All Chapters of SANDALING KAPILING KA: Chapter 21 - Chapter 30

MARTINA Inabot na rin kami ng gabi sa pag-uwi at nag take out pa si Dr. Yohann ng pagkain para kay tatay. Hindi na ako umapela ng gawin niya iyon at wala rin namang akong magagawa dahil ito ang may gusto. Hindi na rin ako nahiya dahil mukhang balewala naman dito ang halaga ng binayaran nitong bills sa kinain namin kanina kahit na ilang libo ang inilabas nito mula sa wallet. Kung sa katulad ko ay panghihinayangang ko ang ganong kalaking pera na gagastusin lang para sa isang hapunan, sa katunayan nga ay triple na ata ng sahod ko sa tindahan ang binayaran niya kanina sa restaurant. Magtataka pa ba ako kung bakit ganoon ito kagalante? Tahimik lang ako habang magkatabi kami sa loob ng kotse nito at pilit ko pa ring pinapagaan ang nararamdaman kong bigat sa dibdib ko sa pamamagitan ng pagtingin sa mga nagliliwanag na ilaw sa mga nagtataasang building na nadaraanan namin. Maisip ko pa lang na may mangyayaring masama kay tatay ay pinanghihinaan na agad ako

YOHANN Pagkatapos kong ihatid si Martina at Manong Antonio sa bahay ay nanatili pa ako ng ilang minuto sa kanila para magkape. Hindi pa rin tumitigil si Manong Antonio sa pagkuwento ng tungkol kay Martina. Maski ang kabataan nito ay halos naikuwento na sa dami ng oras na nagkuwentuhan kami kanina. Nang sa tingin ko ay okay na si Manong Antonio ay nagpaalam na ako kay Martina na noon ay tahimik lang na nakikinig sa mga kuwento ng ama nito. Pumasok na si Manong Antonio sa kuwarto nito para magpahinga. Muling lumabas si Martina para ihatid ako sa labas ng bahay nila. I can see the sadness in her eyes, those deep eyes that no one can see how broken she is right now. Seeing her that way makes me feel useless. Wala man lang akong magawa para maibsan ang lungkot sa magaganda niyang mga mata. Lungkot na dulot ng pag-iisip niya sa kung gaano ang sakit kapag dumating ang araw na kinakatakutan niya sa buhay. “Salamat po ulit doc. Hindi ko po alam kung paan

Martina Katulad ng pangako ni Yohann ay hindi ito umalis sa tabi ko ng malaman nitong wala na si tatay. Ito ang nag-asikasong lahat mula sa pagdadala ng katawan ni tatay sa morge at sa lugar ng pagbuburulan nito. Si Warren naman ay dali-daling pumunta ngayon kung saan ibuburol si tatay dahil nakapagbukas pa ito ng grocery bago ko siya natawagan sa nangyari. “Tin…” tahimik akong nakaupo sa upuan na nasa harapan ng kabaon ni tatay. Napatingin ako sa taong tumawag sa pangalan ko at doon ko nakita si Warren na hingal na hingal. Bago niya ako nilapitan ay tumingin muna ito sa kabaong ni tatay at saka malungkot na bumaling sa akin. “Bakit ang bilis? Ang ibig kong sabihin, hindi ba nagpagamot pa kayo ni Tatay Antonio noong nakaraang araw?” Tumango ako sa kanya at saka tahimik na tumayo sa tabi nito para tingin rin ang malamig na bangkay ni tatay. “Ang sabi ni Doc Yohann ay traydor daw ang sakit ni tatay sa puso, ka

MARTINA Pakiramdam ko ay may kung anong masamang hangin ang hatid ng umagang iyon sa amin ni Warren. Kanina ko pa ito napapansin na wala ito sa mood, pati ang mga customer ay sinusungitan nito. Napabuntong hininga na lang ako sa mga kinikilos niya. “Miss, wala kasing price tag ito ih. Magkano itong tinapay?” mabilis kong kinuha ang sinasabi nitong tinapay at mukhang nagtanong na ito kay Warren pero hindi naman pinansin. “Fifty pesos po itong tinapay.” “Buti ka pa madaling kausap, yun kasamahan mo na isa? Yung lalakeng yun.” Tinuro pa ng ale si Warren gamit ang nguso nito kaya muntik na akong mapangiti, nagpigil lang ako. “...ang sungit tanungin, kala mo naman ang hirap ng tinanong ko, tsssk!” “Pasensiya na po kayo sa kasamahan ko, may pinagdadaanan lang po siya.” Kunwari ay pagtatanggol ko kay Warren. “Okay lang, sige mauna na ako.” Paalam ng babae pagkatapos. Buti na lang at mabait ito at palagi rin itong dumadaan sa umaga

Martina Bumuhos ang malakas na ulan. Ang kalsada ay halos hindi na maaninag dahil sa agos ng tubig. Nakatingin ako sa labas ng bintana ng kotse ni Yohann habang pinapanuod ang mga taong tumatakbo sa ulan huwag lang gabihin sa pag-uwi. “Ang lakas ng ulan.” Walang ano-ano ay sabi ni Yohann sa tabi ko. Napalingon ako sa kanya at napatango. “Oo, biglang bumuhos ang ulan.” “Kaunting traffic na lang makakauwi na rin tayo.” Muli akong tumango sa kanya at ngumiti. Gusto ko ang ganitong pakiramdam na banayad ang lahat. Maging ang panahon ay nakikiayon sa nararamdaman ko sa kasalukuyan. Malamig, maulan at ang tanging masarap na gawin ay magpahinga kasama ang taong nagpapasaya sayo. Nagpatuloy ang pagbiyahe namin hanggang sa makarating kami sa bahay. Ang unang naging problema namin ay kung paano kami bababa ng sasakyan habang walang patid ang ulan. Pinatay na rin ang aircon ng kotse ni Yohann ng makit