Semua Bab วิศวะหลงสาว Sodeline: Bab 1 - Bab 10

แสงแดดยามเช้าแผดเผาทะลุผ้าม่านสีเข้มเข้ามาในห้องนอน กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เคยฟุ้งด้วยกลิ่นหอม ๆ เมื่อคืนจางหายไป เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเงียบงันอาทิตย์ขยับเปลือกตาอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเหมือนมีใครเอาค้อนปอนด์มาทุบหัวซ้ำ ๆ ทำให้เขาต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียงกว้าง สภาพยังอยู่ในชุดช็อปตัวเดิมที่ยับยู่ยี่ กระดุมหลุดลุ่ยจนเกือบหมดเขากวาดสายตามองไปรอบห้อง... ว่างเปล่าบนหมอนข้างกายไม่มีร่องรอยของ "น้ำฝน" หญิงสาวที่เขาจำได้ราง ๆ ว่านอนหนุนตักเธอเมื่อคืน มีเพียงรอยยับบนผ้าปูที่นอนและกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะไว้บนหัวเตียงด้วยโพสต์อิทสีหวาน"น้ำฝนกลับก่อนนะคะ เห็นคุณหลับสบายเลยไม่อยากปลุก ขอบคุณสำหรับเมื่อคืนนี้ค่ะ (ยาแก้แฮงค์วางไว้ที่โต๊ะหน้าทีวีน้า) "อาทิตย์ขยำกระดาษแผ่นนั้นทิ้งอย่างไม่แยแส ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะเขานึกอะไรไม่ออกเลย ภาพสุดท้ายในหัวคือเขากำลังซุกหน้าลงบนหน้าท้องเนียน ๆ ของใครบางคน กลิ่นหอมที่ทำให้เขาสงบใจได้อย่างน่าประหลาด... แล้วหลังจากนั้นทุกอย่างก็ตัดไปเป็นสีดำ"แม่ม... เอ๊ย" เขาสบถพลางนวดขมับ "ไอ้เก่ง ไอ้โน้ต... พวกมึงเล่นกูแสบมาก"เขาเหลื

ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้องโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ (โรงช้าง) เวลา: 12:15 น.บรรยากาศที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวยาวของแก๊งเฮดว้ากปี 4 ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ อาทิตย์วางสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าเฟซบุ๊กของ "น้ำฝน" ค้างไว้ สายตาคมกริบจ้องสลับไปมาเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวพราวเสน่ห์ในจอ กับร่างเล็กในชุดช็อปโคร่งที่กำลังเดินเข้ามาหา"รินรดา มานี่" เสียงทุ้มกังวานทำให้เรนสะดุ้งจนไหล่สั่น เธอจำต้องเดินลากขาเข้ามานั่งข้างเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ตามคำสั่ง"พี่อาทิตย์มีอะไรกับ... เรน หรือเปล่าคะ" เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมกริบคู่นั้นที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอได้ทุกอย่าง"รู้จักคนในรูปนี้ไหม" อาทิตย์เลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอช้ าๆ จงใจให้ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านมือเธอ เรนใจหายวาบเมื่อเห็นรูปตัวเองในชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่ คนในรูปเซ็กซี่สะดุดตา"มะ... ไม่รู้จักค่ะ ใครเหรอคะสวยจัง" เธอแสร้งตอบด้วยเสียงซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น"สวยเหรอ... เออ กูก็ว่าสวย" อาทิตย์จงใจใช้สรรพนามสนิทสนมจนคนฟังขนลุก "แต่แปลกนะ พี่เห็นรูปนี้แล้วนึกถึงเราขึ้นมาเฉยเลย... ทั้งที่คนหนึ่งดู แรง แต่อี

แสงไฟนีออนระยิบระยับของย่านทองหล่อดูพร่าเลือนในสายตาของเรนภายใต้คอนแทกต์เลนส์สีเทาหม่น รองเท้าส้นเข็มราคาแพงที่เธอหยิบมาใส่รัดเท้าจนเจ็บร้าว แต่ความเจ็บนั้นยังเทียบไม่ได้กับก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอกเธอยืนอยู่หน้าทางเข้า 'The Velvet' คลับหรูระดับเอ็กซ์คลูซีฟ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและควันบุหรี่จาง ๆ ลอยมาแตะจมูก ทันทีที่เธอก้าวเข้าไปข้างใน พนักงานต้อนรับในชุดสูทเนี้ยบก้มหัวให้เธออย่างสุภาพ"คุณน้ำฝนใช่ไหมครับ เชิญทางนี้ครับ เสี่ยรออยู่ที่ห้องวีไอพี 1 ชั้นบนครับ"เรนพยักหน้าเบา ๆ พยายามประคองสติภายใต้ชุดเดรสรัดรูปที่สั้นจนเธอรู้สึกไม่มั่นใจ เธอเริ่มก้าวเดินผ่านโซนโต๊ะนั่งปกติที่อยู่ชั้นล่างเพื่อมุ่งหน้าไปยังบันไดวนหินอ่อนที่ทอดยาวขึ้นสู่โซนวีไอพีฉากโต๊ะโซนด้านล่างท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนัก ๆ และแสงไฟสลัวที่เต้นเร่าไปตามจังหวะ กลุ่มชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตเนี้ยบนั่งรวมตัวกันอยู่มุมหนึ่ง หนึ่งในนั้นคือ 'อาทิตย์' เฮดว้ากจอมดุที่เพิ่งวางแก้วเหล้าลง สายตาคมปลาบของเขาดูเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนล้าจากการเคี่ยวเข็ญรุ่นพี่รุ่นน้องในกิจกรรมคณะมาทั้งวัน"เฮ้ย... พวกมึง ดูนั่นดิ"

ตอนที่ 8 : ตัดสินคนจากเปลือกเช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศที่ลานเกียร์ในเช้านี้ดูผิดตาไปอย่างประหลาด ปรกติแล้วช่วงเช้าตรู่ก่อนเข้าเรียนจะเป็นเวลาของการเรียกรวมตัวรุ่นน้องเพื่อเช็กระเบียบหรือซ้อมร้องเพลงเชียร์ แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ รุ่นพี่กลุ่มเฮดว้ากที่เคยยืนคุมเข้มกลับแยกย้ายกันนั่งเงียบ ๆ ตามม้านั่งหินอ่อนโดยเฉพาะ อาทิตย์ เขานั่งเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ใบหน้าคมดูหมองคล้ำและดวงตาที่แดงก่ำบ่งบอกว่าเขาผ่านการอดนอนมาทั้งคืน สมุดโน้ตของเรนยังคงวางอยู่ข้างตัวเขา แต่อาทิตย์กลับไม่กล้าเปิดมันอ่านต่อแม้แต่หน้าเดียว ความรู้สึกสับสนบวกกับความโกรธที่ยังตกค้างทำให้รังสีความกดดันแผ่ออกมาจนรุ่นน้องที่เดินผ่านไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตา"อาทิตย์ มึงไหวป่ะวะ" เก่ง เดินเข้ามาทักพลางวางกระป๋องกาแฟลงข้าง ๆ"หน้ามึงอย่างกะคนเพิ่งไปออกรบมา""อือ ไหว" อาทิตย์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะคว้ากาแฟขึ้นมาจิบ รสชาติขมปร่าของมันไม่ได้ต่างจากความรู้สึกในใจเขาสักนิดเขาก้มมองสมุดโน้ตในมือ... ภาพในหัวพาลนึกไปถึงวันก่อนที่เขาจงใจแกล้งสั่งงานยิบย่อยจนดึกดื่น แต่ยัยแว่นนั่นกลับยิ้มแหย ๆ แล้วยังยื่นลูกอมแก้เจ็บค

บรรยากาศที่โต๊ะหินอ่อนเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เมื่ออาทิตย์โยนคำท้าทายทิ้งไว้แล้วเดินจากไป โน้ตกับเก่งหันมามองหน้ากัน ตาเป็นประกายเหมือนได้รับภารกิจระดับชาติ"เฮ้ย มึงได้ยินใช่ไหม ไอ้เก่ง... ไอ้คนถือตัวอย่างไอ้อาทิตย์มันบอกว่าจะไป" โน๊ตลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "งานนี้ถ้ากูนัดไม่ได้ กูเสียหมาแน่""เออดิ ร้อยวันพันปีชวนไปเปิดหูเปิดตาแม่งไม่เคยสน แต่วันนี้กลับยอมรับนัดน้องน้ำฝนง่าย ๆ" เก่งขมวดคิ้วพลางใช้ความคิด "กูว่ามันแปลกว่ะ เหมือนมันแค้นน้องเขามาตั้งแต่ชาติปางไหน""ช่างหัวมันเหอะ มึงรีบหาเบอร์เจ่เจ้มาให้กูเร็ว งานนี้ต้อง สายตรง เท่านั้น แชตเฟซบุ๊กน้องน้ำฝนคนก็คงทักเป็นหมื่น เจ่เจ้ไม่เห็นหัวพวกเราหรอก"โน๊ตใช้วิชาชีพ สายปาร์ตี้ ติดต่อรุ่นพี่สายเที่ยวในกลุ่มไลน์อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์ลับของเอเจนซี่มือหนึ่งมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดโทรออกกลางลานเกียร์ ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา(เสียงรอสายดังขึ้นไม่นานก่อนจะมีเสียงแหบเสน่ห์กดรับ)"ฮัลโหล... เจ่เจ้พูดค่ะ ใครคะเนี่ย โทรมาเวลาพักผ่อนของเจ้""เจ่เจ้ครับ ผมโน้ตนะครับ ที่เคยไปโต๊ะวีไอพีกับพี่บ