Lahat ng Kabanata ng ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Kabanata 221 - Kabanata 230

อีกด้านหนึ่ง รถเอสยูวีของตำรวจก็หยุดลงในที่สุดที่ย่านโกดังเก่าแห่งหนึ่งชานเมืองจาการ์ตาที่เงียบร้างฟ้าเริ่มมืดแล้วตอนที่ผมถูกลากลงจากรถอย่างแรง ผมเห็นโกดังว่างเปล่าแห่งหนึ่ง ประตูเหล็กขึ้นสนิม มีผู้ชายรูปร่างกำยำหลายคนเฝ้าอยู่ แต่พวกเขาไม่ได้ใส่เครื่องแบบตำรวจนายตำรวจคนนั้นส่งกุญแจของผมให้หนึ่งในคนเฝ้าโกดัง"นี่ของฝากจากคุณนาย มันยังไม่ยอมปริปาก พวกนายจัดการตามขั้นตอน 'ใต้ดิน' ของพวกนายได้เลย ฉันจะกลับฐานแล้ว""ครับ ผู้กอง คุณนายอารยารออยู่ข้างในตั้งนานแล้วครับ"หัวใจผมเต้นแรงทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น ที่แท้คุณนายอารยาก็มาจัดการต้อนรับผมด้วยตัวเอง ผมถูกลากเข้าไปในโกดังที่กว้างและมืด มีเพียงไฟสปอร์ตไลต์ดวงเดียวส่องอยู่กลางห้อง ส่องไปยังเก้าอี้เหล็กตัวหนึ่งที่ตั้งไว้ตรงนั้น"นั่งลง!" คนเฝ้าคนนั้นตวาด พลางกดผมให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กอย่างหยาบคาย แล้วมัดมือมัดเท้าผมด้วยเชือกพลาสติกที่แข็งแรงมากหลังจากผมถูกมัดจนขยับไม่ได้ ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังสะท้อนบนพื้นปูน เสียงฝีเท้าที่ผมคุ้นจังหวะเป็นอย่างดีจากเงามืด ร่างของคุณนายอารยาปรากฏตัวขึ้นในชุดเดรสสีดำหรูหราและแว่นกันแดดสีดำที่ปิดบังดว

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตรจากโกดังทรมานแห่งนั้น รถบัสชั้นประหยัดเก่าๆ คันหนึ่งกำลังแล่นช้าๆ ฝ่าความมืดยามค่ำคืนไปตามถนนสายปันตูราที่แน่นไปด้วยรถบรรทุกคันใหญ่บนเบาะแถวหลังสุดที่ฟองน้ำขาดรุ่งริ่ง ลลิตาและคุณหนูอัญชัญนั่งเบียดกับผู้โดยสารคนอื่นที่หลับสนิท หัวของคุณหนูอัญชัญพิงอยู่บนไหล่พี่สาว ดวงตาปิดสนิท แต่หน้าผากกลับขมวดแน่นอย่างกระสับกระส่ายในห้วงหลับที่ไม่สงบลลิตามองออกไปนอกกระจกหน้าต่างที่เต็มไปด้วยฝุ่น มองไฟริมถนนที่วูบผ่านไปอย่างรวดเร็วเหมือนความทรงจำในอดีตของเธอที่ตอนนี้รู้สึกห่างไกลเหลือเกิน ท้องของเธอร้องเบาๆ เพราะความหิว พวกเธอยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่มันต้มเมื่อเช้า แต่เศษเงินเหรียญที่เหลืออยู่ในกระเป๋ากางเกงต้องประหยัดไว้เป็นค่าโดยสารต่อรถพรุ่งนี้เช้าจู่ๆ รถบัสก็ชะลอความเร็วลง และสุดท้ายก็จอดที่จุดพักรถในปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งที่ค่อนข้างคึกคัก กระเป๋ารถเมล์ตะโกนจากประตูหน้าปลุกผู้โดยสาร"พักกินข้าว! พักละหมาด! สามสิบนาที! ใครจะเข้าห้องน้ำก็ลงได้เลย!"คุณหนูอัญชัญสะดุ้งตื่น เธอขยี้ตาที่เหนียวเหนอะหนะ แล้วมองไปรอบๆ อย่างงุนงง"เราถึงไหนแล้ว พี่? ฉันหิวมากจร

เสียงบานพับประตูรั้วเหล็กที่ขึ้นสนิมดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู ตอนที่ลุงคณิตเปิดมันออกกว้างเพื่อให้ลลิตาและคุณหนูอัญชัญเดินเข้าไป หญิงสาวทั้งสองรีบก้าวเข้าไปในลานบ้านที่รกเละเทะ พวกเธอต้องเดินอย่างระมัดระวัง หลบกองยางรถเก่าและเศษเหล็กผุพังที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมีตะไคร่ เพื่อไม่ให้สะดุดล้มทันทีที่เท้าของพวกเธอก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นน้ำมันเครื่องเก่าปนฝุ่นอับก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที ทำให้คุณหนูอัญชัญยกมือขึ้นปิดจมูกโดยอัตโนมัติ เพราะไม่คุ้นกับกลิ่นแบบนี้ลุงคณิตชี้ไปที่ม้านั่งยาวตรงมุมห้องโดยไม่พูดอะไร เป็นการบอกให้พวกเธอนั่งรอ ส่วนตัวเขาเดินไปที่หน้าต่างด้านหน้าเพื่อปิดม่านเก่าๆ สีหม่น ไม่ให้แสงแดดส่องเข้ามามากเกินไป"นั่งตรงนั้น แต่อย่าหวังว่าฉันจะเอาชาหวานหรือขนมอร่อยๆ มาเสิร์ฟให้นะ เพราะฉันไม่ใช่คนรับใช้ของพวกเธอ" ลุงคณิตพูดเสียงห้วนโดยไม่หันมามองพวกเธอ"พวกเราไม่ต้องการการต้อนรับค่ะลุง พวกเราแค่ต้องการที่ปลอดภัยสักพัก เพื่อคุยเรื่องบัญญัติอย่างจริงจัง" ลลิตาตอบพร้อมดึงมือคุณหนูอัญชัญให้นั่งลงข้างๆคุณหนูอัญชัญมองเก้าอี้หวายที่เต็มไปด้วยฝุ่นอย่างลังเล แต่ความเมื่อยล้าที่ขามีมากกว่าควา

ขณะเดียวกัน ภายในโกดังที่เงียบสนิทและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือด สติของผมเริ่มวูบๆ หายๆ เพราะความเจ็บปวดที่เกินขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้วผมยังถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพใบหน้าฟกช้ำยับเยิน ตาซ้ายบวมปิดสนิทจนลืมไม่ขึ้น และหายใจติดขัด เพราะเหมือนซี่โครงผมจะร้าวจากแรงเตะของยามเมื่อกี้คุณนายอารยาออกไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อน ทิ้งผมไว้กับยามโหดสามคนที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นไพ่สูบบุหรี่อย่างสบายใจอยู่มุมห้อง"ไอ้เด็กนี่ร่างกายมันอึดเหมือนกันนะ โดนกระทืบมาตั้งสองชั่วโมงยังไม่สลบอีก ทั้งที่ตัวผอมขนาดนั้น" ยามคนหนึ่งพูดขึ้นพลางเหลือบมองมาทางผมด้วยสายตาดูถูก"ก็เด็กบ้านนอกไง เคยชินกับงานหนัก กล้ามเนื้อมันเลยเหนียวเหมือนยางรถ แต่ไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวมันก็ยอมแล้ว คุณนายบอกว่าถ้าถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วยังไม่ยอมเซ็น เราหักนิ้วมันทีละนิ้วได้เลย"คำขู่นั้นฟังดูน่ากลัว แต่สมองของผมชาเกินกว่าจะรับรู้ความกลัวได้แล้ว ผมคิดได้แค่เรื่องคุณหนูลลิตากับคุณหนูอัญชัญ พวกเธอไปถึงเซมารังหรือยัง? พวกเธอปลอดภัยไหม? ความคิดถึงพวกเธอคือสิ่งเดียวที่ทำให้ผมยังมีสติอยู่ในนรกแห่งนี้จู่ๆ ก็มีเสียงกระแทกดังสนั่นมาจากทางป

ความเจ็บปวดทั่วทั้งร่างทักทายผมทันทีที่ผมพยายามขยับตัวลุกจากโซฟายาวที่ใช้นอนเมื่อคืน ซี่โครงที่ถูกพันผ้าแน่นรู้สึกแข็งตึง และอาการตุบๆ ที่ขมับซ้ายก็เตือนให้รู้ว่าแผลเย็บใหม่ยังไม่แห้งสนิท ผมฝืนตัวเองลุกขึ้นนั่งที่ขอบโซฟา ค่อยๆ ปรับลมหายใจพลางกุมหน้าอกไว้เพื่อไม่ให้ความเจ็บแล่นแรงเกินไปประตูห้องเปิดออก เผยให้เห็นร่างของกฤษณ์ที่ดูสดชื่นแล้วในเสื้อเชิ้ตบาติกแขนยาว ในมือเขาถือถุงกระดาษสีดำใบใหญ่กับกาแฟร้อนหนึ่งแก้ว กลิ่นหอมของมันลอยอบอวลไปทั่วห้องเล็กๆ ทันที"ตื่นแล้วเหรอ คุณชาย? นอนบนโซฟาคลินิกเป็นยังไงบ้าง? ตัวยังเจ็บอยู่ไหม?" กฤษณ์ทักด้วยน้ำเสียงสบายๆ พลางวางกาแฟลงบนโต๊ะเล็กตรงหน้าผม"ก็พอไหวครับพี่ รู้สึกเหมือนเพิ่งโดนรถบรรทุกทับมา แต่ อย่างน้อยผมก็ยังหายใจได้โล่งอยู่" ผมตอบตามตรงพลางเอื้อมมือไปจับแก้วกาแฟเพื่อให้มืออุ่นขึ้น"ดีแล้วที่ยังพูดเล่นได้ แปลว่าสภาพใจนายพร้อมสำหรับวันสำคัญวันนี้แล้ว ตอนนี้ไปอาบน้ำก่อน ล้างคราบเลือดกับสิ่งสกปรกจากโกดังออกจากตัวให้หมด อย่าให้นักลงทุนหนีไปเพราะกลิ่นตัวว่าที่ผู้บริหารสูงสุดเหม็นเปรี้ยวก็แล้วกัน"กฤษณ์ยื่นถุงกระดาษสีดำใบนั้นมาให้ผม ผมรับมาแล