Lahat ng Kabanata ng SANDALING KAPILING KA: Kabanata 11 - Kabanata 20

YOHANN I can’t help myself, gusto kong makita si Martina. Simula ng mag krus ang landas namin nitong nakaraang araw ay hindi na siya mawala sa isipan ko. I don’t think it’s normal. Pwede naman na maging masaya lang ako at nakita ko ang tatay niya at maging siya after fifteen years. But the feeling of having her seems visible in my mind and even my heart. Kahit na hindi ko sigurado kung may sarili na itong pamilya. All I wanted to do is to see her everyday now that I finally found her. Saglit kaming nagtitigan na dalawa. Ilang segundo rin ito tumagal. I love the way she looks at me. Iyong parang isang anghel na inosente sa lahat ng bagay. Seeing her that way feels me like in heaven. Her angelic face that I really admired before until now. At saka ko nakita ang pagod sa mga mata nito habang pinagsasawa ko ang paningin ko sa kanya. Halatang kulang ito sa tulog pero hindi iyon nakabawas sa taglay nitong ganda. I told myself not to touch

MARTINA “Ha?” gulat kong tanong kay Warren ng makabalik ito galing ng cashier area. Bayad na daw ang bills namin at wala na itong binayaran pa na pinagtaka namin pareho. Nang tanungin naman daw nito ang staff na naka assigned doon ay hindi na sinabi kung sino ang mabuting tao na nag nag-ayus ng bayarin namin sa hospital. Ang bilin na lang nito ay maaari na kaming umuwi kapag ayus na ang mga gamit namin. Laking pasalamat ko na nabasawasan ang alalahanin naming mag-ama sa bayarin dito sa hospital. Maging si Warren ay hindi makapaniwala na may isang tao na tutulong sa aming mag-ama sa mga bayarin namin sa hospital. “Kung sino man ang mabuting tao na tumulong sa atin anak, pagpalain sana siya ng Diyos.” Hindi napigilang sabi ni tatay ng marinig nito na maayos na lahat ng bayarin namin dito sa hospital at makakauwi na rin kami sa wakas. Naging maayos naman ang sumunod na mga araw ng makauwi kami sa bahay. Kahit papaano ay

MARTINA Buong maghapon na nakabantay ang nurse na inutusan ni Dr. Yohann para tumingin kay tatay. Hindi ako makapaniwala at ngayon ay bigla na lang itong nagkaraoon ng makakasama. Namomoblema pa naman ako at si Warren kung sino ang maaaring mabantay kay tatay kapag pareho na kaming nasa grocery ulit. Ngayon nga ay nasagot na ang mga tanong namin ni Warren at iyon ay dahil kay Dr. Yohann. Kasalukuyang nakatingin si Warren kay tatay at sa nurse na nag-aalalaga dito. Malapit na itong umuwi at inaayos lang ang ilang gamit ni tatay sa isang box bago ito magpaalam na babalik na lang bukas. “Talaga bang si Dr. Revas ang nagpadala ng nurse para alagaan si Tatay Antonio?” hindi makapaniwalang tanong ni Warren sa akin. “Oo…” at pinaliwanag ko sa kanya ang dahilan kung bakit bigla-biglang nagpadala si Dr. Yohann ng isang mag-aalaga kay tatay dito sa bahay namin. “Ang suwerte pala ni Tatay Antonio kung ganoon. Sino ang mag-aakalan

MARTINA Bigla ay nakaramdam ako ng hindi maipagkakailang kaba at pagkailang ng sa wakas ay nakaupo na kami ngayon sa hapag kainan namin na may apat lamang na upuan. Kinailangan pang magdagdag ng isa pang monoblock para sa nurse na nag-aalaga kay tatay. Pati kasi ito ay inanyayahan na rin ni tatay at Dr. Yohann para sumabay sa amin na kumain ng hapunan. Ang binili naming inihaw na manok lang sana ang balak naming ulamin ni Warren kasama si tatay kung kami lang tatlo sa bahay ngayon. Kaso ay nagulat kami pareho ni Warren ng madatnan namin ang doctor ni tatay na nakausap nito. Manaka-naka ay sinusulyapan ko ang gawi niya upang makita ang guwapo nitong mukha habang nagdidilim pa rin ang mga mata nito sa tuwing susulyap ito sa katabing upuan ko kung saan nakaupo ngayon si Warren. Saglit kong tinapunan ng tingin si Warren na prenteng nakaupo lamang sa tabi ko at nakikipag-usap kay tatay. Mas madalas pa itong magsalita kaysa kay Dr. Yohann na sumasagot lang kapa

MARTINA Naabutan kong malamin ang iniisip ni Warren sa grocery store kung saan kami nagtratrabaho na dalawa. “Uy…” hindi nito namalayan ang paglapit ko sa kinaroroonan niya dahil nakisabay ako sa pagpasok sa isa sa mga regular na costumer ng store ng pumasok ito sa pinto. Halos manglaki ang mga mata nito sa gulat at hindi ko mapigilan ang matawa ng todo sa naging reaksyon niya dahil sa ginawa ko. “Muntik ng nalaglag ang puso ko sayo ah. Ginulat mo ako.” Nakangiti na nitong sabi sa akin. Wala na ang kanina lang ay malungkot nitong hitsura. “Ang seryoso mo kasi ih. May problem aba? Ang aga-aga mukhang ang lalim ng iniisip mo.” Kumento ko pa. Hindi agad nakasagot si Warren sa tanong ko at kinailangan nitong suklian ang customer ng magbayad ito ng isang libong piso para sa binili nitong softdrinks at isang chocolate. Sinamantala ko naman ang oras na iyon para iayus ang dala kong bag sa isang tabi malapit sa counter at ito