All Chapters of ล่ามรักพี่ว๊ากสุดโหด: Chapter 151 - Chapter 160

เวลา 22:50 น.โฬมเดินกลับเข้าไปในผับอีกครั้ง มุ่งตรงไปยังโซนวีไอพีที่เพื่อนของเขานั่งรออยู่อย่างรวดเร็วเมื่อก้าวไปถึงที่โต๊ะ คลาสก็หันมาเอ่ยแซวทันที“ไปสูบบุหรี่ทีเป็นชั่วโมง โรคปอดถามหาแล้วมั้ง”เขาไหวไหล่อย่างไม่แยแส ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาหนังนุ่ม แล้วคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะขึ้นมาดื่มพรวดเดียวจนหมดหนึ่งชั่วโมงต่อมาโฬมกวาดสายตามองสภาพโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้าวางระเกะระกะ บางขวดกลิ้งหล่นไปอยู่บนพื้น ส่วนเพื่อนของเขาที่เคยครึกครื้นก็นั่งฟุบหน้ากันหมด เหลือเพียงเสียงเพลงอึมครึมจากลำโพงที่ยังดังก้องอยู่ภายในผับเขาล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงอย่างช้าๆ จากนั้นจึงพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคนทันทีrome69 : หลับยัง?ชายหนุ่มนั่งพิงพนักโซฟา รอคอยข้อความตอบกลับด้วยสายตาเรียบนิ่ง คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อข้อความยังไม่ขึ้นว่า “อ่านแล้ว”ไม่นานนัก ข้อความจากเธอก็เด้งขึ้นมาFreya : ยังค่ะ พี่มีอะไรหรือเปล่าทันทีที่อ่านจบ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นกว่าเดิม แววตาวูบไหวด้วยอารมณ์ที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะพิมพ์กลับไปอย่างหงุดหงิดrome69 : แล้วทำไมถึงตอบช้าทันใดนั้น เธอก็ตอบกลับมาอี

ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เธอและเขาใช้เวลาร่วมกันแทบทุกคืน ความใกล้ชิดในแต่ละคืนค่อยๆ หล่อหลอมความรู้สึกของเธอให้ลึกซึ้งมากยิ่งขึ้น ถึงแม้ว่าเขามักจะพูดจาเย็นชา ไม่เคยเอ่ยคำหวานหรือแสดงความรู้สึกชัดเจน แต่เธอกลับไม่อาจห้ามใจไม่ให้ชอบเขาได้เลย...@ผับ Aloft ชื่อดังย่านมหาวิทยาลัยแฟร์รี่มาเที่ยวสังสรรค์กับเพื่อนสนิทอย่างวีว่า ทั้งคู่เต้นโยกย้ายส่ายสะโพกไปมาตามจังหวะเพลงอย่างยั่วยวน แสงไฟสีสันวูบวาบสะท้อนลงบนผิวเนียนราวกับเป็นแสงสปอร์ตไลท์ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวก็ดังขึ้นรัวๆ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอย่างเชื่องช้า แล้วจู่ๆ ดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นชื่อผู้ส่งและข้อความที่เด้งขึ้นมาRome : มาเที่ยวผับทำไมไม่บอกวะRome : เต้นอ่อยฉิบหายRome : ถ้าไม่ตอบภายในหนึ่งนาที คืนนี้ไม่ต้องนอนเมื่ออ่านจบ แฟร์รี่จึงรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับอย่างรวดเร็วFairy : พี่มีอะไรหรือเปล่าทันใดนั้น เขาก็ตอบกลับมาแทบจะทันที ราวกับรออยู่ตรงหน้าจอRome : ถามมาได้ เธอเป็นผู้หญิงของฉัน เต้นอ่อยคนอื่นได้ไงวะคำพูดของเขา ทำเอาคนตัวเล็กยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้ หัวใจเต้นแรงจนแทบ

หลังจากจัดการส่งตัวผู้ชายคนนั้นให้เจ้าหน้าที่ตำรวจ และเรียกช่างมายกรถของแฟร์รี่ไปยังศูนย์ซ่อมเรียบร้อยแล้ว โฬมจึงพาคนตัวเล็กกลับมายังคอนโดอย่างปลอดภัยในยามค่ำคืนที่ยังอบอวลไปด้วยความตึงเครียดเขาเดินตามไปส่งเธอจนถึงหน้าห้อง ท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน พลางชำเลืองมองใบหน้าสวยจากมุมข้างเป็นระยะ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มลึก“หายกลัวหรือยัง…ให้นอนด้วยไหม?”แฟร์รี่ชะงักไปทันที พลางหันกลับมาสบตาเขา แววตาคู่สวยยังคงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว“อือ! พี่นอนกับฉันนะ” เธอตอบกลับทันควันโฬมไม่พูดอะไรอีก เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปข้างในห้องพร้อมเธอ ผ่านไปสักพัก บรรยากาศภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ ทั้งสองนอนหลับตาพริ้มกอดกันแน่นอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ ความอบอุ่นจากอ้อมแขนของเขาช่วยกล่อมให้เธอหลับได้อย่างสบายใจแต่แล้วร่างบางก็สะดุ้งเฮือกอย่างแรง ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับเหยเกด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะละเมอออกมาเสียงเบา“ยะ อย่าเข้ามานะ”โฬมลืมตาขึ้นทันที พลางขยับตัวโอบกอดเธอแนบแน่นกว่าเดิม มือหนาลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างปลอบโยน“แฟร์รี่…ไม่มีอะไร ไม่ต้องกลัวนะ ฉันอยู่ตรงนี้”สิ้นเสียง

หลังจากที่โฬมออกไปยืนคุยโทรศัพท์กับแฟร์รี่ตรงระเบียงห้อง พอกดวางสายจากเธอ เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าไปด้านในตรงกลุ่มเพื่อนที่นั่งทำงานทันทีแต่พอเดินเข้าไปถึง ดวงตาคมกริบเหลือบเห็นหลังใครบางคนปิดประตูห้องอย่างรวดเร็ว คิ้วหนาพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก“ไอ้เดนไปไหนวะ?”“ไปหาเมีย” คลาสตอบเสียงเรียบ สายตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือโฬมกวาดตามองเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่ง“ไม่ทำแล้วใช่ไหมวะ?”“มึงจะทำไหมล่ะ พวกกูยังไงก็ได้” อีกฝ่ายตอบแบบไม่แยแส พลางมองเขาอย่างรอคำตอบทันใดนั้น เทรย์ที่นั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือ ก็เงยหน้าขึ้นช้าๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ“กูว่า…ไว้ทำต่อวันหลังดีกว่าว่ะ เมียกูแม่งเมาคอพับอยู่ที่ผับ”“งั้นก็ไปผับ” โฬมสวนกลับทันควัน พลางหมุนตัวเดินออกจากห้องโดยไม่ลังเลเทรย์กับคลาสหันไปมองหน้ากันนิ่งอย่างไม่เข้าใจ กับท่าทีเร่งรีบของเพื่อนตัวเองแต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไร โฬมก็ชะงักฝีเท้าลง พลางหันกลับมามองสองคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม“อ้าว! รอเชี่ยไร เร็วดิวะ” เขาพูดพลางเลิกคิ้วเร่งเทรย์เลิกคิ้วกลับด้วยท่าทีไม่ต่างกัน ก่อนจะถา

เช้าวันใหม่แฟร์รี่ฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดีขณะอาบน้ำ เนื่องจากเธอเพิ่งชวนเขาไปดูหนัง และอีกฝ่ายก็ตอบตกลงนี่เป็นเดตแรกของเธอกับเขา…ไม่นานนัก คนตัวเล็กก็อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เธอหมุนตัวอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ พลางมองภาพสะท้อนของตัวเองด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นจนยากจะปิดบังทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เธอรีบหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู ก่อนจะสาวเท้าไปเปิดประตูโดยไม่ลังเลทันทีที่บานประตูเปิดออก ทั้งคู่ก็สบสายตากันอย่างเป็นประกาย ราวกับเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ“เสร็จหรือยัง?” โฬมเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหลบตาเธอแฟร์รี่ยิ้มกว้าง ก่อนจะพูดออกมาโดยไม่ทันคิด“อือ…วันนี้พี่หล่อจัง”คำชมที่หลุดออกไปทำให้คนตรงหน้าชะงักเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่ออย่างชัดเจน ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว แล้วก้าวเดินตรงไปยังลิฟต์โดยไม่หันกลับมามองเธอคนตัวเล็กยิ้มกรุ้มกริ่มมองท่าทางเขินอายของเขา พลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา“เขินอะดิ!”@ห้างสรรพสินค้าชื่อดังแห่งหนึ่งแฟร์รี่ยืนเลือกรายชื่อภาพยนตร์บนหน้าจอจำหน่ายตั๋วอัตโนมัติอยู่ครู่หนึ่ง จนคนข้างๆ เริ่มทำสีหน