Tous les chapitres de : Chapitre 191 - Chapitre 200

เสียงเอะอะวุ่นวายของบรรดาคนใช้ดังให้ได้ยินตั้งแต่พระอาทิตย์ยังขึ้นไม่เต็มขอบฟ้าทางทิศตะวันออก ผมต้องตื่นเช้ากว่าปกติ เพราะวันนี้คุณนายอารยากำชับให้คนงานในบ้านทุกคนต้องแต่งตัวให้เรียบร้อยสมบูรณ์แบบ ร่างกายของผมยังรู้สึกเมื่อยๆ อยู่เล็กน้อยจากกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืนกับลลิตา แต่ผมไม่มีเวลามัวตามใจความขี้เกียจ ผมรีบใส่ชุดเครื่องแบบคนใช้แบบเป็นทางการ เป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบลื่นกับเสื้อกั๊กสีดำที่หัวหน้าคนใช้เตรียมไว้ให้สนามหลังบ้านที่ปกติเงียบเหงา ตอนนี้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นพื้นที่จัดงานเลี้ยงมื้อกลางวันที่หรูหราและเป็นส่วนตัวมาก โต๊ะกลมหลายตัวปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด จัดเรียงอย่างเป็นระเบียบบนพื้นหญ้าสีเขียวที่เพิ่งตัดไปเมื่อเย็นวานครั้งนี้คุณนายอารยาไม่ได้เชิญคนมาเยอะ มีแขกรับเชิญแค่ราวสิบคนเท่านั้น และทุกคนก็ดูเหมือนเป็นคนสำคัญเพราะแต่ละคนล้วนสามชุดสูทราคาแพงลิบลิ่วทั้งนั้นลลิตาบอกผมตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่างานนี้ไม่ใช่แค่งานกินเลี้ยงธรรมดา แต่เป็นการประชุมแบบปิดเพื่อพูดคุยเรื่องการโอนทรัพย์สินบางส่วนและสิทธิ์มรดกของบริษัท ข้อมูลนั้นทำให้ท้องผมปั่นป่วน เพราะผมถือความลับใหญ่ที่อาจทำใ

กลุ่มนักลงทุนเหล่านั้นดูตกใจเล็กน้อยและทำตัวไม่ถูก เมื่อเห็นคุณนายอารยาปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน"อ่า คุณนายอารยา พวกเราแค่กำลังรำลึกถึงช่วงเวลาที่คุณนเรศต่อสู้สร้างทุกอย่างขึ้นมาในอดีตน่ะครับ" ชายสวมแว่นตอบ พยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงคุณนายอารยายิ้มกว้าง แต่ดวงตาของเธอกลับไม่มีความเป็นมิตรเลยแม้แต่น้อยตอนมองชายชราทั้งสองคนนั้น"อดีตก็ปล่อยให้เป็นบทเรียนไปเถอะค่ะ แต่วันนี้พวกเรามารวมตัวกันเพื่อพูดคุยเรื่องอนาคตของบริษัทในมือของลูกสาวฉัน ลลิตา ฉันคิดว่าคงไม่เหมาะเท่าไหร่ ถ้าเรายังพูดถึงคนที่ไม่ได้มีส่วนช่วยอะไรกับบริษัทนี้แล้ว โดยเฉพาะคนที่เลือกเดินจากไปและทิ้งความรับผิดชอบไว้ข้างหลัง"ประโยคนั้นถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสุภาพมาก แต่เนื้อหาชัดเจนว่าเป็นคำสั่งเด็ดขาดให้หยุดหัวข้อสนทนาเกี่ยวกับชบา ฉันกำหมัดขวาที่ซ่อนอยู่ด้านหลังแน่น เพราะรับไม่ได้ที่แม่ของฉันถูกดูถูกเหมือนเธอเป็นคนทรยศไร้ความรับผิดชอบคุณนายอารยาเชี่ยวชาญจริงๆ ในการบิดเบือนความจริง เพื่อรักษาหน้าตัวเองต่อหน้าเหล่าเพื่อนร่วมธุรกิจ"แน่นอนครับ คุณนายอารยา พวกเราเห็นด้วยกับมุมมองของคุณอย่างยิ่งครับ" ชายสวมสูท

ลุงฤทธิ์ส่ายหน้าแรงๆ แล้วจุดบุหรี่มวนที่สองด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย"ไม่ใช่เรื่องวิลล่านั้นหรอก แต่เป็นเรื่องเหตุการณ์ที่สามต่างหาก ที่กลายเป็นจุดเริ่มต้นของหายนะสำหรับพวกเขา ตอนนั้นคุณชบาถูกจับได้ว่าท้อง คุณนเรศดีใจมาก ดีใจจนแทบบ้า เขาถึงขั้นเคยบอกลุงว่าเขาจะหย่ากับคุณผู้หญิงอารยา แล้วแต่งงานกับคุณชบาอย่างถูกต้องตามกฎหมายเพื่อลูกคนนั้น คุณนเรศบอกว่า เด็กในท้องของคุณชบาคือลูกชายผู้สืบทอดที่เขาเฝ้ารอ เป็นทายาทที่ถูกต้องที่จะมารับช่วงดูแลบริษัทในอนาคต"หัวใจของผมเหมือนหยุดเต้นไปหนึ่งวินาที เมื่อได้ยินคำว่า ‘ทายาทที่ถูกต้อง’ หลุดออกมาจากปากลุงฤทธิ์ งั้นก็จริงสินะ ตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง ผมก็เป็นที่คาดหวังของพ่อแท้ๆ ของตัวเองแล้ว"แล้วไงต่อครับ? ทำไมแผนถึงล้มเหลว?" ผมเร่งถามอย่างร้อนใจ"คุณผู้หญิงอารยาฉลาดนะ เธอมีเส้นสายอยู่ทุกที่ ข่าวเรื่องคุณชบาท้องหลุดไปเข้าหูคุณผู้หญิงอารยาผ่านเลขาคนหนึ่งในบริษัทที่ทรยศ คุณผู้หญิงอารยาไม่ได้โวยวายทันที แต่เธอเล่นเกมแบบสวยๆ ทว่าโหดถึงตาย เธอสร้างเรื่องขึ้นมาว่าคุณชบายักยอกเงินบริษัทจำนวนมหาศาล หลักฐานปลอมถูกส่งไปให้คณะกรรมการบริษัท แล้วคำขู่ก็ไม่ใช่เล่นๆ

ทุกสายตาที่โต๊ะกลมโต๊ะนั้น รวมถึงคุณนายอารยาและเหล่านักลงทุน ต่างหันไปมองต้นเสียงทันที อัญชัญปรากฏตัวออกมาด้วยสภาพที่ตัดกับบรรยากาศเป็นทางการของงานเลี้ยงนี้อย่างสิ้นเชิง ลูกสาวคนกลางของคุณนายอารยาคนนั้นสวมเพียงเสื้อสายเดี่ยวสีดำบางๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้นขาดๆ ผมที่ย้อมสีบลอนด์ของเธอยุ่งเหยิงเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนกลางวัน"โอย ให้ตายสิ เสียงดังอะไรกันนักหนา คนกำลังนอนสบายๆ อยู่แท้ๆ" อัญชัญบ่นพลางหาวกว้างโดยไม่ยกมือปิดปากใบหน้าของคุณนายอารยาเปลี่ยนเป็นแดงก่ำทันทีเพราะต้องกลั้นความอับอาย เมื่อเห็นพฤติกรรมไร้มารยาทของลูกสาวตัวเอง"อัญชัญ! ทำไมถึงออกมาในชุดแบบนั้น? ตอนนี้เรามีแขกสำคัญอยู่!" คุณนายอารยากัดฟันพูดด้วยเสียงกดต่ำแต่คมกริบอัญชัญเกาหัวที่ไม่ได้คันอย่างไม่แคร์ แล้วดวงตาของเธอก็เป็นประกายทันทีเมื่อเห็นผมยืนอยู่ใกล้โต๊ะบุฟเฟต์ เธอไม่สนใจความโกรธของแม่หรือสายตางุนงงของเหล่านักลงทุนเลยแม้แต่น้อย"ช่างหัวแขกเถอะค่ะ แม่ เอ๊ะ บัญญัติอยู่นี่ด้วย บัญญัติ ทำน้ำส้มให้ฉันหน่อยสิ ปวดหัวมากเลยเนี่ย เพราะงานปาร์ตี้เมื่อคืนแท้ๆ" อัญชัญอ้อนพลางเดินเข้ามาหาผมเธอเข้ามาเกาะแขนซ้ายของผมอย่างออดอ้อน

หลังจากเสียงรถของคุณทักษิณค่อยๆ ไกลออกไปจากลานหน้าบ้าน คุณอารยาก็กลับมานั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้อีกครั้ง เธอนวดขมับของตัวเองที่คงกำลังปวดตุบๆ แต่บนใบหน้าของเธอไม่มีร่องรอยความสำนึกผิดเลย มีเพียงสีหน้าเหนื่อยล้าของนักธุรกิจที่เพิ่งผ่านการเจรจาอันยืดเยื้อและตึงเครียดมาได้เท่านั้นจากนั้นคุณอารยาก็หันมาทางผมที่ยังยืนตัวแข็งอยู่ด้านหลัง สายตาของเธอเย็นชาและคมกริบ กลับมาเป็นคุณนายใหญ่ผู้มีอำนาจเต็มในการกำหนดชะตาชีวิตของผู้คนในบ้านหลังนี้อีกครั้ง"บัญญัติ มานี่สิ" เธอเรียกเสียงเข้มผมเดินเข้าไปใกล้และยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทีเคารพ ถึงแม้ในใจผมจะสูญเสียความเคารพทั้งหมดที่เคยมีต่อผู้หญิงคนนี้ไปแล้วก็ตาม"มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ คุณผู้หญิง?"คุณอารยามองผมตั้งแต่ปลายเท้าจรดศีรษะ ราวกับกำลังประเมินว่าผมมีความสามารถพอจะรับงานสกปรกที่เธอกำลังจะมอบหมายให้หรือไม่"เมื่อกี้แกได้ยินที่ฉันคุยกับคุณทักษิณไหม?""ได้ยินลางๆ ครับ คุณผู้หญิง ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเท่าไหร่ เพราะมัวแต่สนใจเก็บขวดอยู่ครับ" ผมโกหกเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง"ดีแล้วที่ไม่ได้ยิน ฉันจะได้ไม่ต้องเสียเวลาสั่งให้แกหุบปาก ตอนนี้ฟังคำสั่ง