เช้าวันรุ่งขึ้นบรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดของแผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอกเงียบเชียบและหนาวเหน็บกว่าทุกวัน แสงไฟจากป้ายกำลังผ่าตัด สีแดงฉานสว่างวาบขึ้น บ่งบอกว่าชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดกำลังอยู่บนเส้นด้ายรินรดายืนกอดอกพิงผนังเย็นเยียบอยู่เพียงลำพัง ดวงตาคู่สวยฉายแววอิดโรยและล้าเต็มทีจากการอดนอนมาตลอดทั้งคืน เพราะความกังวลเรื่องการผ่าตัดใหญ่ของแม่คอยหลอกหลอนจนเธอไม่สามารถข่มตาลงได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอยังคงจ้องมองประตูบานหนานั้นไม่วางตา นิ้วเรียวจนซีดเซียวจิกเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกั้นความกลัวที่กำลังกัดกินใจในเวลานี้... เวลาที่หัวใจเปราะบางจนแทบจะแตกสลาย รินรดาเพิ่งรู้ซึ้งถึงคำว่าโดดเดี่ยว เธอยกมือขึ้นกุมขมับที่ยังคงรุม ๆ ด้วยพิษไข้ ในใจลึก ๆ แอบร้องขอ... ขอให้มีใครสักคนมายืนอยู่ข้าง ๆ คอยบอกว่าทุกอย่างจะไม่เป็นไร แค่ใครสักคนก็ยังดีห่างออกไปที่มุมตึกตรงทางเลี้ยว... ร่างสูงใหญ่ในเสื้อช็อปสีเข้มยืนหลบมุมอยู่ตรงนั้น อาทิตย์มาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่นายแพทย์ยังไม่เข้าเวรด้วยซ้ำ ใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดเพราะเมื่อคืนเขานอนไม่หลับเลยแม้แต่ตื่นเดียว ภาพข้อมือช้ำ ๆ รอยแตกที่ประตูห้องพัก แล
Last Updated : 2026-05-21 Read more