LOGINShare
บทที่ 219
Latest chapter
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 444
ผมยกมือทั้งสองข้างขึ้นเสมอไหล่ เป็นสัญญาณว่ายอมแพ้ ปืนของผมปล่อยให้ร่วงลงไปกระแทกพื้นคอนกรีตสกปรกดังตุบ"ดีมาก เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดมากสำหรับเด็กหนุ่มวัยอย่างนาย" นพดลเยาะเย้ยพลางแสยะยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นปืนของผมตกลงพื้น"บอส อย่าไปยอมทำตามไอ้หมาบ้านี่เลย ปล่อยให้ผมตายวันนี้ไปเถอะ" พี่กฤษณ์พูดด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิด"หุบปากไป ไอ้ขยะ!" นพดลด่าอย่างหัวเสียทนายคนนั้นใช้ส่วนท้ายด้ามปืนฟาดเข้าที่ท้ายทอยของพี่กฤษณ์ พี่กฤษณ์ครางด้วยความเจ็บปวดแล้วก้มหน้าลงเงียบๆ แต่จังหวะใช้ความรุนแรงสั้นๆ นั้นกลับเบี่ยงความสนใจหลักของนพดลออกจากการเคลื่อนไหวของผมได้สำเร็จผมค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ทนายคนนั้น พลางสังเกตรอบตัวอย่างละเอียด ตอนนี้ระยะห่างของพวกเราเหลือเพียงประมาณสามเมตรเท่านั้น สายตาของผมเห็นวัตถุโลหะชิ้นหนึ่งวางอยู่ไม่ไกลจากปลายรองเท้าขวาของผมตำแหน่งของมันพอดีมากที่จะใช้เป็นอาวุธฉุกเฉินสำหรับทำให้ศัตรูหมดสภาพในระยะประชิด"หยุดอยู่ตรงนั้น! อย่าคิดจะเข้ามาใกล้กว่านี้!" นพดลเตือน พร้อมหันปืนกลับไปจ่อที่หัวของพี่กฤษณ์อีกครั้ง"ผมแค่อยากแน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 443
ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพยายามทำให้หัวใจที่เต้นรัวสงบลง ปืนอัตโนมัติขนาดเก้ามิลลิเมตรถูกผมกำแน่นไว้ในมือขวาแล้ว"ทีมหนึ่ง พวกคุณเข้าประจำตำแหน่งด้านหลังพร้อมหรือยัง?" ผมกระซิบถามผ่านเครื่องสื่อสารที่หู"ทีมหนึ่งพร้อมครับ บอส ทางเข้าด้านหลังพวกเราปิดตายเรียบร้อยแล้ว" ลุงเฉลิมตอบกลับมาด้วยเสียงเบาแต่หนักแน่น"ทีมสองพร้อมคุ้มกันจากปีกขวาแล้ว เหลือแค่รอสัญญาณจากนายเท่านั้น บัญญัติ" เฮียยอดทองรายงานอย่างว่องไวไม่แพ้กัน"ดี จำไว้ เป้าหมายหลักของเราคือช่วยพี่กฤษณ์ออกมาแบบเป็นๆ อย่าให้กระสุนหลงไปโดนตัวประกันเด็ดขาด"ผมมองสมาชิกทั้งห้าคนที่อยู่ข้างหลัง แล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ นิ้วสุดท้ายของผมงอลงจนหมด เป็นการสิ้นสุดการนับถอยหลัง ผมส่งสัญญาณมือให้บุกพังเข้าไปในอาคารโกดังรังของศัตรูพร้อมกัน"ลงมือเดี๋ยวนี้!" ผมออกคำสั่งกึ่งตะโกนกองกำลังรักษาความปลอดภัยของผมรีบติดตัวจุดชนวนไว้ที่ประตูสามจุดต่างกันทันที พวกเขาพังประตูเหล็กของโกดังด้วยวัตถุระเบิดเบาพร้อมกัน เสียงระเบิดดังสนั่น ทำลายบานพับเหล็กหนาในพริบตากลุ่มควันดำหนาทึบกับฝุ่นฟุ้งกระจายเต็มบริเวณทางเข้า เศษเหล็กกระเด็นลอยขึ้นไปกระแทกผนังรอ
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 442
"ทุกคนเงียบก่อน ฟังเสียงในวินาทีที่ห้านี้ได้ยินไหม?" ผมถามพร้อมเร่งเสียงโทรศัพท์ให้ดังสุดลลิตากับอัญชัญรีบเอาหูเข้าไปใกล้แหล่งเสียงทันที"เสียงเหมือนแตรรถบรรทุกพ่วงเลย บัญญัติ แต่เสียงมันยาวแล้วก้องมาก" ลลิตาเดาพร้อมขมวดคิ้ว"นั่นไม่ใช่แตรรถบรรทุกธรรมดาหรอก ลลิตา ผมมั่นใจมากว่านั่นคือเสียงรถไฟบรรทุกสินค้า"ผมวิเคราะห์เสียงสะท้อนของแตรรถไฟจากเสียงในวิดีโอที่พี่กฤษณ์ถูกจับขัง เสียงสะท้อนของมันก้องอย่างมีเอกลักษณ์ แสดงว่าที่นั่นมีหลังคาสังกะสีที่สูงมาก"ฉันนึกออกแล้ว บัญญัติ! ทางเหนือของเมืองมีสถานีรถไฟบรรทุกสินค้าที่เลิกใช้งานไปนานแล้ว" เฮียยอดทองจู่ๆ ก็ตะโกนขึ้นจากมุมห้อง"เฮียยอดทองรู้ใช่ไหมครับว่าสถานที่นั้นอยู่ตรงไหน?""รู้ดีมาก เมื่อก่อนที่นั่นแก๊งท่าเรือใช้เป็นที่ซื้อขายของเถื่อนบ่อยๆ" เฮียยอดทองตอบอย่างมั่นใจมากจากเบาะแสนั้น ปริศนานี้ก็คลี่คลายในที่สุด ผมสรุปได้ว่าสถานที่กักขังอยู่ในอาคารโกดังร้างใกล้สถานีรถไฟบรรทุกสินค้าทางเหนือของเมือง"งั้นเราบุกไปที่นั่นตอนนี้เลย เฮียยอดทองช่วยรวบรวมกำลังรักษาความปลอดภัยที่เหลือทั้งหมดของเราที่ยังสู้ไหวมาที่โรงรถ""รับทราบครับ บอส!
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 441
"คุณสุริยะสามารถระดมคนให้ออกมาลงถนนพร้อมกันได้ไหมครับ?" ผมถามเพื่อความแน่ใจ"ได้ ด้วยการอนุญาตจากพระเจ้า ตอนนี้ลูกศิษย์ของฉันหลายคนเป็นผู้นำศาสนาและองค์กรชุมชนในหลายพื้นที่แล้ว" เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นชายชราคนนั้นล้วงสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุมทันที คุณสุริยะเริ่มติดต่อผู้นำชุมชนระดับประเทศหลายสิบคนจากหลายจังหวัดตั้งแต่เช้าวันนั้นเลย เป้าหมายชัดเจนมาก เขาต้องการรวบรวมการสนับสนุนจากประชาชนอย่างเป็นระบบและเป็นวงกว้าง"จักร ช่วยเตรียมนักเรียนศาสนากับชาวบ้านไว้บ่ายนี้เลยนะ เราต้องออกไปส่งเสียงเพื่อความจริง" คุณสุริยะพูดอย่างสงบในการโทรสายแรกผมมองลลิตาแล้วส่งยิ้มอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นก้าวสังหารนี้เริ่มเดินหน้าแล้ว"ฉันก็แชตหาประธานสภานักศึกษาหลายมหา'ลัยกับพวกนักกิจกรรมที่ผมรู้จักแล้วเหมือนกัน บัญญัติ" อัญชัญรายงานจากหน้าจอแล็ปท็อปของเธอ "ฉันบอกให้พวกเขาดันประเด็นนี้ด้วยแฮชแท็กนิรนามในโซเชียลมีเดียตั้งแต่เที่ยงนี้เป็นต้นไป""ทำได้ดีมาก อัญชัญ ยิ่งประเด็นนี้กระจายเร็วเท่าไหร่ ไพโรจน์ก็ยิ่งปิดบังความเน่าเฟะของตัวเองได้ยากขึ้นเท่านั้น"การประสานกันระหว่างหลักฐานจริง การเคล
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 440
"ขอบคุณมากนะครับลุงที่ให้ติดรถมาด้วย ขับรถระวังๆ นะครับ" ผมพูดพลางจับมือขอบคุณคนขับวัยกลางคนคนนั้น"ไม่เป็นไรน้อง พวกนายสองคนก็ระวังตัวด้วยนะ" เขาตอบอย่างเป็นมิตร ก่อนจะเหยียบคันเร่งรถบรรทุกออกไปอีกครั้งผมรีบหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมออกมาแล้วติดต่อทีมรักษาความปลอดภัยของผม ใช้เวลาไม่นาน รถหุ้มเกราะสีดำคันหนึ่งก็มารับพวกเราที่ริมถนน พวกเราเข้าไปในห้องโดยสาร แล้วพุ่งตรงไปยังบ้านหลบภัยใต้ดินของตระกูลนบินดร์ทันทีพวกเราสองคนมาถึงบริเวณบ้านลับแห่งนั้นในช่วงใกล้รุ่งสาง ประตูเหล็กหลักเปิดออกพร้อมเสียงกลไกที่ค่อนข้างหนัก"บัญญัติ! ลูกปลอดภัยดีใช่ไหม!" แม่ร้องออกมา แล้วรีบวิ่งมาต้อนรับผมที่ห้องโถงกลางแม่ ลลิตา อัญชัญ และดารา ต้อนรับการกลับมาของพวกเราสองคนด้วยความโล่งอกอย่างท่วมท้น แม่กอดตัวผมแน่นทันทีโดยไม่สนใจเลยว่าเสื้อเชิ้ตของผมเต็มไปด้วยคราบโคลนจากทุ่งนา"แม่ใจจะวาย รอข่าวลูกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะ บัญญัติ" แม่พูดพร้อมดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา"ขอโทษนะครับที่ทำให้แม่เป็นห่วง สำคัญที่สุดคือตอนนี้ผมกับคุณสุริยะปลอดภัยมาถึงที่นี่แล้ว" ผมตอบพร้อมยิ้มปลอบให้ท่านสบายใจลลิตายื่นน้ำแร่เย็นๆ ขวดหนึ่
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 439
แสงไฟฉายของศัตรูกวาดส่องไปทั่วกองฟางที่ผมซ่อนตัวอยู่ ผมกลั้นหายใจไว้ แสงสีขาวจ้าแสบตานั้นวาบผ่านเหนือหัวผมไปแค่ไม่กี่เซนติเมตร หัวใจผมเต้นแรงมากจนเหมือนจะระเบิดออกมา"พวกมันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้วนะลูก เราต้องหาทางหลอกให้พวกมันหลงไปทางอื่น" คุณสุริยะกระซิบด้วยเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน"คุณสุริยะอยู่เงียบๆ ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันออกไปเอง" ผมตอบกลับด้วยเสียงที่เบามากมือผมคลำไปตามพื้นดินโคลนรอบตัวเพื่อหาของแข็งๆ ผมหยิบก้อนอิฐแข็งก้อนหนึ่งจากพื้นใกล้มือขึ้นมา"ฉันนับถึงสาม พวกนายล้อมกองฟางนั่นจากสองฝั่ง!" หัวหน้านักเลงสั่งจากระยะที่ใกล้มากนี่คือช่วงเวลาเป็นตายของพวกเรา ผมขว้างก้อนอิฐนั้นสุดแรงไปทางแอ่งน้ำไกลๆ ในทุ่งนาฝั่งขวาตูม!เสียงน้ำกระเซ็นดังพอสมควรทำลายความเงียบของทุ่งนาในคืนนั้นทันที"ทางโน้น! มีเสียงน้ำ! พวกมันวิ่งไปทางคูน้ำสุดปลายทุ่ง!" นักเลงที่ถือไฟฉายยุทธวิธีตะโกนขึ้น"ตามไปเดี๋ยวนี้! อย่าให้พวกมันหนีออกไปถึงถนนใหญ่ได้!"พวกมือสังหารรับจ้างถูกเสียงน้ำกระเซ็นล่อไปทันที พวกมันรีบอ้อมออกห่างจากจุดที่ผมซ่อนตัวอยู่ แล้ววิ่งลุยโคลนไปผมถอนหายใจยาว แล้วค่อยๆ เงยหน้า
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 6
"ขะ-ขาว เนียน หุ่นก็เพรียว! แล้วก็ หลังนี่โคตรสวยเลย ให้ตายสิ นี่มันนางฟ้าหรือไงวะ? แต่นางฟ้าทำไมตัวเล็กจังเลยล่ะ?"คุณหนูดาราก้มตัวเล็กน้อย ยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนเก้าอี้ตัวเล็กที่บุผ้ากำมะหยี่ มือของเธอกำลังทาโลชั่นลงบนน่องเรียวที่ทั้งยาวทั้งเนียน"โอ้โห แม่เจ้าโว้ย… นี่ตาฉันฝาดหรือมีนางฟ้ามาอาบน
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 3
คุณหนูคนเล็กดาราที่เขาว่ากันว่าเอาแต่ใจนั้น ตอนนี้ขาของเธอเกี่ยวรัดขาผมแน่นเป็นปม แถมหน้าอกทั้งสองข้างก็กดแนบเข้ากับท้องน้อยของผมเต็มๆทุกครั้งที่เธอสะอื้นเบาๆ เพราะความกลัว ตัวเธอก็สั่น ทำให้เกิดแรงเสียดสีตรงส่วนนั้นของผมอย่างรุนแรง"พี่บัญญัติ อย่าปล่อยดารานะคะ ดารากลัวมืด ดาราไม่อยากปล่อยพี่ ฮื
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 2
หัวใจผมแทบจะกระเด็นหลุดออกมาทางลำคอด้วยความตกใจ"ชิบหายแล้ว! ทำไมต้องมาเหยียบกิ่งไม้ตอนนี้ด้วยวะเนี่ย ถ้าโดนจับได้กูโดนไล่ออกแน่ๆ ซวยแล้วไง ไอ้บัญญัติ รีบคิดหาทางออกสิวะ อย่ามัวแต่ไปจดจ่ออยู่ที่ข้างล่างนั่น!"ท่ามกลางความลนลานนั้น สมองน้อยๆ ของผมกลับทำงานได้อย่างเหลือเชื่ออ๊ะ!คิดออกแล้วแทนที
ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน บทที่ 1
"บัญญัติ ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป แกมาคอยดูแลลูกสาวทั้งสามคนของฉัน!"ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบรับหรือแค่พยักหน้าแต่อย่างใด เสียงอันแข็งกร้าวก็ดังมาจากทางบันไดก แทรกขัดจังหวะพวกเราเสียก่อนเจ้าของเสียงคือคุณหนูลลิตา ลูกสาวคนโตของคุณนายอารยา เธอสวยหยาดเยิ้มก็จริง แต่ร้ายยิ่งกว่าแม่เสือที่หวงลูกน้อยเสียอี
You May Also Like
มังกรในตัวฉันตื่นขึ้นมาแล้ว
เฟิงฮั่วเหลียนเทียน121.9K viewsสามีเก่าฉันไม่ใช่คนธรรมดา
เด็กเสิร์ฟไวน์95.1K viewsหมื่นความแค้นไม่แม้นจดจำ
จันทร์ส่องแสง2.9K viewsแพทย์หญิงตระกูลหลี่ ระบบโอสถพลิกชะตา
เจ้าสำนัก335 viewsปฏิบัติการ ตามล่า อำนาจ ของ ฮาร์วีย์ ยอร์ก
หมาป่าผู้คลั่งรักมันฝรั่ง1.2M viewsจอมอสูรคลั่งอันดับหนึ่ง
อู๋ซิน65.4K viewsปีศาจหมอเจ้าเสน่ห
กระจอก307.1K viewsเลนส์รักในเงาไฟนีออน
Luna of The Sea747 views
