All Chapters of ถูกเอาใจโดยเจ้านายสาวสวยทั้งสามคน: Chapter 261 - Chapter 270

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านช่องผ้าม่านของห้องนอนใหญ่ที่มืดสลัว ประตูห้องถูกเปิดออกกว้างอย่างกะทันหัน เสียงบานพับประตูกระแทกกับผนังทำลายความเงียบในห้องจนสะดุ้งคุณนายอารยาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าแข็งทื่อ สาวใช้สองคนกับช่างแต่งหน้าผู้ชายอีกหนึ่งคนรีบเดินตามหลังมา พวกเขาถือกระเป๋าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์แต่งหน้าดารายังคงนั่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง เข่าทั้งสองข้างงอชิดอก ใบหน้าบวมช้ำอย่างหนัก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เธอไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว แม้คนพวกนั้นจะเข้ามาในห้อง สายตาว่างเปล่าจ้องมองพรมบนพื้นคุณนายอารยาส่งสัญญาณมือให้สาวใช้สองคนนั้นสาวใช้ทั้งสองรีบก้าวเข้าไปทันที พวกเธอกระชากแขนดาราอย่างหยาบคาย ดาราถูกบังคับให้ลุกขึ้นยืน ขาของเธอสั่นเพราะอ่อนแรง เธอไม่ขัดขืนตอนที่สาวใช้ลากเธอไปทางห้องน้ำ เรี่ยวแรงของเธอหมดไปแล้วเพราะร้องไห้มาทั้งคืนคุณนายอารยายืนอยู่ตรงกรอบประตูห้องน้ำ เธอกอดอก"อาบน้ำให้เธอด้วยน้ำเย็น ให้สมองเธอตื่นหน่อย" อารยาสั่งสาวใช้หมุนก๊อกฝักบัวไปที่ระดับเย็นที่สุด น้ำเย็นจัดพุ่งออกมาอย่างแรงทันที ดาราสะดุ้งตกใจเมื่อน้ำนั้นเปียกชุดนอนของเธอ ความเย็นบาดลึกถึงผิวหนัง ลมหายใจของเธอถี่ขึ้นด

ประตูบานคู่ไม้สักซึ่งเป็นทางเข้าหลักของห้องประชุมคณะกรรมการปิดสนิท อากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศบนชั้นสามสิบนี้เย็นจนแทงผิว กลางห้องกว้างมีโต๊ะวงรีขนาดยักษ์ที่ทำจากหินอ่อนสีดำเงาวับตั้งอยู่ผู้ถือหุ้นหลักของบริษัทอรุณใหม่ จำกัดจำนวนยี่สิบคนนั่งล้อมรอบโต๊ะนั้น พวกเขาเป็นชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงและมีพุงยื่น สีหน้าของพวกเขาดูจริงจัง บางคนกำลังพลิกเอกสารรายงานเล่มหนาตรงหน้าไปมา บางคนก็กำลังพิมพ์ข้อความในสมาร์ตโฟนของตัวเองคุณนายอารยายืนอยู่ที่โพเดียมหลักตรงปลายโต๊ะ เธอสวมเบลเซอร์สีขาวสะอาดตาเข้าคู่กับกางเกงผ้าสีดำ ผมของเธอเกล้าไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีแม้แต่เส้นเดียวหลุดออกมา ใบหน้าของเธอแต่งหน้าบางๆ ทำให้ดูสดใสและน่าเกรงขามเธอควบคุมทั้งห้องไว้ได้อย่างสมบูรณ์จอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลังคุณนายอารยาแสดงกราฟแท่งที่บอกถึงกำไรของบริษัทที่เพิ่มขึ้น แน่นอนว่านั่นคือตัวเลขที่ถูกปั่นแต่งมาอย่างดีแล้ว"สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน อย่างที่ทุกท่านเห็นบนหน้าจอ ผลประกอบการของเราในไตรมาสนี้น่าพอใจมาก" คุณนายอารยาพูดด้วยเสียงดังชัดเจนและมั่นใจเต็มเปี่ยมเธอกดปุ่มบนรีโมตพรีเซนเทชัน สไลด์เปลี่ยนเ

ผมยืนอยู่หลังประตูทางเข้าครัวที่เชื่อมตรงไปยังห้องประชุมคณะกรรมการ หูของผมแนบอยู่กับบานประตูที่เย็นเฉียบ เสียงวุ่นวายข้างในนั้นได้ยินชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงตะโกนของยอดทองดังกลบทั้งห้องข้างหลังผมมีแม่อยู่ ท่านแต่งตัวเรียบร้อยในชุดเดรสยาวถึงเข่าที่ดูสง่างาม ใบหน้าของแม่สงบนิ่งมาก ไม่มีร่องรอยความกลัวแม้แต่นิดเดียว ตรงกันข้าม ผมกลับเห็นไฟแค้นที่ลุกไหม้อยู่เบาๆ ในดวงตาของท่าน คุณจักรีกับลุงคณิตยืนเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลังแม่ผมรับสูทสีดำที่คุณจักรียื่นมาให้ ผมสวมมันอย่างรวดเร็ว แล้วติดกระดุมเม็ดเดียวตรงกลาง รูปลักษณ์ของผมต้องดูเรียบร้อย ในตอนที่จะทำลายชีวิตคนคนหนึ่ง"รอสัญญาณจากลุงชัยยะก่อน" ผมกระซิบเบาๆพวกเราทุกคนเงียบ ฟังละครที่กำลังเกิดขึ้นหลังประตูบานนั้น"นี่มันเรื่องเหลวไหลอะไรครับ คุณนาย!" เสียงของยอดทองดังกึกก้อง "ข้อมูลนี้โกหกไม่ได้ เงินโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณที่สิงคโปร์ชัดเจนขนาดนี้ คุณยังจะปฏิเสธอะไรอีก"ผมได้ยินเสียงทุบโต๊ะดังสนั่น ปัง!"ระวังคำพูดด้วยค่ะ คุณยอดทอง" คุณนายอารยาตอบกลับด้วยเสียงสูงที่สั่นเล็กน้อย "นั่นเป็นเงินกองทุนฉุกเฉินสำหรับการดำเนินงาน ฉันมีอำนาจเต็มใน

เสียงผู้ประกาศข่าวจากโทรทัศน์ติดผนังยังคงดังก้องไปทั่วทั้งห้องประชุมผมได้ยินเสียงร้องไห้ของดาราที่บาดหัวใจ แต่ผมเลือกที่จะไม่สนใจมันเลยแม้แต่น้อย คุณนายอารยาดูยิ้มกว้าง เพราะเธอรู้สึกว่าตัวเองชนะการต่อสู้ครั้งนี้แล้วด้วยแผนการเจ้าเล่ห์ของเธอ ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าผมจะตัวสั่นด้วยความกลัวเมื่อเห็นข่าวโกหกนั่นผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ที่เริ่มพุ่งขึ้นมาถึงหัวผมจะปล่อยให้ตัวเองถูกความโกรธยั่วยุไม่ได้ เพราะมันมีแต่จะทำให้คุณนายอารยาได้เปรียบในตอนนี้ มือของผมหิ้วกระเป๋าเอกสารสีดำที่ค่อนข้างหนัก เพราะข้างในเต็มไปด้วยกองเอกสารหลักฐาน ด้วยท่าทางรวดเร็วและเต็มแรง ผมเหวี่ยงกระเป๋าหนังใบนั้นลงบนโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าปัง!เสียงกระแทกดังสนั่นนั้นทำให้ทุกคนในห้องสะดุ้งตกใจจนแทบเด้งขึ้นจากเก้าอี้ ความสนใจของพวกเขาที่ก่อนหน้านี้จดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรทัศน์ ตอนนี้หันมาที่ผมทั้งหมด คุณนายอารยาถอยหลังไปโดยอัตโนมัติเพราะตกใจกับการตบโต๊ะของผมที่เกิดขึ้นกะทันหัน รอยยิ้มแห่งชัยชนะที่เมื่อกี้ยังประดับอยู่บนใบหน้าของเธอหายไปในทันที"เรื่องดูละครน้ำเน่าพอได้แล้ว ตอนนี้เรากลับมาเข้าเรื่องในโลกความจริงกันด

ผมได้แต่ยืนนิ่ง กำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว ผมพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ขว้างเก้าอี้ใส่นังงูพิษคนนั้น"บัญญัติลักพาตัวลูกสาวทั้งสามคนของฉันไปยังหมู่บ้านห่างไกล เขาทรมานจิตใจพวกเธอ และบังคับให้พวกเธอทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมดาราบอบช้ำทางจิตใจอย่างหนัก จนเมื่อคืนเธอพยายามฆ่าตัวตาย" คุณนายอารยาใส่สีตีไข่ด้วยคำโกหกที่ชั่วร้ายอย่างที่สุดบรรยากาศในห้องกลับมาดังหึ่งด้วยเสียงซุบซิบของผู้เข้าร่วมอีกครั้ง"จริงเหรอนั่น? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงก็โหดร้ายมากเลยนะ" ชายแก่คนหนึ่งตรงแถวกลางกระซิบ"แต่เมื่อกี้เขาบอกว่าบัญญัติเป็นลูกแท้ๆ ของคุณนเรศไม่ใช่เหรอ เขาจะใจร้ายกับพี่น้องตัวเองได้ลงคอจริงๆ เหรอ?" เพื่อนของเขาแย้ง"ก็คนจนที่จู่ๆ ก็บ้าเงินบ้าอำนาจไง อาจทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ" อีกคนพูดเสริมความคิดเห็นของคนในห้องเริ่มแตกออกเป็นสองฝ่ายอีกครั้ง คุณนายอารยาสามารถเบี่ยงประเด็นจากเรื่องยักยอกเงินให้กลายเป็นประเด็นศีลธรรมและอาชญากรรมได้สำเร็จ เธอเก่งมากในการปั่นหัวความรู้สึกของคนแก่พวกนี้"ฉันไม่ได้ขอให้ทุกท่านเชื่อคำพูดของฉัน ฉันจะให้เหยื่อพูดต่อหน้าทุกท่านด้วยตัวเอง" คุณนายอารยาพูดเสียงดังชัดเจนทันทีที่เธอพูดจ