Todos los capítulos de ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Capítulo 241 - Capítulo 250

แม่ชบาสูดหายใจลึก ดวงตาของเธอมองลลิตา ซึ่งตอนนี้ใบหน้ายิ่งซีดเผือดลงไปอีก ลลิตาดูเหมือนคนกำลังกลั้นคลื่นไส้ เมื่อได้ยินความโหดร้ายของแม่ตัวเอง"การคุกคามทางร่างกายครั้งแรกเกิดขึ้นก่อนบัญญัติคลอดสองอาทิตย์ ตอนนั้นเป็นคืนวันศุกร์ ฝนตกหนักมากทั่วจาการ์ตา คุณนเรศออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่งเพื่อซื้อยาแก้ปวด เพราะหลังของน้าปวดมาก จู่ๆ กระจกหน้าต่างหน้าบ้านเช่าของพวกเราก็แตกกระจาย เพราะมีคนโยนหินก้อนใหญ่เข้ามาจากข้างนอก"ผมกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินเรื่องนั้น แค่จินตนาการถึงแม่ของผมที่กำลังท้องแก่ อยู่บ้านคนเดียว หวาดกลัวท่ามกลางพายุฝนพร้อมเศษกระจกที่กระจัดกระจายเต็มพื้น"ไม่ใช่แค่หินนะ ลลิตา บนหินก้อนนั้นมีกระดาษผูกไว้ด้วยหนังยาง ข้อความสั้นๆ แต่ชัดเจนว่า ‘ตายซะ นังเมียน้อยฆาตกร ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่ทำแท้งเด็กนั่น พวกเราจะควักมันออกมาจากท้องเธอเอง’ น้ากรีดร้องจนเสียสติ เพื่อนบ้านพากันออกมาดู ตอนพ่อกลับมาแล้วอ่านข้อความนั้น เขาร้องไห้ทันทีพร้อมกอดน้าไว้ท่ามกลางเศษกระจก คืนนั้นพ่อสาบานว่าจะฆ่าอารยา ถ้าเธอกล้าแตะต้องน้า แต่น้าห้ามเขาไว้ เพราะนั่นมีแต่จะทำให้พ่อต้องติดคุก แล้วอารยาก็ชนะ""มันเลวร้ายมาก สาบ

"นี่คีย์การ์ดห้องของพวกเธอสองคน ห้องหมายเลข 1205 อยู่สุดทางเดินฝั่งขวา เข้าไปแล้วต้องล็อกประตูจากข้างในทันทีนะ"แม่ชบายื่นคีย์การ์ดแม่เหล็กสีทองให้ลลิตา พวกเราทุกคนยืนอยู่หคุณชบาลิฟต์บนชั้นพิเศษที่เงียบมากใบหคุณชบาของแม่ชบาดูเหนื่อยล้ามากจากการเดินทางไกล ริ้วรอยความอ่อนล้ารอบดวงตาของแม่เห็นได้ชัดภายใต้แสงไฟทางเดิน แต่เธอยังคงพยายามยืนตัวตรงต่อหคุณชบาพวกเรา เธออยากทำให้ลูกเลี้ยงทั้งสองคนรู้สึกปลอดภัย"ขอบคุณมากค่ะ คุณชบา คุณชบาก็รีบพักผ่อนนะคะ พรุ่งนี้พวกเราต้องการแรงของคุณชบาในสภาพที่ดีที่สุด" ลลิตาตอบอย่างสุภาพพลางรับคีย์การ์ดมา"ฝันดีนะทุกคน บัญญัติ ห้องลูกอยู่หมายเลข 1202 อยู่ตรงข้ามห้องแม่พอดี ถ้าลูกต้องการยาแก้ปวดเพิ่มก็โทรหาแม่นะ""ครับแม่ แม่ไปนอนก่อนเลย ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้คืนนี้" ผมตอบสั้นๆ พลางจัดสูทให้เข้าที่พวกเราแยกกันตรงทางแยกของโถงโรงแรมยาวๆ นั้น แม่ชบาเข้าห้องของเธอไปโดยมีบอดี้การ์ดสองคนคอยดูแลลลิตากับคุณหนูอัญชัญเดินค่อยๆไปยังห้องของพวกเธอที่อยู่สุดทางเดินผมมองแผ่นหลังของพวกเธออยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัย หลังจากนั้น ผมก็แตะคีย์การ์ดกับประตูห้องของ

คุณหนูอัญชัญเริ่มสะอื้นอีกครั้ง ไหล่ของเธอสั่นแรงเพราะกลั้นเสียงร้องไห้ที่ฟังแล้วน่าสงสารมาก เธอถึงขั้นคุกเข่าลงบนพรมหนาหน้าประตูห้องของผม โดยไม่สนศักดิ์ศรีที่เธอเคยเชิดชูไว้สูงเสียดฟ้ามาตลอด"ฉันยอมนอนบนพื้นห้องนายคืนนี้เลย บัญญัติ ฉันยอมนวดเท้าให้นาย ฉันยอมทำอะไรก็ได้ ขอแค่นายอย่ามองฉันเหมือนเป็นศัตรู ฉันทนไม่ได้ถ้านายเกลียดฉัน"ลลิตาก็คุกเข่าลงข้างๆ น้องสาว น้ำตาไหลพรากจนเปียกแก้มที่เลอะเทอะของเธอ เธอพนมมือไว้ตรงหน้าอกเหมือนคนกำลังอธิษฐานขอการให้อภัย"ฉันก็เหมือนกัน บัญญัติ ขอร้องล่ะ ให้โอกาสพวกเราอีกครั้ง อย่าไล่พวกเราไปเลย พวกเรากลัวถ้าต้องอยู่ห้องนั้นกันเอง ภาพแม่ใจร้ายคอยโผล่ขึ้นมาในหัวฉันตลอดเวลาเวลาหลับตา"ภาพผู้หญิงสวยสองคนที่คุกเข่าและร้องไห้อยู่ตรงหน้าผมแบบนี้ ทดสอบกำแพงการแสดงของผมจริงๆ ผมกัดริมฝีปากล่างแน่น พยายามกลั้นมุมปากที่กระตุกอยากยิ้ม เมื่อเห็นท่าทางดราม่าจัดของพวกเธอ ที่แท้พรสวรรค์ด้านละครของตระกูลนบินดร์ก็ถ่ายทอดมาถึงพวกเธอสองคนเต็มๆ เหมือนกันผมถอนหายใจยาวเสียงดัง แล้วเบือนหน้าไปด้านข้าง พลางนวดสันจมูก เธอล้งทำเป็นปวดหัวกับพวกเธอ ทั้งที่จริงๆ ผมกำลังกลั้นหั

ผมหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาของพวกเธอที่ทำตัวไม่ถูกสุดๆ ทั้งที่เมื่อกี้ยังร้องไห้อ้อนวอนขอความเห็นใจกันอยู่เลย"ก็เป็นเรื่องปกติไหมที่เจ้าน้องชายมันจะตื่น พวกคุณสองคนมีของดีอันตรายกันขนาดนี้ โดนคุณหนูลลิตาที่ตัวหอมขนาดนี้ทับ แถมยังโดนคุณหนูอัญชัญที่ขายาวขนาดนั้นเสียดสีอีก ระบบร่างกายผมมันก็ต้องตอบสนองอยู่แล้วสิ" ผมพูดออกไปแบบไม่มีตัวกรองเลยสักนิดคำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งกระอักกระอ่วนและร้อนผ่าวขึ้นไปอีก จนลลิตาเบิกตากว้างใส่ผม ปากอ้าค้างเล็กน้อย ส่วนคุณหนูอัญชัญถึงขั้นปาหมอนใบเล็กใส่หน้าผมด้วยความหงุดหงิดที่ได้ยินคำสารภาพตรงๆ แบบนั้น"บัญญัติ! ปากนายนี่นะ! พูดให้มันระวังหน่อยไม่ได้หรือไง!" ลลิตาประท้วงอย่างทั้งเขินทั้งโมโห พลางทุบที่นอน"อ้าว ผมก็พูดความจริงกับพวกคุณนี่นา อีกอย่างผมก็เห็นวิวแบบนั้นมาตั้งแต่ตอนเป็นคนขับรถแล้วด้วย พวกคุณนั่นแหละที่ไม่รู้ตัวว่าผมแอบสังเกตอยู่" ผมพูดต่อเพื่อยั่วให้เรื่องวุ่นวายขึ้นอีก พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คุณหนูอัญชัญกับลลิตาหันมามองหน้ากันอย่างงุนงง คิ้วของพวกเธอขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของผมที่ฟังดูกำกวม"หมายความว่าไงที่บอ

"ตั้งแต่ตอนที่นายพร้อมช่วยฉันเสมอทุกครั้งที่ฉันต้องการ โดยไม่ถามอะไรมาก จำได้ไหม ตอนที่ฉันป่วยเป็นไทฟอยด์ แล้วแม่ไปต่างประเทศเพื่อจัดการเรื่องธุรกิจ? มีแค่นายที่วิ่งไปวิ่งมาซื้อโจ๊กให้ฉัน และคอยเตือนให้ฉันกินยาทุกวัน แม้แต่คืนนั้น นายยังนั่งรออยู่หน้าประตูห้องจนถึงเช้า แค่เพื่อให้แน่ใจว่าฉันไม่ได้ต้องการอะไร นายเหมือนคนคอยปกป้องที่ไม่ค่อยพูดมาก แต่การกระทำของนายมันชัดเจนมากสำหรับฉัน แล้วจุดที่ทำให้ฉันมั่นใจในตัวนายมากขึ้น ก็คือตอนที่นายดูแลอัญชัญจริงๆ ตอนเขาเมา ตอนนั้นฉันคิดเลยว่า บ้าเอ๊ย ผู้ชายคนนี้เหมาะจะเป็นสามีในฝันของฉันมากจริงๆ"ผมนิ่งเงียบไปเมื่อได้ฟังคำอธิบายของลลิตาที่ละเอียดมากเกี่ยวกับความรู้สึกของเธอที่มีต่อผม ที่แท้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมทำเพราะเป็นหน้าที่ของคนขับรถ กลับถูกเธอมองว่าเป็นสิ่งพิเศษมากมาตลอดคุณหนูอัญชัญที่นั่งอยู่ข้างขวาไม่ยอมแพ้กับคำสารภาพของพี่สาวเมื่อครู่นี้ เพราะเธอรู้สึกเหมือนถูกท้าทาย เธอพ่นลมหายใจเบาๆ แล้วใช้ศอกกระแทกแขนลลิตา"พี่ลลิตาเล่นสายความรู้สึกมากไปปะ ถ้าเป็นฉันไม่เหมือนกันหรอก! ฉันชอบนายเพราะนายต่อยเก่ง แล้วก็ดูเป็นผู้ชายมากในสายตาฉัน" คุณห