All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 251 - Chapter 260

อัญชัญขมวดคิ้วแน่น พยายามวิเคราะห์ทุกอย่างที่ผมเคยทำกับเธอ ตอนที่ผมช่วยเธอไว้ที่มหาวิทยาลัย นั่นเป็นสัญญาณของความรักเหรอ? หรือว่าตอนที่ผมซื้อโรตีใส่ไข่ให้เธอกลางดึก?ขณะที่ลลิตาเองก็กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองเหมือนกัน ตอนที่ผมดูแลเธอตอนป่วย นั่นเป็นสัญญาณของความรักเหรอ? หรือว่าตอนที่ผมนั่งฟังเธอระบายเป็นชั่วโมงๆ?"นายโกงชัดๆ เลยนะ บัญญัติ! ทำไมต้องมาให้เดาแบบนี้ด้วย! พูดมาตรงๆ เลยไม่ได้หรือไง!" อัญชัญโวยวายอย่างหงุดหงิด เพราะคิดเท่าไรก็คิดไม่ออก"ไม่ ไม่ได้ เรื่องนี้ยังพูดตอนนี้ไม่ได้ อัญชัญ ถ้าผมบอกตอนนี้ เดี๋ยวสมาธิพวกคุณแตกเพราะมัวแต่ฟุ้งซ่าน หรือไม่ก็ดีใจเกินไป ปล่อยให้มันเป็นปริศนาไปก่อน จนกว่าเรื่องแม่ของพวกคุณจะจบ!"ผมเอนตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้ง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงอก จากนั้นก็หลับตาลงราวกับว่าบทสนทนานี้จบลงอย่างเด็ดขาดแล้ว"พอแล้ว ผมจะนอนต่อ พวกคุณถ้าอยากคิดก็กลับไปคิดที่ห้องข้างๆ โน่น อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของว่าที่ประธานบริษัทของพวกคุณ!"ลลิตากับอัญชัญยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงของผมอีกพักใหญ่ พวกคุณรู้สึกเหมือนถูกปั่นหัว แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเหมือนถูกท้าทายให้พิสู

อัญชัญเดินวนไปวนมาอยู่ในห้องแคบๆ นั้น พลางขยุ้มผมตัวเองด้วยความหงุดหงิด เธอคิดไม่ตกเลยว่าน้องสาวคนเล็กที่เธอทั้งรักทั้งตามใจมาตลอด จะใจร้ายแทงข้างหลังเธอด้วยการใส่ร้ายที่เลวร้ายแบบนั้นได้ลงคอขณะเดียวกัน ปฏิกิริยาของลลิตากลับนิ่งกว่ามาก แต่น่ากลัวกว่ามากเช่นกัน เธอค่อยๆ นั่งลงที่ขอบเตียง สายตาว่างเปล่าจ้องไปยังหน้าจอแท็บเล็ตที่ยังสว่างอยู่ น้ำตาไหลหยดลงมาทีละหยดจากขอบตา โดยไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับศพเดินได้ที่สูญเสียวิญญาณไปแล้ว"แม่บ้าไปแล้วจริงๆ บัญญัติ แม่ล้างสมองดาราจนดาราแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือเรื่องจริง อะไรคือเรื่องแต่ง ดูตาดาราในคลิปนั่นสิ บัญญัติ นั่นมันตาของคนที่วิญญาณตายไปแล้วเพราะความกลัว"ลลิตาชี้ไปที่หน้าจอแท็บเล็ตด้วยนิ้วชี้ที่สั่นอย่างรุนแรงเธอมองเห็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนทั่วไปมองข้ามไปเธอรู้จักน้องสาวของตัวเองดี ดาราไม่เคยโกหกได้แนบเนียนเลย นอกจากตอนที่เธอถูกกดดันหรือถูกข่มขู่ทั้งร่างกายและจิตใจอย่างหนัก"ฉันมั่นใจว่าแม่ต้องทำอะไรดาราตอนพวกเราหนีออกมาแน่ๆ บางทีแม่อาจขังเธอไว้ในโกดัง หรือไม่ก็ขู่จะตัดทุกอย่างของเธอถ้าเธอไม่ยอมอ่านบทนั

"ฟังแผนของฉันให้ดีนะ ชบากับเด็กผู้หญิงต้องอยู่ที่โรงแรมนี้ ที่นี่ปลอดภัย เป็นที่ของเพื่อนฉัน อารยาแตะต้องไม่ได้ ห้ามก้าวออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ถ้าไม่อยากเจ็บตัว""แล้วบัญญัติล่ะ? ลุงจะพาเขาไปไหน? อย่าคิดทำอะไรเขานะ!" อัญชัญถามพลางจับแขนผมไว้แน่น เพราะกลัวว่าผมจะถูกเอาไปเป็นเหยื่อ"บัญญัติต้องไปกับฉันเพื่อเอาหลักฐานสำคัญ มันอยู่ในตู้เซฟที่โกดังท่าเรือ หลักฐานนี้ร้ายแรงกว่าการที่พวกเธอบุกไปโวยวายที่นั่นเฉยๆ ตั้งเยอะ ไม่ต้องห่วง กฤษณ์เป็นคนขอให้ฉันพาบัญญัติไปด้วย เพื่อให้เขาเข้าใจเรื่องราวในอดีตของพ่อเขา"ผมมองพี่กฤษณ์เพื่อขอคำอธิบาย พี่กฤษณ์พยักหน้าอย่างมั่นใจเพื่อยืนยันให้ผมเชื่อ"ไปเถอะครับ คุณชาย ยอดทองคนนี้เป็นพยานที่ยังมีชีวิตอยู่ของการต่อสู้ของนายท่านนเรศ เขาถือไพ่ตายที่พวกเราตามหามาตลอด" พี่กฤษณ์พูดอย่างหนักแน่นเมื่อเห็นความจริงจังในสายตาของพี่กฤษณ์และแม่ สุดท้ายผมก็ยอมตกลงตามแผนนั้น ผมหันไปมองลลิตากับอัญชัญที่ดูเหมือนจะทำใจยากมากที่ต้องปล่อยให้ผมไปคนเดียว"พวกคุณได้ยินที่พี่กฤษณ์พูดแล้วใช่ไหม? รออยู่ที่นี่ ดูแลแม่ให้ดีนะ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด ผมสัญญาว่าจะกลับมาพร้อมข่าวดีให้พว

คุณจักรียื่นกระเป๋าเอกสารหนังสีดำใบหนึ่งมาให้ผม ตอนรับกระเป๋าใบนั้นไว้ ผมรู้สึกหนักและแน่นมาก"ในนี้มีทะเบียนสมรสฉบับจริงของพ่อแม่เธอ พินัยกรรมฉบับจริงของคุณนเรศ แล้วก็หลักฐานการโอนเงินยักยอกที่แม่เธอนำมาจากสวิตเซอร์แลนด์ เอกสารพวกนี้คือกระสุนที่จะยิงให้อาชีพของอารยาจบเห่ตลอดกาล"ผมรับกระเป๋าใบนั้นไว้ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น น้ำหนักในกระเป๋าใบนี้ไม่ใช่แค่กระดาษธรรมดา แต่มันคือชะตากรรมของทั้งครอบครัวและพนักงานทั้งหมดของบริษัท"ผมเข้าใจครับ คุณจักรี ผมจะทำหน้าที่นี้ให้ดีที่สุด""แล้วก็ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่เธอต้องรู้ บัญญัติ ในห้องประชุม ยอดทองจะนำกลุ่มผู้ถือหุ้นรายย่อยก่อความวุ่นวายขึ้นก่อน เขาจะคัดค้านรายงานการเงินของอารยา เพื่อทำให้บรรยากาศในที่ประชุมร้อนขึ้น และตอนนั้นแหละคือจังหวะที่เธอต้องเข้าไปพร้อมแม่เธอ"ยอดทองยิ้มมุมปากพลางหมุนแหวนหินอาเกตที่นิ้วเล่น"ไม่ต้องห่วง เรื่องสร้างความวุ่นวายนี่เป็นความถนัดของฉันอยู่แล้ว ฉันจะทำให้อารยาความดันขึ้นก่อนที่เธอจะเข้าไปให้ได้ ที่เหลือเธอก็แค่จัดการต่อ""แล้วลลิตากับอัญชัญล่ะครับ? พวกเธอจะเข้าไปพร้อมผมไหม?""พวกเธอจะเ

ชั่วโมงแรก ดารายังเงียบอยู่สองชั่วโมงผ่านไป ดาราก็ยังไม่มีปฏิกิริยาแต่พอผ่านไปถึง 10 ชั่วโมง และ ดาราไม่รู้แล้วว่าควรทำยังไง เธอก็พยายามขัดขืนด้วยการทุบประตูห้องตัวเองรัวๆ"แม่คะ ช่วยเปิดประตูหน่อย! หนูสัญญาว่าจะไม่ดื้ออีกแล้ว แม่! หนูกลัว หนูไม่อยากอยู่คนเดียวในนี้!" เสียงตะโกนของดาราแหบพร่าอย่างหนัก เพราะเธอตะโกนติดต่อกันมาหลายชั่วโมงไม่หยุด จนคอแสบไปหมดแล้วเด็กสาววัยรุ่นทุบประตูห้องที่ถูกล็อกจากด้านนอกอย่างแน่นหนาด้วยมือทั้งสองข้างที่แดงและบวมไปหมด แต่ไม่มีเสียงตอบกลับใดๆ จากอีกฟากของประตูไม้สักบานแข็งแรงนั้นเลยสุดท้าย ดาราก็ยอมแพ้เพราะหมดแรง แล้วทรุดตัวนั่งลงบนพื้นเย็นๆ โดยเอาหลังพิงประตู เธอกอดเข่าตัวเองแน่น พร้อมซุกใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาและเหงื่อเย็นๆ ลงไปห้องที่เธอถูกขังอยู่นี้โล่งว่างไปหมด ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลย นอกจากฟูกบางๆ อันหนึ่งตรงมุมห้องคุณนายอารยาได้สั่งให้คนรับใช้ขนของหรูหราทั้งหมดออกจากห้องของดาราก่อนที่เธอจะสั่งให้ดาราขังตัวเองอยู่ในนั้นโทรทัศน์ แล็ปท็อป ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง แม้แต่พรมขนฟูผืนโปรดของดาราก็หายไปจนไม่เหลือร่องรอย แม่ของเธอเ