความน่าสงสารแบบนี้แหละ... ผู้ชายระดับพรีเมียมเขาชอบนัก)“ค่ะเจ่เจ้...เรนทราบแล้วค่ะ” รินรดาตอบเสียงแผ่ว(ทำตัวหวาน ๆ เข้าไว้ล่ะ ถ้าเขาชอบแกขึ้นมาจริง ๆ แกสบายไปทั้งชาติเลยนะลูกสาวแม่) เจ่เจ้อวยพรกรอกเสียงหัวใจก่อนจะวางสายไปหลังจากกดตัดสาย เจ่เจ้ลอบยิ้มกริ่มพลางคิดในใจด้วยความแปลกใจ... ‘แปลกจริง ๆ ลูกค้าคนนี้ ปกติลูกค้าวีไอพีคนอื่นเปลี่ยนเด็กเป็นว่าเล่น แต่รายนี้กลับเจาะจงล็อกคิวแต่น้ำฝนคนเดียว นัดเลื่อนมารอบเพราะยัยน้องติดธุระเรื่องแม่ เขาก็ยังยอมรอโดยไม่สนใจผู้หญิงคนอื่นในสังกัดเลยสักคน... หรือว่างานนี้ยัยฝนจะต

ตอนที่ 27: อ้อมกอดหลังความจริงแสงแดดยามเช้าส่องทะลุม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนของโรงแรมหรู อาทิตย์อุ้มร่างบางที่ไม่ได้สติและอ่อนเพลียอย่างหนักกลับขึ้นมาบนห้องพักที่เขาเปิดจองเอาไว้ล่วงหน้า รินรดาค่อย ๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นด้วยความรู้สึกระบมและหนักอึ้งไปทั้งสรรพางค์กาย ผ้าห่มผืนหนาที่เลื่อนหลุดลงมาอยู่ที่อกเผยให้เห็นรอยรักสีกุหลาบฝากฝังกระจายอยู่ทั่วผิวเนียนละเอียด ภาพเหตุการณ์พายุอารมณ์เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาพรั่งพรูเข้ามาในสมองจนใบหน้าชาตื้อ... เธอตกเป็นของพี่อาทิตย์แล้วจริง ๆยังไม่ทันที่ความสับสนและหวาดกลัวจะเกาะกินหัวใจ วงแขนแกร่งที่พาดอยู่บนเอวก็กระชับรัดเอวคอดกิ่ว ดึงแผ่นหลังเนียนให้เบียดชิดเข้าหาแผงอกล่ำสันที่เปลือยเปล่าของคนข้างหลัง รินรดาสะดุ้งเฮือกหันกลับไปมอง ชายหนุ่มยังคงหลับตาพริ้มแต่กลับกอดร่างของเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะอันตรธานหายไปในอากาศแววตาหวงแหนและตื้นตันใจของเขาเมื่อคืนก่อนที่สติของเธอจะดับวูบลง ตอกย้ำให้รู้ว่าเขาไม่มีสายตาดูถูกเหยียดหยามเธออีกต่อไป... เพราะตอนนี้เขาได้รู้แจ้งด้วยตัวเองแล้วว่า เขาคือ 'คนแรก' ของเธอ“พี่... พี่อาทิตย์คะ ปล่อยเรนก่อน...” รินรดาเ

ไอความร้อนของวันเริ่มต้นสัปดาห์อบอวลไปทั่วลานคณะวิศวกรรมศาสตร์ รินรดานั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ มือเรียวพลิกหน้าสมุดโน้ตไปมาอย่างเหม่อลอย ใบหน้าหวานเนียนร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงคำสั่งเผด็จการของอาทิตย์เมื่อเช้าวันเสาร์“หน้าที่ของเธอคือกลับไปตั้งใจเรียน เรื่องอื่นฉันจัดการเอง”เธอรู้ซึ้งถึงความหมายของคำนั้นทันทีที่ก้าวเท้าเข้าคณะในเช้าวันนี้เพราะไม่ว่าจะเดินไปไหน ทำอะไรหรือแม้แต่จะขยับตัวไปทางใด รินรดาก็รู้สึกเหมือนมีสายตาคมกริบคู่หนึ่ง หรือไม่ก็กลุ่มเพื่อนสนิทของเขาคอยจับจ้องสอดส่องอยู่ตลอดเวลาจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง“ยัยเรน... ยัยเรน เป็นอะไรของแกเนี่ย ฉันเรียกตั้งสามรอบแล้วนะ” แรงเขย่าหนัก ๆ ที่หัวไหล่ทำให้รินรดาสะดุ้งโหยง ดึงสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมา หญิงสาวรีบดันแว่นตากรอบหนาขึ้นเล็กน้อยเพื่อปกปิดแววตาตื่นตระหนก“อ๋อ... ขอโทษที ก้อย พอดีเรากำลังคิดเรื่องโปรเจกต์อยู่น่ะ”“โกหกไม่เนียน ไปเรียนมาใหม่” ก้อยทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม จ้องจับผิดเพื่อนสาวทันที “แกมีพิรุธตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว และไม่ใช่แค่แกนะ... พี่อาทิตย์เฮดว้ากสุดโหดของคณะเราน่ะ ก็โคตรมีพิรุธ”คำว่า 'พี่อาทิตย์' ทำใ