ตอนที่ 54 โคตรรักเธอเลย

@คอนโด RDเมื่อมาถึงคอนโด โฬมก็จัดการปลุกคนตัวเล็กที่นอนซบตรงอกเขาตลอดทาง ก่อนที่ทั้งคู่จะจัดแจงสวมใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วพากันเดินเข้าไปภายในตัวอาคารโดยไม่รอช้าทันทีที่เดินไปถึงห้อง คนตัวโตก็พุ่งจู่โจมร่างบางอย่างรวดเร็ว เขาจัดการอุ้มเธอขึ้นในท่าเจ้าสาว ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังห้องนอนตึก! ตึก! ตึก!โฬมวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ พลางค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ของเธอออกทีละชิ้น จนร่างบางเปลือยเปล่าต่อสายตา จากนั้นเขาจึงหันมาจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองต่อโดยเร็วไม่รอช้า ร่างสูงโน้มลงไปจูบริมฝีปากบางอย่างเร่าร้อนทันที เขาขบเม้มกลีบปากล่างของเธอจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว ก่อนจะสอดแทรกลิ้นสากเข้าไปตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กอย่างดูดดื่ม จนเสียงน้ำลายเฉอะแฉะไปทั่วริมฝีปาก ผสมกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอของทั้งสอง“อื้อ~”มือหนาลูบไล้บริเวณเอวคอดกิ่วไปมาอย่างแผ่วเบา พร้อมกับลงน้ำหนักตามแรงอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน พลางเลื่อนฝ่ามือขึ้นไปกอบกุมเต้าสวย แล้วบีบขยำจนเนื้อนมปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาดูดจุกสีระเรื่อของเธอ“อืม…” เขาครางในลำคอเบาๆจากนั้นจึงค่อยๆ ลากฝ่ามือเ

ตอนพิเศษ 1

หลายเดือนผ่านไปติ้ด ติ้ด ติ้ดเสียงนาฬิกาปลุกที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทว่าเจ้าของร่างบางกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย หัวคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด พลางรั้งผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะเพื่อตัดขาดจากสิ่งรบเร้าโฬมที่นอนอยู่ข้างเธอลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กข้างกายที่กำลังดิ้นอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างหยุกหยิก จากนั้นจึงลุกจากเตียง เดินอ้อมไปปิดนาฬิกาปลุกให้เธออย่างเงียบๆเขานั่งลงตรงขอบเตียง แล้วค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่คลุมศีรษะเล็กออกอย่างแผ่วเบา พลางเอื้อมมือไปลูบผมของเธอด้วยความอ่อนโยน“สายแล้วนะ วันนี้มีสอบวันสุดท้ายไม่ใช่เหรอ หืม?”แฟร์รี่ลืมตาขึ้นมองเขา พร้อมกับพึมพำเสียงเบา ก่อนจะรั้งผ้าห่มขึ้นไปคลุมศีรษะเหมือนเดิม“หนูขอนอนต่ออีกแป๊บนะ”“ไม่ได้! กว่าหนูจะแต่งตัวเสร็จเป็นชั่วโมง” มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มลงอีกครั้ง“หนูขอห้านาที...” เธอว่า พลางขยับพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้าไปอีกฝั่งทันทีโฬมส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือไปลูบต้นขาขาวเนียนของเธออย่างแผ่วเบา แล้วเอ่ยขึ้น“งั้นห้านาทีนี้ เราเอากันปะ”สิ้นเสียงทุ้ม คนตัวเล็กก็ลืมตาขึ

ตอนพิเศษ 2-1

โฬมนั่งรอรับแฟร์รี่อยู่ตรงใต้ตึกคณะบริหารธุรกิจ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปบริเวณรอบๆ เพื่อมองหาคนตัวเล็กทันใดนั้น เขาก็สบสายตาคู่สวยพอดี ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบลุกขึ้นพรวดเดินตรงไปหาเธออย่างรวดเร็วตึก! ตึก! ตึก! เมื่อเดินไปถึง วีว่าก็ยิ้มบางๆ ให้กับเขา ก่อนจะหันไปพูดกับแฟร์รี่“กูกลับก่อนนะ”“อือ” คนตัวเล็กพยักหน้าเบาๆจากนั้นวีว่าก็หันมามองหน้าโฬมอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น“เจอกันพรุ่งนี้นะคะพี่โฬม”เขายิ้มตอบอีกฝ่าย พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ หลังจากที่วีว่าเดินออกไป โฬมก็โน้มตัวลงเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปลูบศีรษะเล็กของแฟร์รี่อย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เหนื่อยไหม หืม?”ร่าบางส่ายหน้าทันที พลางตอบกลับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงสดใส“ไม่เหนื่อยค่ะ” โฬมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามต่อ“แล้วเป็นไง ทำข้อสอบได้หรือเปล่า”“อือ ก็พอได้...” เธอพยักหน้าช้าๆ ทันใดนั้น คนตัวเล็กก็สังเกตเห็นชุดที่เขาสวมใส่ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมอย่างสงสัย พลางเอ่ยถามออกไป“ว่าแต่...ทำไมพี่ใส่เสื้อช็อปคะ”“อาจารย์นัดมาหาน่ะ พอดีบริษัทเพื่อนเขากำลังจะเปิดรับสมัครพนักงาน เลยให้พี่แวะมาคุย เผื่อพี่สนใจ” เขาตอบก

ตอนพิเศษ 2-2

โฬมเดินตรงเข้ามาหาเธอทันที พร้อมกับโอบไหล่เล็กเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะจ้องเขม็งไปที่ผู้ชายตรงหน้า ด้วยสายตาแข็งกร้าวและน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย“คนนี้ใคร?” “พี่รหัสของพี่เปอร์ค่ะ” แฟร์รี่ตอบกลับทันควันฟรอสต์ยิ้มบางๆ ให้เธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้น“งั้นพี่ไปก่อน ไว้เจอกัน”“ค่ะ” เธอตอบกลับ พร้อมกับส่งยิ้มให้อีกฝ่ายคนตัวสูงที่ยืนด้านข้างขบกรามแน่นทันที แล้วเอ่ยถามอย่างไม่พอใจ“ยิ้มให้มันทำไม?”“ทำไมคะ พี่หวงหนูเหรอ?” เธอเลิกคิ้วถามกลับ พลางยิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้าน“อืม! หวงมาก” พูดจบ เขาก็คว้าแขนเรียวให้เดินตามออกมาทันที“อ๊ะ! พี่จะพาหนูไปไหน...”“ลงโทษ!”ปัง! เสียงประตูห้องน้ำปิดลงอย่างแรงด้วยฝีมือของคนตัวสูง จากนั้นเขาก็กดล็อกประตูอย่างไม่ลังเลในจังหวะที่แฟร์รี่กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง มือหนาก็รั้งท้ายทอยของเธอเข้ามาประกบจูบโดยไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปด้านในช้าๆ โดยที่ริมฝีปากยังคงประกบกันแนบแน่น ทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม พลางสลับเอียงหน้าซ้ายและขวา เพื่อปรับองศาให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้นไม่นานนัก แผ่นหลังบางก็ชนเข้ากับขอบอ่างล้างหน้า โฬมค่อยๆ เอ

ตอนพิเศษ 3

@ทะเลชื่อดังแห่งหนึ่งหลังจากที่โฬมกับแฟร์รี่และกลุ่มเพื่อนเดินทางมาถึงยังสถานที่พักสุดหรู ทุกคนก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามอัธยาศัยที่ห้องของตัวเองทันทีคนตัวเล็กกวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆ ห้องด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะเดินไปเลื่อนบานกระจกออก เพื่อไปรับลมจากด้านนอก“อ่าา สดชื่นจัง…”โฬมเดินเข้ามาโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง แล้วเอ่ยชิดใบหูเล็ก“ชอบไหม หืม?”“อือ บรรยากาศที่นี่ดีมากเลยค่ะ” คนตัวเล็กตอบกลับทันควัน“ดีแล้วที่หนูชอบ เพราะพี่ก็ชอบ” เขาว่า พร้อมกับหอมศีรษะเล็กเบาๆทันใดนั้น แฟร์รี่ก็หมุนตัวหันไปประจันหน้ากับเขา แล้วเลิกคิ้วถาม“ชอบทะเล?”“ชอบหนู”สิ้นเสียงทุ้ม มือหนาก็รั้งท้ายทอยของเธอเข้ามาประกบจูบทันทีทั้งคู่จูบกันอย่างดูดดื่ม พลางสลับเอียงหน้าเพื่อปรับองศาให้แนบชิดกันมากยิ่งขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งโฬมเลื่อนฝ่ามือมาลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ปาร์ตี้คืนนี้อย่าเมามากนะ เพราะเรามีภารกิจที่ต้องทำกันต่อ”“แต่ถ้าหนูเมา หนูอ่อยกว่าเดิมอีกนะ พี่ไม่อยากให้หนูเมาจริงดิ” เธอย้อนถามกลับทันควัน“อยาก! แต่หนูเมาทีไร หนูพูดไปเรื่อยอะ” เขาว่าคนตัวเล็

ตอนพิเศษ 4 [THE END]

ห้าปีผ่านไปเด็กชายตัวเล็กมีนามว่า ราม หรือ จิรายุ ยิ้มกว้างอย่างสดใส ขณะถือรถของเล่นคันโปรดในมือเดินจ้ำอ้าวช้าๆ ตรงไปหาแฟร์รี่ที่กำลังนั่งมองอยู่ใกล้ๆ“หม่ามี๊ ยดยูก” เจ้าตัวเล็กพูดเจื้อยแจ้ว พลางยื่นรถของเล่นให้เธอด้วยแววตาตื่นเต้นแฟร์รี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะอุ้มลูกชายขึ้นมานั่งบนตัก แล้วลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างอ่อนโยน“อืม...รถลูกสีแดงด้วย เท่มากครับ”ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังนั่งเล่นของเล่นด้วยกันอยู่นั้น เสียงเปิดประตูเบาๆ ก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงของโฬม ที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำงานพอดีเขาเดินไปล้างมือ ก่อนจะกลับออกมานั่งลงด้านในคอกกั้นเด็ก ร่วมกับภรรยาและลูกชาย“วันนี้กลับเร็วจัง งานที่บริษัทไม่ยุ่งเหรอคะ?” แฟร์รี่เอ่ยถามขึ้น พลางหันไปมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน“พี่รีบเคลียร์เลยล่ะ คิดถึงเมียคิดถึงลูกจะแย่แล้ว” เขาตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง ก่อนจะโอบกอดเธอแน่น แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ด้วยความรัก“ชื่นใจจัง”สิ้นเสียงทุ้ม รามก็เงยหน้าขึ้นมาจากของเล่น ก่อนจะเห็นว่าพ่อกำลังกอดแม่เอาไว้ เด็กน้อยขมวดคิ้วแน่น สีหน้าบึ้งตึงทันที ก่อนจะรีบคลานเข้ามาหาแฟร์รี่แบบไม่รอช้า“แงง…หม่ามี๊ของยูก ปาป๊าอย่ายุ่ง”