วิศวะหลงสาว Sodeline

ตอนที่ 1: ของขวัญวันเกิดจากแก๊งเพื่อน

แสงไฟนีออนสีชมพูจากป้าย "SPA & MASSAGE" ฝั่งตรงข้ามคอนโดหรูใจกลางเมืองสาดเข้ามาในห้องรับแขกที่มืดสนิท กลิ่นอายของแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรง

"อาทิตย์" เฮดว้ากปี 4 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดและความเนี้ยบกริบกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากศพ เขาเพิ่งผ่านการปั่นโปรเจกต์จบติดต่อกันมาสามคืนซ้อน แถมยังถูกไอ้พวกเพื่อนตัวแสบในกลุ่มวิศวะลากไปมอมเหล้าฉลองวันเกิดจนสติแทบหลุด

"ชนนนนน! ไม่หมดแก้วมึงไม่ใช่เพื่อนกูนะไอ้อาทิตย์!"

เสียงแก้วเหล้ากระทบกันดังสนั่นลั่นโต๊ะวีไอพีในผับหรูย่านทองหล่อ "ไอ้เก่ง" กับ "ไอ้โน้ต" สองเพื่อนสนิทกลุ่มวิศวะไฟฟ้าตัวแสบพยายามกรอกแอลกอฮอล์ใส่ปากเจ้าของวันเกิดอย่าง 

"อาทิตย์" ที่นั่งตาเยิ้มพิงพนักโซฟา สภาพของเฮดว้ากปี 4 ตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด เสื้อตัวหนาที่ปักตราคณะที่เคยรีดกริบหลุดลุ่ย กระดุมบนถูกปลดออกจนเห็นแผงอกรำไร

"พอแล้วพวกมึง... กูจะตาย... โปรเจกต์ก็ยังไม่จบ สามวันแล้วที่กูไม่ได้นอน" อาทิตย์พึมพำเสียงพร่าพยายามดันแก้วเหล้าออกห่าง

"ไม่ได้นะเว้ย วันเกิดประธานรุ่นทั้งทีจะมานอนตายแบบนี้ได้ไงวะ" โยงเข้าเรื่องด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเก่ง 

"เอออาทิตย์... พวกกูรู้ว่ามึงเครียดเรื่องงานจบการศึกษา"

"แถมช่วงนี้ยังต้องไปไล่บี้พวกปี 2 ในลานเกียร์อีก พวกกูเลยจัดตัวตึงมาให้เป็นของขวัญว่ะ"

"ตัวตึงเหี้ยไร... กูจะนอน ร่างกายต้องการพักผ่อน"

"เออน่า... รับรองว่ามึงได้พักผ่อนไปด้วยใช้แรงไปด้วย" โน้ตเสริมพลางไถมือถือโชว์รูปโปรไฟล์หญิงสาวคนหนึ่งในไลน์ให้เพื่อนดู 

"นี่ไง 'น้องน้ำฝน' สวยหวาน งานดีเกรดพรีเมียม"

"เนื้อ นม ไข่ เลย กูเห็นยังอยากใช้บริการเองเลย"

"กูนัดให้ไปรอมึงที่คอนโดแล้วนะเว้ย จ่ายตังค์เรียบร้อย มึงมีหน้าที่แค่กลับไปใช้งานให้คุ้มก็พอ"

"พวกมึงนี่มัน..." อาทิตย์สบถออกมาเบา ๆ แต่ด้วยสติที่พร่าเลือนบวกกับความล้าสะสม ทำให้เขาไม่มีแรงจะปฏิเสธ สุดท้ายเขาก็โดนเพื่อนลากมาขึ้นรถแท็กซี่ส่งกลับคอนโด พร้อมกำชับว่า 'ห้ามไล่น้องเขาออกมาเด็ดขาด'

คอนโดของอาทิตย์ 

"เอ้า ถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพนะครับท่านประธานรุ่น"

เก่งกับโน้ตช่วยกันพยุงร่างที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ของอาทิตย์มาจนถึงหน้าประตูห้องพักหรูบนชั้นสูงสุดของคอนโด โน้ตจัดการรูดคีย์การ์ดเปิดประตูให้พร้อมกับดันหลังเพื่อนตัวดีเข้าไปข้างใน

"เข้าไปได้แล้วไอ้ทิตย์ ของขวัญรออยู่ข้างในนะเว้ย... "

"อ้อ! แล้วจำที่กูบอกไว้ ห้าม-ไล่-น้อง-เขา-ออก-มา-เด็ด-ขาด ไม่งั้นเสียน้ำใจพวกกูแย่" เก่งทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะกวนประสาท ก่อนจะดึงประตูปิดลง ทิ้งให้เจ้าของห้องยืนโงนเงนอยู่ท่ามกลางความเงียบ

อาทิตย์สะบัดหน้าไล่ความมึนงงที่ตีขึ้นมาเป็นระลอก เขาทิ้งกระเป๋าโน้ตบุ๊กที่มีไฟล์โปรเจกต์เจ้าปัญหาลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี ก่อนจะค่อยๆ เดินลัดเลาะผ่านความมืดไปทางห้องนอนที่แง้มประตูไว้เล็กน้อย แสงไฟสีนวลตาที่รอดออกมาทำให้เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

"บอกว่าไม่ต้อง พวกมึง ... วุ่นวายชะมัด" เขาบ่นอุบอิบ แต่ก้าวขาเดินต่อไปตามกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาแตะจมูก

ภายในห้องนอน...

เรน ในคราบ "น้ำฝน" นั่งกำมือแน่นอยู่บนขอบเตียงกว้าง หัวใจของเธอกระหน่ำรัวยิ่งกว่าจังหวะกลองในผับที่เธอเพิ่งจากมา เธอได้รับการ์ดสำรองและรหัสเข้าห้องมาจาก 'ลูกค้า' ตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว

ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าหนักๆ หยุดลงที่หน้าประตู เรนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืนหันไปเผชิญหน้า

เธอรับงานนี้ผ่านเอเจนซี่ลับ ๆ เพราะต้องการเงินก้อนสุดท้ายไปจ่ายค่าผ่าตัดให้แม่ที่ต่างจังหวัด เอเจนซี่บอกแค่ว่า 

"ลูกค้าเป็นคนรวย สุภาพ แค่ไปนั่งเป็นเพื่อนคุยและดูแลนิดหน่อย" แต่เธอไม่คิดเลยว่าลูกค้าคนนั้นจะเป็น...

"พี่อาทิตย์"

เรนแทบจะร้องกรี๊ดออกมาเมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มที่คุ้นเคย แสงไฟจากด้านนอกสะท้อนให้เห็นคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน และนัยน์ตาดุดันที่ตอนนี้นิ่งสนิทเพราะความเมาและเหนื่อยล้า เสียงหวานใสที่ดัดจนนุ่มละมุนผิดกับตอนอยู่ที่คณะทำให้อาทิตย์ชะงัก เขาพิงกรอบประตูพลางจ้องมองร่างบางในชุดนอนผ้าซาตินสีขาวที่ยืนอยู่ปลายเตียง แสงไฟสลัวขับเน้นให้ผิวขาวเนียนของเธอดูผุดผ่องจนน่าสัมผัส

"เธอ..." 

อาทิตย์พูดได้แค่นั้นก่อนจะเดินโซเซเข้าไปหา แรงดึงดูดบางอย่างในตัว 'น้องน้ำฝน' ทำให้เขาลืมความเหนื่อยล้าไปชั่วขณะ เรนรีบเข้าไปประคองร่างสูงใหญ่ที่ดูเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อ 

"ระวังค่ะ... อุ๊ย"

เพราะน้ำหนักตัวที่มากกว่าบวกกับความเมามาย ทำให้อาทิตย์ทิ้งตัวลงไปทางเตียงโดยที่มีเรนรองรับไว้ ทั้งคู่ล้มลงบนที่นอนนุ่ม ร่างของอาทิตย์ทับซ้อนอยู่บนตัวเธอ กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ จากชุดผสมกับกลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้ชายทำเอาเรนหน้าร้อนผ่าว

"เธอชื่อน้ำฝน... ใช่ไหม" อาทิตย์ถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ไม่มีแว่นตาบดบัง

เขาเอื้อมมือที่สั่นเทาขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับให้ความรู้สึกวาบหวามอย่างประหลาด อาทิตย์นิ่งค้างไปครู่หนึ่ง นัยน์ตาที่ฉ่ำปรือพยายามโฟกัสใบหน้าเนียนใสตรงหน้าอย่างหนัก

"ดวงตาคู่นี้... ทำไมดูเหมือนใครบางคนที่ผมเพิ่งดุไปที่ลานเกียร์เลยนะ..." เขามึนจนหัวหมุน ทว่าความสวยเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้ากลับดึงสติที่เหลืออยู่ไปเสียหมด 

"แต่ช่างเถอะ... น้ำฝนสวยกว่ายัยเด็กนั่นตั้งเยอะ"

"ค่ะ... ค่ะ" เรนแทบจะหยุดหายใจ ใจหนึ่งก็กลัวจนตัวสั่น แต่อีกใจก็แอบเจ็บจี๊ดกับประโยคที่เขาบอกว่า "น้ำฝนสวยกว่า" เธอพยายามดัดเสียงให้หวานและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้...

"หอมจัง..." อาทิตย์พึมพำ 

อาทิตย์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก เขาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วดึงเข้าหาตัวเบาๆ ร่างบางเสียหลักถลาลงไปนั่งข้างเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเรนปะทะเข้ากับจมูกโด่งคม มันไม่ใช่กลิ่นเย้ายวนแบบผู้หญิงกลางคืนทั่วไป แต่เป็นกลิ่นหอมสะอาดที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

"ปวดหัว... หนักหัวไปหมด" อาทิตย์พึมพำพลางทิ้งศีรษะลงบนตักนุ่มของเธออย่างถือวิสาสะ

 เปลือกตาของเขาหนักอึ้งราวกับมีหินมาถ่วงไว้ ภาพตรงหน้าพร่าเลือนจนเห็นใบหน้าของหญิงสาวซ้อนกันเป็นสองสามชั้น ความร้อนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่เพื่อนกรอกใส่ปากมาตลอดทั้งคืนตีรวนกับความอ่อนเพลียจากการอดนอน จนเขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง

"คุณ... ผมคงทำอะไรคุณไม่ไหวจริง ๆ"

อาทิตย์พึมพำประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมที่เคยดุดันยามอยู่ลานเกียร์บัดนี้ปรือปรอยและฉ่ำวาวด้วยฤทธิ์สุรา เขาพยายามจะชันกายขึ้นแต่กลับล้มฟุบลงไปบนความนุ่มนิ่มของหน้าขาเนียนอีกครั้งอย่างหมดสภาพ ความร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดผ่านเนื้อผ้าซาตินบางเบาจนเรนรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว

"นอนเถอะค่ะคุณอาทิตย์ คุณเมามากแล้ว"

เรนกระซิบตอบพลางจัดท่าทางให้เขานอนหนุนตักของเธอได้ถนัดขึ้น มือเล็กค่อย ๆ ลูบขมับของชายหนุ่มเพื่อช่วยบรรเทาอาการปวดหัวปานจะระเบิดนั้น ใจหนึ่งเธอก็รู้สึกประหม่าจนแทบหยุดหายใจ แต่อีกใจกลับรู้สึกถึง "ความโชคดี" อย่างมหาศาลที่เกิดขึ้นในคืนนี้

‘ขอบคุณเอเจนซี่... ขอบคุณไอ้เพื่อนพี่ว้ากที่มอมเหล้าเขาจนเละขนาดนี้’

เธอแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แผนการที่เตรียมมาเพื่อรับมือกับ "ลูกค้า" จอมหื่นกามถูกพับเก็บไปได้เลย เพราะลูกค้าตรงหน้าในตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงจะลืมตาด้วยซ้ำ 

สภาพของอาทิตย์ที่เมามายจนไร้สติกลายเป็นเกราะคุ้มกันชั้นดีที่ทำให้เรนไม่ต้องเอาตัวเข้าแลกกับเงินก้อนนี้อย่างที่หวังไว้ตอนแรก

"อืม... อย่าไปไหนนะ..." 

เสียงอู้อี้ดังขึ้นจากคนที่ซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องเนียนของเธอแขนแกร่งโอบกอดรอบเอวบางไว้หลวมๆ ราวกับเด็กที่กลัวหมอนข้างหาย

"ไม่ไปไหนคะ นอนพักเถอะนะคะ"

เรนมองดูเฮดว้ากจอมโหดที่บัดนี้กลายเป็นเพียงผู้ชายที่น่าสงสารคนหนึ่ง ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องนอนอันเงียบสงบ เธอปล่อยให้เขาใช้ตักของเธอแทนหมอน มือเล็กที่ลูบผมเขาอยู่ชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อมองเห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ ที่คิ้วของเขาชัดเจน

"ถ้าเขาตื่นมาเห็นสภาพฉันที่คณะพรุ่งนี้ ในชุดนิสิตตัวโคร่งกับแว่นสายตาหนาเตอะ"

"เขาจะเชื่อไหมว่ายัยซุ่มซ่ามที่โดนเขาสั่งซ่อมจนหน้ามืด คือคนเดียวกับน้ำฝนที่เขากำลังกอดอยู่ตอนนี้'