บททั้งหมดของ Poisoned By The CEO's Tempting Love: บทที่ 1 - บทที่ 9

LEO's POVHindi ako naniniwala sa pag-ibig. Ang pag-ibig ay kahinaan. At ang kahinaan… hindi ko kayang bayaran.Ako si Leandro Adolfo Marqueza, wala akong hindi kayang bilhin mapa lupa, kumpanya, tao… kahit mga boto ng masa. Ngunit hindi ako handang magbayad para sa damdamin.Hanggang sa gabing iyon.Isang barrio.Isang maliit na entablado na gawa sa kahoy.Isang walang kwentang beauty contest.At isang babae na hindi dapat naroon.“Next contestant, Virginia Margo Dela Cruz!”Tumigil ang lahat. Hindi dahil sa sigawan ng crowd. Kundi dahil sa kanya. Naglakad siya sa entablado na parang hindi niya alam ang epekto niya sa mga tao. Simpleng damit. Walang arte. Pero ang mukha niya… parang kasalanan. At sa unang tingin pa lang, parang may kinuha siya sa akin.Ang aking innteres. Pagmamay-ari. Pagkagusto.“Sir?”Hindi ko pinansin ang assistant ko.Hindi ko kayang alisin ang tingin ko sa kanya.“Find her.”“Sir, contestant lang po—”“Lahat.”Dahil alam ko na agad na hindi matatapos ang gabing

LEO’s POVHindi siya tulad ng ibang babae. Hindi siya yumuko. Hindi siya natatakot sa akin. At lalong hindi siya sumunod. Kaya mas lalo ko siyang gusto.Habang nakasandal ako sa leather seat, pinagmamasdan ko siya sa gilid ng mata ko. Tahimik na ang biyahe, pero hindi tahimik ang pagitan namin. Punong-puno ng tensyon.Punong-puno ng posibilidad.“Gusto mong makatulong sa pamilya mo, hindi ba?” tanong ko, parang casual lang, pero alam kong tatama sa kanya.Napatingin siya sa akin.Tama ako.Kita ko agad sa mga mata niya.‘Yong pag-alog ng matibay niyang paninindigan.“Hindi ko kailangan ng tulong mo,” sagot niyang diretso. Pero hindi na kasing sigurado tulad ng kanina. Ngumiti ako ng bahagya.“Pero kailangan nila.”Tahimik siya.At sa katahimikang iyon, nakita ko ang unang bitak. Ang unang pagdududa. Ang unang hakbang papasok sa mundo ko.Doon ako nanalo.---VIRGO’s POVAyoko nang makinig. Ayokong isipin ang sinasabi niya. Pero kahit anong pilit ko, hindi ko maalis sa utak ko ang mga

VIRGO’s POVHindi ako sanay sa ganito. Sa bawat hakbang ko sa loob ng penthouse niya, pakiramdam ko mali ako, parang may ibang dapat nandito, hindi ako. Napakalawak ng lugar. Salamin ang dingding, tanaw ang buong lungsod na parang nasa taas ako ng mundo. Ang sahig, makintab na marmol. Ang ilaw, sakto lang ang liwanag at hindi malakas, mamahalin ang dating.Lahat perpekto. Ganito pala ang mundong ginagalawan niya.Dahan-dahan akong naglakad, halos hindi ko gustong tapakan ang sahig, baka may masira ako sa bawat galaw ko. Hinaplos ko ang gilid ng mesa. Makinis iyon.Malamig ang paligid dahil sa air conditioner.“Hindi ka pa nakakita ng ganito?” Napapitlag ako.Hindi ko namalayang nasa likod ko na siya. Napalingon ako. At sa sandaling iyon, mas lalo kong naramdaman ang agwat namin. Nakatayo siya roon, naka-unbutton ang cuff ng long sleeves niya, bahagyang nakaangat ang manggas.At doon ko napansin, matipuno ang braso niya. May bakat ng muscle. Hindi ‘yong sobra, kundi eksaktong sapat par

VIRGO’s POV Hindi pa rin nawawala sa isip ko ang sinabi ng assistant ni Leo kagabi. ‘Ikaw daw po, Miss Virgo.’ Paulit-ulit iyong umiikot sa utak ko habang naglalakad ako sa hallway ng hotel. Bakit ako? Isa lang naman akong simpleng babae mula sa baryo. Wala akong pera. Wala akong kaaway. Wala akong halaga sa mundong ginagalawan nila. Kaya bakit parang lahat ng gulo… umiikot sa akin? “Miss Virgo?” Napapitlag ako. Pag-angat ko nabg tingin, isang lalaki ang nakangiti sa harap ko. Matangkad. Maayos manamit. At hindi kasing intimidating ng mga taong nandito. “Ah—sorry,” mabilis kong sabi. Ngumiti siya nang bahagya. “Mukhang malalim iniisip mo.” Hindi ko napigilang mapatingin sa nameplate niya. RAFAEL SANTOS Hotel Operations Manager. “Ako pala si Rafael,” sabi niya habang inaabot ang kamay niya. “Pero puwede mong tawaging Raf.” Sandali akong nag-alangan bago ko tinanggap ang kamay niya. “Virgo.” “Alam ko.”Napakurap ako. Napangiti siya. “Buong hotel yata kilala ka na.” Nahihiy