Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

ป้ากนกวรรณ หัวหน้าแม่บ้านของบ้านหลังนี้ ต้อนรับผมที่ประตูครัวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม"อ้าว บัญญัติกลับมาแล้ว! ที่หมู่บ้านเป็นยังไงบ้าง? งานศพเรียบร้อยดีไหม?" ป้ากนกวรรณถามอย่างเป็นมิตร พลางช่วยผมรับถุงอาหาร"ขอบคุณพระเจ้า เรียบร้อยดีครับ ป้า แม่สงบแล้ว" ผมตอบสั้นๆ พร้อมยิ้มบางๆ "กระเป๋าเดินทางของคุณนายกับคุณหนูอัญชัญ ฝากเอาไปส่งที่ห้องของแต่ละคนด้วยนะครับ ป้า ผมขอไปด้านหลังก่อน เอาของไปเก็บ ตัวเหนียวมาก อยากอาบน้ำครับ""ได้จ้ะบัญญัติ เดี๋ยวป้าจัดการยกกระเป๋าต่อเอง เธอไปพักเถอะ หน้าตาดูเหนื่อยมากเลย" ป้ากนกวรรณพูดอย่างเข้าใจหลังจากฝากเรื่องกระเป๋าเดินทางไว้กับป้ากนกวรรณแล้ว ผมก็รีบเดินผ่านทางเดินข้างบ้านไปยังโซนเรือนพักด้านหลัง พื้นที่ที่คนรับใช้ผู้ชาย คนสวน และคนขับรถอาศัยอยู่ห้องของผมอยู่สุดเรือนพัก เป็นห้องเรียบง่ายขนาดสามคูณสี่เมตร มีเฟอร์นิเจอร์เท่าที่จำเป็น เตียงเดี่ยวหนึ่งหลัง ตู้เสื้อผ้าพลาสติกหนึ่งใบ และพัดลมติดผนังหนึ่งตัวทันทีที่เข้าไปในห้องและล็อกประตูแน่นหนา ผมก็คลายอ้อมแขนออกจากกระเป๋าเป้ทันที ผมวางมันลงบนเตียง แล้วรูดซิปเปิดออกเล็กน้อยเพื่อตรวจดูว่าของข้างในยังอยู่ครบ

"ทำไม? ลูกไม่พอใจเหรอที่แม่บอกให้ลูกเรียนรู้การเป็นผู้นำ?" คุณนายอารยาถามอย่างงุนงง คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน"ไม่ใช่ไม่พอใจค่ะ แม่ หนู หนู หนูแค่รู้สึกว่าภาระนั้นมันหนักมาก" ลลิตาตอบ เธอพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงบนโต๊ะอาหาร "บางทีหนูก็คิดว่า หนูเหมาะกับตำแหน่งนี้จริงๆ เหรอ? หนูมีความสามารถเหมือนพ่อจริงๆ หรือเปล่า?""อย่าพูดเหลวไหล แน่นอนว่าลูกเหมาะอยู่แล้ว ลูกเป็นลูกแท้ๆ ของเรานะ" คุณนายอารยาพูดอย่างหนักแน่นด้วยความมั่นใจจอมปลอมที่น่าคลื่นไส้ "สายเลือดมันเข้มข้นนะ ลลิตา พรสวรรค์ด้านธุรกิจของพ่อไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของลูก นั่นคือข้อเท็จจริงทางชีววิทยาที่เถียงไม่ได้"ผมต้องกัดริมฝีปากล่างตัวเองแน่นๆ เพื่อกลั้นเสียงหัวเราะเยาะที่อยากจะระเบิดออกมาข้อเท็จจริงทางชีววิทยางั้นเหรอ?ถ้าเธอรู้ว่าข้อเท็จจริงทางชีววิทยาที่แท้จริงอยู่ในกระเป๋าเป้ในห้องคนรับใช้ของผม บางทีเธออาจสำลักไส้กรอกราคาแพงนั่นจนตายไปแล้วก็ได้ชั่วจริงๆ!"ค่ะ แม่ แม่พูดถูก สายเลือดมันโกหกไม่ได้" ลลิตาตอบด้วยน้ำเสียงยอมจำนนที่แฝงความหมายสองชั้น เธอยอมแพ้ที่จะเถียง เพราะเถียงกับคนที่ปิดตาตัวเองไม่ยอมรับความจริงไปก็ไร้ปร

ผมยืดตัวตรง พาดด้ามไม้กวาดก้านมะพร้าวไว้บนไหล่ขวา แล้วมองแผ่นหลังของเด็กสาวคนนั้นด้วยความรู้สึกปะปนกันจนยากจะอธิบายผมรู้ดีว่าการสูญเสียพ่อแม่มันเป็นยังไง ผมเพิ่งฝังแม่ของตัวเองไปเมื่อวานเย็นบนพื้นดินชื้นๆ ที่หมู่บ้าน ดังนั้นผมจึงเข้าใจดีว่าความว่างเปล่าแบบไหนที่เด็กสาวซึ่งนั่งอยู่คนเดียวบนเก้าอี้เอนหลังคนนั้นกำลังรู้สึกอยู่"บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ถ้าคนสำคัญคนหนึ่งของบ้านจากไป มันก็คงต้องรู้สึกเหงาเป็นธรรมดาครับ คุณหนูดารา" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่สุภาพ พยายามรักษาระยะห่างระหว่างคนขับรถกับเจ้านาย "ยิ่งเมื่อก่อนคุณนเรศชอบใช้เวลานั่งอ่านหนังสือพิมพ์ตอนเช้าอยู่ที่ระเบียงหลังบ้านตรงนี้ด้วย""ไม่ใช่แค่นั้นหรอกพี่ มันรู้สึกเหมือน... เหมือนจิตวิญญาณของบ้านหลังนี้จากไปพร้อมกับพ่อด้วย" ดาราแย้งเบาๆ เธอหมุนดินสอถ่านในนิ้วไปมาอย่างกระวนกระวาย"แม่ก็ยุ่งกับธุรกิจ พี่อัญชัญก็ยุ่งอยู่กับโลกของตัวเอง พี่ลลิตาตอนนี้ก็เงียบลงมาก แล้วก็ชอบหลบหน้าอีก ดารารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวในบ้านนี้เลยพี่ ไม่มีใครให้คุยด้วยเหมือนตอนที่พ่อยังอยู่"ผมนิ่งเงียบเมื่อได้ยินคำบ่นอย่างตรงไปตรงมานั้น หัวใจถูกสะกิดเล็กน

ผมถอนหายใจยาวเมื่ออ่านข้อความที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายตกใจนั่น สติผมยังกลับมาไม่ครบด้วยซ้ำ แต่งานในฐานะขี้ข้าก็เรียกหาอีกแล้วเมื่อก่อน ถ้าถูกเรียกไปที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวของพวกเธอ ผมคงประหม่าและรู้สึกต่ำต้อยจนแทบตาย โดยเฉพาะเวลาถูกสั่งให้นวดส่วนต่างๆ ของคุณหนูอัญชัญที่ปกติมักแต่งตัวน้อยชิ้น แต่วันนี้ หลังจากรู้ความจริงว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสที่เกิดจากการนอกใจของคุณนายอารยา ความประหม่านั้นก็หายไปไม่เหลือร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยความมั่นใจแปลกๆผมลุกจากเตียง ล้างหน้าสั้นๆ ในห้องน้ำให้ดูสดชื่นขึ้น จากนั้นก็หยิบขวดโลชั่นทาผิวจากลิ้นชักโต๊ะเครื่องแป้ง ผมเดินสบายๆ ข้ามลานหลังบ้านไปยังบ้านใหญ่ ขึ้นบันไดวนไปยังชั้นสองด้วยก้าวที่มั่นคงและหนักแน่นประตูห้องนั่งเล่นของครอบครัวที่ทำจากไม้สักนายะสลักเจปาราเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย เผยให้เห็นภายในห้องที่หรูหราพร้อมโซฟาหนังอิตาลีและโทรทัศน์จอแบนขนาดยักษ์"ขออนุญาตครับ คุณหนูอัญชัญ" ผมพูดเสียงดังชัดเจนขณะก้าวเข้าไปในห้องที่เย็นเฉียบนั้นคุณหนูอัญชัญกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟายาวสีครีม เธอสวมกางเกงขาสั้นผ้าเดนิมที่เผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวเนียน และเสื้อแขนกุดที่ค

"พี่บัญญัติ ขยันจังเลยนะ เพิ่งกลับมาจากต่างเมืองแท้ๆ ก็มาทำงานหนักเหมือนม้าทันทีแบบนี้" ดาราทักด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูฝืนๆ เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นกระป๋องโซดาให้ผม "นี่ ดื่มก่อนสิ พี่ คงหิวน้ำแย่เลยใช่ไหม หลังจากต้องรับมือกับพี่อัญชัญที่เรื่องเยอะสุดๆ คนนั้น?"ผมรับกระป๋องเครื่องดื่มมาด้วยมือที่ยังมีฟองสบู่ติดอยู่ เช็ดมือกับกางเกงครู่หนึ่งก่อนจะเปิดมัน"ขอบคุณมากครับ คุณหนูดารา รู้ได้ยังไงว่าผมหิวน้ำมากพอดี" ผมตอบอย่างจริงใจ แล้วกระดกน้ำอัดลมเข้าไปจนหมดไปครึ่งกระป๋อง "คุณหนูดาราทำไมไม่นอนล่ะครับ นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้วนะ ปกติเวลานี้คุณหนูจะนอนนี่ครับ"ดาราส่ายหน้าเบาๆ เธอเอนหลังพิงเสาคอนกรีตของโรงรถ พลางกอดอก ดวงตาจ้องว่างเปล่าไปยังหยดน้ำที่หยดลงมาจากกันชนรถ"นอนไม่หลับน่ะ พี่ บ้านมันรู้สึกเหงามากเลย ทั้งที่มีแม่กับพี่อัญชัญอยู่ข้างใน เมื่อกี้ดาราลองไปชวนแม่คุยในห้อง ดาราแค่อยากถามว่าเย็นนี้แม่อยากกินอะไร แต่แม่กลับไล่ดาราออกมา""บางทีคุณนายอารยาอาจจะเหนื่อยมากก็ได้นะครับ คุณหนู เดินทางเมื่อกี้ก็ไกลพอสมควร แถมรถติดด้วย""ไม่ใช่เหนื่อยหรอก พี่ แม่พูดว่า 'ดารา อย่ามากวนแม่ แม่ปวดหัวเรื่