วิศวะหลงสาว Sodeline

วิศวะหลงสาว Sodeline

last updateLast Updated : 2026-06-26
By:  Chalam whaleCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
57Chapters
473views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พี่ว้ากสุดโหดพ่วงตำแหน่งประธานรุ่นผู้เนี้ยบกริบ แต่บทจะบทรั่วก็หลับลึกจนปลุกไม่ตื่นเรน น้องร่วมคณะที่ดูเรียบร้อยใส่แว่นหนาเตอะในเวลากลางวัน แต่กลางคืนเธอรับจ้างเป็น "เพื่อนคุย"

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1: ของขวัญวันเกิดจากแก๊งเพื่อน

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
57 Chapters
ตอนที่ 1: ของขวัญวันเกิดจากแก๊งเพื่อน
ตอนที่ 1: ของขวัญวันเกิดจากแก๊งเพื่อนแสงไฟนีออนสีชมพูจากป้าย "SPA & MASSAGE" ฝั่งตรงข้ามคอนโดหรูใจกลางเมืองสาดเข้ามาในห้องรับแขกที่มืดสนิท กลิ่นอายของแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดช็อปสีน้ำเงินเข้มที่ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างแรง"อาทิตย์" เฮดว้ากปี 4 ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดและความเนี้ยบกริบกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากศพ เขาเพิ่งผ่านการปั่นโปรเจกต์จบติดต่อกันมาสามคืนซ้อน แถมยังถูกไอ้พวกเพื่อนตัวแสบในกลุ่มวิศวะลากไปมอมเหล้าฉลองวันเกิดจนสติแทบหลุด"ชนนนนน! ไม่หมดแก้วมึงไม่ใช่เพื่อนกูนะไอ้อาทิตย์!"เสียงแก้วเหล้ากระทบกันดังสนั่นลั่นโต๊ะวีไอพีในผับหรูย่านทองหล่อ "ไอ้เก่ง" กับ "ไอ้โน้ต" สองเพื่อนสนิทกลุ่มวิศวะไฟฟ้าตัวแสบพยายามกรอกแอลกอฮอล์ใส่ปากเจ้าของวันเกิดอย่าง "อาทิตย์" ที่นั่งตาเยิ้มพิงพนักโซฟา สภาพของเฮดว้ากปี 4 ตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด เสื้อตัวหนาที่ปักตราคณะที่เคยรีดกริบหลุดลุ่ย กระดุมบนถูกปลดออกจนเห็นแผงอกรำไร"พอแล้วพวกมึง... กูจะตาย... โปรเจกต์ก็ยังไม่จบ สามวันแล้วที่กูไม่ได้นอน" อาทิตย์พึมพำเสียงพร่าพยายามดันแก้วเหล้าออกห่าง"ไม่ได้นะเว้ย วันเกิดป
Read more
ตอนที่ 2 : ความทรงจำที่ขาดหายและเสียงนกหวีดที่ลานเกียร์
แสงแดดยามเช้าแผดเผาทะลุผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เคยฟุ้งด้วยกลิ่นหอม ๆ เมื่อคืนจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงันอาทิตย์ขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง สภาพยังอยู่ในชุดช็อปตัวเดิมที่ยับยู่ยี่ กระดุมหลุดลุ่ยจนเกือบหมดเขากวาดสายตามองไปรอบห้อง... ว่างเปล่าบนหมอนข้างกายไม่มีร่องรอยของ "น้ำฝน" หญิงสาวที่เขาจำได้ราง ๆ ว่านอนหนุนตักเธอเมื่อคืน มีเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนและกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะไว้บนหัวเตียงด้วยโพสต์อิทสีหวาน"น้ำฝนกลับก่อนนะคะ เห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนี้ค่ะ (ยาแก้แฮงค์วางไว้ที่โต๊ะหน้าทีวีน้า) "อาทิตย์ขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเขานึกอะไรไม่ออกเลย ภาพสุดท้ายในหัวคือเขากำลังซุกหน้าลงบนหน้าท้องเนียน ๆ ของใครบางคน กลิ่นหอมที่ทำให้เขาสงบใจได้อย่างน่าประหลาด... แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ตัดไปเป็นสีดำ"แม่ม... เอ๊ย" เขาสบถพลางนวดขมับ "ไอ้เก่ง ไอ้โน้ต... พวกมึงเล่นกูแสบมาก"เขาเหลื
Read more
ตอนที่ 3: ความบังเอิญ กลิ่น สัมผัส
หลังจบจากลานเกียร์ เรนพาร่างที่แทบจะหมดแรงมาจนถึงห้องเรียนรวมแอร์เย็นฉ่ำ ขาที่ยังสั่นน้อย ๆ จากการถูกเหน็บกินเมื่อคืนประท้วงทุกก้าวที่เดิน เธอทรุดตัวลงนั่งริมแถวหน้าสุด พยายามทำตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้"เรน เป็นไรเปล่า หน้าเธอซีดอย่างกับกระดาษ" ก้อย เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวสะกิดแขนด้วยความเป็นห่วง"อย่าบอกนะว่าแอบไปโต้รุ่งอ่านหนังสือมาอีกแล้ว""เปล่า... แค่พักผ่อนน้อยน่ะก้อย" เรนตอบเสียงอ่อย พลางขยับแว่นสายตาหนาเตอะที่เลื่อนหลุดเพราะเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดซึมตามไรผม เธอไม่ได้โกหก... เธอพักผ่อนน้อยจริง ๆ แต่น้อยเพราะต้องคอยรองรับน้ำหนักตัวของผู้ชายที่นั่งอยู่แถวหลังสุดของห้องนี้นี่แหละแถวหลังสุดของห้องเรียนรวม...อาทิตย์นั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ สายตาคมภายใต้คิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นจดจ้องไปยังแผ่นหลังบางในชุดช็อปที่ดูจะใหญ่กว่าตัวเธอไปหนึ่งไซซ์ ความเงียบของห้องเรียนทำให้อาการปวดหัวแฮงค์ของเขาเบาบางลง แต่มันกลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้"ไอ้ทิตย์ มึงจะจ้องน้องแว่นนั่นให้ทะลุแผ่นหลังเลยหรือไง" เก่งกระซิบถามพลางกลั้นขำ "เห็นจ้องตั้งแต่ลานเกียร์ยันห้องเรียน มึงไปติดใจอะไรน้องเนิ
Read more
ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้อง
ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้องโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ (โรงช้าง) เวลา: 12:15 น.บรรยากาศที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวยาวของแก๊งเฮดว้ากปี 4 ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ อาทิตย์วางสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าเฟซบุ๊กของ "น้ำฝน" ค้างไว้ สายตาคมกริบจ้องสลับไปมาเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวพราวเสน่ห์ในจอ กับร่างเล็กในชุดช็อปโคร่งที่กำลังเดินเข้ามาหา"รินรดา มานี่" เสียงทุ้มกังวานทำให้เรนสะดุ้งจนไหล่สั่น เธอจำต้องเดินลากขาเข้ามานั่งข้างเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ตามคำสั่ง"พี่อาทิตย์มีอะไรกับ... เรน หรือเปล่าคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมกริบคู่นั้นที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอได้ทุกอย่าง"รู้จักคนในรูปนี้ไหม" อาทิตย์เลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอช้ าๆ จงใจให้ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านมือเธอ เรนใจหายวาบเมื่อเห็นรูปตัวเองในชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่ คนในรูปเซ็กซี่สะดุดตา"มะ... ไม่รู้จักค่ะ ใครเหรอคะสวยจัง" เธอแสร้งตอบด้วยเสียงซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น"สวยเหรอ... เออ กูก็ว่าสวย" อาทิตย์จงใจใช้สรรพนามสนิทสนมจนคนฟังขนลุก "แต่แปลกนะ พี่เห็นรูปนี้แล้วนึกถึงเราขึ้นมาเฉยเลย... ทั้งที่คนหนึ่งดู แรง แต่อี
Read more
ตอนที่ 5: ค่าของชีวิต
หน้าห้องไอซียู (ICU) โรงพยาบาลรัฐบาลเสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนไปตามโถงทางเดินที่เงียบเชียบ เรนวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดยืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่มีป้ายไฟสีแดงสว่างวาบเขียนว่า 'ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต'ร่างกายที่เคยสั่นเทาเพราะความกลัวจับผิดของอาทิตย์ บัดนี้กลับสั่นสะท้านด้วยความกลัวที่ยิ่งใหญ่กว่า... คือความกลัวที่จะสูญเสียคนเดียวในชีวิตที่เธอเหลืออยู่"ขอโทษนะคะ... คนไข้ชื่อคุณวิไล รัตนรักษ์ ที่ทางโรงพยาบาลโทรหาฉันนะคะ.." เรนถามพยาบาลที่เคาน์เตอร์ด้วยน้ำเสียงขาดห้วง"รอสักครู่นะคะคุณรินรดา คุณหมอเจ้าของไข้กำลังรอคุยอยู่ค่ะ"ไม่กี่นาทีต่อมา เรนถูกเชิญเข้าไปในห้องทำงานเล็ก ๆ ที่ผนังเต็มไปด้วยฟิล์มเอกซเรย์ นายแพทย์วัยกลางคนมองเธอผ่านแว่นตาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเห็นใจแต่ก็แฝงความจริงจัง"คุณแม่ของคุณ มีอาการเส้นเลือดในสมองโป่งพองและแตกซึมครับ" คุณหมอเริ่มอธิบายพลางชี้ไปที่ภาพสแกนสมอง "ตอนนี้หมอให้ยาควบคุมความดันไว้ แต่นั่นเป็นเพียงการประทังเวลา""เราจำเป็นต้องทำการผ่าตัดด่วนเพื่อหนีบเส้นเลือดที่แตก ไม่อย่างนั้นเลือดจะคั่งจนกดทับสมองส่วนสำคัญ""ผ่า... หรือคะ"
Read more
ตอนที่ 6: เมื่อความสวยมีราคาที่ถูกลบ
แสงไฟนีออนระยิบระยับของย่านทองหล่อดูพร่าเลือนในสายตาของเรนภายใต้คอนแทกต์เลนส์สีเทาหม่น รองเท้าส้นเข็มราคาแพงที่เธอหยิบมาใส่รัดเท้าจนเจ็บร้าว แต่ความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกเธอยืนอยู่หน้าทางเข้า 'The Velvet' คลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและควันบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปข้างใน พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบก้มหัวให้เธออย่างสุภาพ"คุณน้ำฝนใช่ไหมครับ เชิญทางนี้ครับ เสี่ยรออยู่ที่ห้องวีไอพี 1 ชั้นบนครับ"เรนพยักหน้าเบา ๆ พยายามประคองสติภายใต้ชุดเดรสรัดรูปที่สั้นจนเธอรู้สึกไม่มั่นใจ เธอเริ่มก้าวเดินผ่านโซนโต๊ะนั่งปกติที่อยู่ชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังบันไดวนหินอ่อนที่ทอดยาวขึ้นสู่โซนวีไอพีฉากโต๊ะโซนด้านล่างท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนัก ๆ และแสงไฟสลัวที่เต้นเร่าไปตามจังหวะ กลุ่มชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเนี้ยบนั่งรวมตัวกันอยู่มุมหนึ่ง หนึ่งในนั้นคือ 'อาทิตย์' เฮดว้ากจอมดุที่เพิ่งวางแก้วเหล้าลง สายตาคมปลาบของเขาดูเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนล้าจากการเคี่ยวเข็ญรุ่นพี่รุ่นน้องในกิจกรรมคณะมาทั้งวัน"เฮ้ย... พวกมึง ดูนั่นดิ"
Read more
ตอนที่ 7 : ความลับที่ถูกล้างออก
อาทิตย์กึ่งลากกึ่งจูงเรนออกมาจนถึงโซนซักล้างด้านหลังคลับที่เงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากสปอตไลต์ดวงเล็ก เขาเหวี่ยงแขนเธอออกจนร่างบางเซไปปะทะกับผนังปูนเย็นเยียบ"ปล่อยฝนนะ คุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้" เรนพยายามดัดเสียงตีหน้าซื่อปฏิเสธสุดชีวิต "ฉันไม่ได้รู้จักคุณ ฉันชื่อน้ำฝน ไม่ใช่คนที่คุณคิด""หุบปาก" อาทิตย์ตวาดลั่นจนเรนสะดุ้ง "แต่งหน้าหนาเตอะ ใส่คอนแทคเลนส์บ้าบอพวกนี้ คิดว่าฉันจะโง่จนจำรุ่นน้องตัวเองไม่ได้หรือไง รินรดา""ฉันบอกว่าไม่ใชไง! ปล่อยนะ"อาทิตย์แค่นยิ้มสมเพช เขาเอื้อมมือไปคว้าสายยางที่พาดอยู่กับก๊อกน้ำแถวนั้น ก่อนจะเปิดน้ำจนสุดแรงดัน ซ่า!"อ๊ะ หยุดนะ พี่อาทิตย์ หยุด" เรนยกมือขึ้นป้องหน้า แต่น้ำเย็นจัดถูกฉีดเข้าใส่ใบหน้าสวยคมของเธออย่างจัง น้ำแรงดันสูงชะล้างทั้งอายไลเนอร์ มาสคาร่า และลิปสติกสีแดงสดให้หลุดลอก ไหลปนไปกับหยาดน้ำตาจนเปรอะเปื้อนไปทั้งหน้าเดรส เมื่อน้ำหยุดลง สภาพของหญิงสาวตรงหน้าไม่เหลือคราบ 'น้ำฝน' ผู้เลอค่าอีกต่อไป คราบเครื่องสำอางที่ไหลเยิ้มเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง... ใบหน้าของ รินรดา เด็กวิศวะจอมซุ่มซ่ามที่อาทิตย์จำได้แม่นยำ"ทีนี้จะตอแหลว่าไม่ใช่ช
Read more
ตอนที่ 8 : ตัดสินคนจากเปลือก
ตอนที่ 8 : ตัดสินคนจากเปลือกเช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศที่ลานเกียร์ในเช้านี้ดูผิดตาไปอย่างประหลาด ปรกติแล้วช่วงเช้าตรู่ก่อนเข้าเรียนจะเป็นเวลาของการเรียกรวมตัวรุ่นน้องเพื่อเช็กระเบียบหรือซ้อมร้องเพลงเชียร์ แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ รุ่นพี่กลุ่มเฮดว้ากที่เคยยืนคุมเข้มกลับแยกย้ายกันนั่งเงียบ ๆ ตามม้านั่งหินอ่อนโดยเฉพาะ อาทิตย์ เขานั่งเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ใบหน้าคมดูหมองคล้ำและดวงตาที่แดงก่ำบ่งบอกว่าเขาผ่านการอดนอนมาทั้งคืน สมุดโน้ตของเรนยังคงวางอยู่ข้างตัวเขา แต่อาทิตย์กลับไม่กล้าเปิดมันอ่านต่อแม้แต่หน้าเดียว ความรู้สึกสับสนบวกกับความโกรธที่ยังตกค้างทำให้รังสีความกดดันแผ่ออกมาจนรุ่นน้องที่เดินผ่านไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา"อาทิตย์ มึงไหวป่ะวะ" เก่ง เดินเข้ามาทักพลางวางกระป๋องกาแฟลงข้าง ๆ"หน้ามึงอย่างกะคนเพิ่งไปออกรบมา""อือ ไหว" อาทิตย์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะคว้ากาแฟขึ้นมาจิบ รสชาติขมปร่าของมันไม่ได้ต่างจากความรู้สึกในใจเขาสักนิดเขาก้มมองสมุดโน้ตในมือ... ภาพในหัวพาลนึกไปถึงวันก่อนที่เขาจงใจแกล้งสั่งงานยิบย่อยจนดึกดื่น แต่ยัยแว่นนั่นกลับยิ้มแหย ๆ แล้วยังยื่นลูกอมแก้เจ็บค
Read more
ตอนที่ 9 : การตัดสินใจครั้งนี้
ณ ลานเกียร์ (อีกมุมหนึ่ง) ในขณะที่ก้อยกำลังเป็นห่วงเรน อาทิตย์ที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนก็ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความโกรธ สายตาของเขามองไปยังกลุ่มเด็กปีสองที่กำลังเดินผ่านไป แววตาคมกริบนั้นวูบไหวเมื่อไม่เห็น 'ยัยแว่น' อยู่ในกลุ่มนั้นจริงอย่างที่เพื่อนว่า"มึงว่าน้องมันจะโกรธจนลาออกเลยเปล่าวะ" โน้ตยังไม่เลิกแซว"เห็นปกติมึงดุเอา ๆ เมื่อวานน้องมันคงฟิวส์ขาดจริงๆ ถึงได้วิ่งหนีมึงแบบนั้น""ถ้าจะลาออกเพราะเรื่องแค่นี้ ก็ปล่อยไปเหอะ" อาทิตย์ตอบปัดด้วยน้ำเสียงรำคาญใจ แต่ลึก ๆ ในใจเขากลับตั้งคำถามที่ต่างออกไป...รินรดา... เธอลาหยุดเพราะไปทำธุระ หรือเพราะกำลังเตรียมตัวไป 'รับงาน' ที่ไหนอีกกันแน่ความขัดแย้งในใจของอาทิตย์เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ระหว่าง 'ความเอ็นดู' ที่เคยมีให้รุ่นน้องจอมโก๊ะ กับ 'ความรังเกียจ' ที่มีให้ผู้หญิงหน้าเงินคนเมื่อคืน เขากำสมุดโน้ตในมือจนมันยับย่น โดยที่ยังไม่รู้เลยว่าความจริงที่ซ่อนอยู่...เจ็บปวดกว่าที่เขาจินตนาการไว้หลายเท่าตัวอาทิตย์ขยับปากจะพูดบางอย่างกับเพื่อน แต่แล้วเขาก็เงียบไป เขาจะตามหาเธอทำไมในเมื่อตอนนี้เขาตัดสินเธอไปแล้วว่าเธอคือ 'ผู้หญิงหน้าเงิน' อาทิตย์สะบัด
Read more
ตอนที่ 10 : เดิมพันที่อันตราย
บรรยากาศที่โต๊ะหินอ่อนเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เมื่ออาทิตย์โยนคำท้าทายทิ้งไว้แล้วเดินจากไป โน้ตกับเก่งหันมามองหน้ากัน ตาเป็นประกายเหมือนได้รับภารกิจระดับชาติ"เฮ้ย มึงได้ยินใช่ไหม ไอ้เก่ง... ไอ้คนถือตัวอย่างไอ้อาทิตย์มันบอกว่าจะไป" โน๊ตลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "งานนี้ถ้ากูนัดไม่ได้ กูเสียหมาแน่""เออดิ ร้อยวันพันปีชวนไปเปิดหูเปิดตาแม่งไม่เคยสน แต่วันนี้กลับยอมรับนัดน้องน้ำฝนง่าย ๆ" เก่งขมวดคิ้วพลางใช้ความคิด "กูว่ามันแปลกว่ะ เหมือนมันแค้นน้องเขามาตั้งแต่ชาติปางไหน""ช่างหัวมันเหอะ มึงรีบหาเบอร์เจ่เจ้มาให้กูเร็ว งานนี้ต้อง สายตรง เท่านั้น แชตเฟซบุ๊กน้องน้ำฝนคนก็คงทักเป็นหมื่น เจ่เจ้ไม่เห็นหัวพวกเราหรอก"โน๊ตใช้วิชาชีพ สายปาร์ตี้ ติดต่อรุ่นพี่สายเที่ยวในกลุ่มไลน์อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์ลับของเอเจนซี่มือหนึ่งมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดโทรออกกลางลานเกียร์ ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา(เสียงรอสายดังขึ้นไม่นานก่อนจะมีเสียงแหบเสน่ห์กดรับ)"ฮัลโหล... เจ่เจ้พูดค่ะ ใครคะเนี่ย โทรมาเวลาพักผ่อนของเจ้""เจ่เจ้ครับ ผมโน้ตนะครับ ที่เคยไปโต๊ะวีไอพีกับพี่บ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status