Semua Bab ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Bab 211 - Bab 220

พวกเราสามคนรีบออกจากยูนิตอพาร์ตเมนต์นั้นอย่างเร่งร้อนผมเดินนำหน้า คอยเช็กให้แน่ใจว่าทางเดินไม่มีคน ส่วนคุณหนูอัญชัญช่วยพยุงลลิตาที่ยังดูช็อกอยู่ตรงกลาง และผมปิดท้ายแถวเพื่อคอยระวังหลัง พวกเราลงบันไดหนีไฟที่อับและเงียบจากชั้นยี่สิบห้าลงมา ขาของพวกเราปวดล้าอย่างหนักตอนที่ในที่สุดก็มาถึงชั้นล่าง แต่เพราะอะดรีนาลีนทำให้ความเจ็บปวดนั้นแทบไม่รู้สึกเท่าไรพอมาถึงลานจอดรถชั้นใต้ดินคนละบล็อกกับที่ผมจอดรถเอสยูวีไว้ก่อนหน้านี้ ลลิตาก็ชี้ไปที่รถเก๋งสีเทาเข้มคันหนึ่งซึ่งมีฝุ่นบางๆ เกาะอยู่ตรงมุมลานจอด"คันนั้นแหละ บัญญัติ นายขับนะ มือฉันยังสั่นมาก ฉันจับพวงมาลัยไม่ไหว" ลลิตาบอก พลางโยนกุญแจรถมาทางผม"ครับ คุณหนู รีบขึ้นรถเร็ว!"ผมคว้ากุญแจไว้กลางอากาศ แล้วรีบเปิดประตูฝั่งคนขับและสตาร์ตเครื่อง โชคดีที่เครื่องติดทันที แม้เสียงจะค่อนข้างกระด้างเพราะไม่ค่อยได้อุ่นเครื่องก็ตาม ลลิตานั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหน้า ส่วนคุณหนูอัญชัญกระโดดขึ้นไปนั่งเบาะหลังทันที พอประตูทุกบานปิดสนิท ผมก็เหยียบคันเร่ง พารถคันนั้นมุ่งหน้าไปยังทางออกลานจอดรถตอนที่พวกเรากำลังจะถึงป้อมจ่ายค่าจอดรถตรงประตูทางออก เสียงไซเรนรถ

ประมาณตีสาม ในที่สุดพวกเราก็มาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เงียบสงัดบนไหล่เขาที่นี่ไม่มีไฟถนนเลย แหล่งแสงสว่างมีเพียงไฟหน้ารถของพวกเราที่ส่องไปยังบ้านยกพื้นเรียบง่าย ซึ่งสร้างจากไม้และไม้ไผ่สาน เสียงสุนัขบ้านเห่ารับกันเป็นทอดๆ ต้อนรับรถแปลกหน้าที่เข้ามาในเขตของพวกมันผมชะลอรถจนแทบจะคลาน แล้วหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปในลานดินของบ้านไม้เก่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ค่อนข้างโดดเดี่ยวตรงท้ายหมู่บ้าน"เรามาถึงแล้วครับ นี่บ้านของลุงวิโรจน์ ญาติห่างๆ ของแม่ที่เมื่อก่อนเคยช่วยจัดการงานศพของแม่" ผมพูดพลางดับเครื่องยนต์บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงจิ้งหรีดกับลมกลางคืนที่พัดใบไผ่รอบบ้านให้ไหว ลลิตากับคุณหนูอัญชัญมองอาคารไม้ตรงหน้าด้วยสายตาลังเล บ้านหลังนั้นดูเปราะบางและเก่ามากภายใต้แสงจันทร์สลัวๆ"นายแน่ใจนะว่าที่นี่ปลอดภัย บัญญัติ? บ้านดูเหมือนจะพังลงมายังไงก็ไม่รู้" คุณหนูอัญชัญกระซิบอย่างไม่มั่นใจ"ปลอดภัยครับ คุณหนู ลุงวิโรจน์เป็นคนดีและไว้ใจได้ ลงเถอะครับ อย่าลืมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าเปลี่ยนมาด้วย"พวกเราลงจากรถด้วยร่างกายที่ปวดระบมไปหมดเพราะเดินทางไกล อากาศหนาวบนภูเขาแทงผิวทันที ทำใ

เสียงไก่ตัวผู้ขันดังลั่นอยู่ข้างหู ปลุกผมให้ตื่นจากการนอนที่ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ ผมบิดตัวเหยียดกล้ามเนื้อหลังที่รู้สึกแข็งตึง เพราะต้องนอนบนพื้นแข็งๆ โดยไม่มีฟูกที่เหมาะสมรอง ลุงวิโรจน์ไม่อยู่ที่ม้านั่งยาวของเขาแล้ว ดูเหมือนเขาจะออกไปไร่หรือไปที่แม่น้ำตามวิถีคนชนบททั่วไปผมลุกขึ้นยืน พับผ้าห่มผืนบางที่ใช้ห่ม แล้วเดินไปทางประตูห้องด้านหลังที่ลลิตากับคุณหนูอัญชัญนอนอยู่ แต่ยังไม่ทันได้เคาะประตู ก็มีเสียงกรีดร้องอย่างตกใจดังมาจากทางห้องน้ำที่แยกอยู่ด้านหลังบ้าน"กรี๊ดดด บัญญัติ นายรีบมานี่เร็ว ฉันเห็นสัตว์ประหลาด!"นั่นคือเสียงของคุณหนูอัญชัญ ผมรีบวิ่งไปทางครัวทันที ผลักประตูหลังเปิดออก แล้วพุ่งไปยังห้องน้ำเล็กๆ ที่ผนังสูงแค่ระดับอกของผู้ใหญ่"เกิดอะไรขึ้นครับ คุณหนู? มีงูเหรอ? หรือมีแมงป่อง?" ผมถามอย่างตื่นตระหนกพลางเตรียมพร้อมรับมือผมเห็นคุณหนูอัญชัญยืนอยู่บนก้อนหินสำหรับเหยียบในห้องน้ำ ใบหน้าซีดเผือด เธอยังใส่ชุดนอนบางๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง และนิ้วชี้ของเธอก็ชี้สั่นๆ ไปทางโอ่งปูนใส่น้ำที่มีน้ำขุ่นอยู่ข้างใน"นั่นไง! ดูในน้ำสิ! มีอะไรดำๆ ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในนั้น! นั่นมันปลิงใช่ไหม? ฉันไม

เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของลุงวิโรจน์ผมยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ส่งสัญญาณให้ลลิตาและคุณหนูอัญชัญห้ามส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว ผมแนบหูเข้ากับประตูห้อง เพื่อแอบฟังบทสนทนาในห้องรับแขกได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลุงวิโรจน์เดินไปทางประตูหน้า จากนั้นก็มีเสียงกลอนประตูถูกเปิดออก“อ้าว หัวหน้าชุมชน มีอะไรแต่เช้าเหรอครับ วันนี้แวะมาถึงบ้านผมเลย?” ลุงวิโรจน์ถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ฟังดูสบายๆ แต่ยังมีความสั่นเครือจากความประหม่าแฝงอยู่“คืออย่างนี้นะ ลุงวิโรจน์ เมื่อกี้ผมได้รับรายงานจากป้าชาวีที่ร้านค้า เขาบอกว่าเมื่อเช้ามีหนุ่มแปลกหน้ามาซื้อข้าวสารที่ร้าน แล้วขากลับก็วิ่งเข้ามาในบ้านลุง ชาวบ้านเลยไม่สบายใจกัน กลัวว่าจะเป็นคนร้ายหรือผู้ต้องหาที่กำลังดังในทีวีตอนนี้”เลือดในตัวผมเหมือนไหลวูบลงไปกองที่เท้าเมื่อได้ยินคำพูดของหัวหน้าชุมชน ที่แท้ความกลัวของผมก็เกิดขึ้นจริงเร็วกว่าที่คาดไว้มาก ชาวบ้านที่นี่ระแวดระวังคนแปลกหน้ามากอยู่แล้ว ยิ่งมีข่าวประกาศรางวัลหนึ่งพันล้านนั่นอีก“อ๋อ นั่นบัญญัติเองครับหัวหน้า เขาเป็นลูกของสุนันผู้ล่วงลับ ญาติห่างๆ ของผมเอง หัวหน้าลืมไปแล้วเหรอ? เมื่อก่อนตอนเด็กๆ เข

ผมหรี่ตาลงเพราะแสบตาจากแสงแดดที่สะท้อนบนฝากระโปรงรถเงาวับคันนั้น ขณะเดียวกันความเจ็บแสบที่ข้อมือซึ่งถูกมัดไว้ก็ยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ ผู้ใหญ่บ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ผมรีบยืดอกด้วยความภูมิใจ ใบหน้าเปล่งประกายราวกับเพิ่งถูกรางวัลใหญ่และพร้อมจะไปรับเงินเดี๋ยวนั้นเลยประตูหน้ารถถูกเปิดออกอย่างแรง จากนั้นนายตำรวจยศสูงในเครื่องแบบเต็มยศ มีดาวประดับอยู่บนบ่า ก็ก้าวลงมา ตามด้วยเจ้าหน้าที่ติดอาวุธปืนยาวสี่นายที่สวมเสื้อเกราะกันกระสุนนายตำรวจคนนั้นเป็นชายหนวดหนา ใบหน้าดุดัน เขาเดินเร็วฝ่ากลุ่มชาวบ้านเข้ามา ทุกคนรีบหลีกทางให้โดยอัตโนมัติเพราะกลัวอาวุธปืนผู้ใหญ่บ้านรีบเข้าไปต้อนรับนายตำรวจคนนั้นด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันเหลืองๆ มือของเขายื่นออกไปหวังจะจับมือ แต่กลับถูกเมินอย่างสิ้นเชิง"ตัวคนร้ายอยู่ไหน? ใช่คนที่ออกข่าวในโทรทัศน์เมื่อเช้านี้หรือเปล่า?" นายตำรวจถามด้วยเสียงทุ้มหนัก พร้อมใช้ไม้บาตองในมือชี้มาที่หน้าผม"ใช่เลยครับ คนนี้แหละครับ ชื่อบัญญัติ มันอ้างว่าเป็นญาติของคุณวิโรจน์ แต่ลักษณะตรงกับผู้ต้องหาค่าหัวหนึ่งพันล้านคนนั้นเป๊ะๆ พวกเราจับมันไว้ได้ก่อนที่มันจะหนีไปไกลกว่านี้ครับ" ผู้ใหญ่บ้าน