Prologue

Umuulan nang gabing iyon. Sobrang lakas at walang tigil. Parang gustong burahin ang lahat ng alaala, ang sakit, ang mga desisyon na hindi ko na kayang bawiin. Hindi ko alam kung ulan ba iyon… o mga luha ko na lang ang bumabagsak sa sahig ng malamig na tiles.

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ko ang doorknob. Isang pihit na lang at makakalaya na ako.

Ito na ‘yon, Virgo. Ito na ang pagkakataon mo.

Pero bakit parang ang bigat ng katawan ko?

Bakit parang may kung anong humihila sa akin pabalik?

“Tatakas ka?!”

Napatigil ako.

Isang salita pa lang, pero parang hinigpitan na agad ang hawak sa leeg ko. Ang boses niya.

Mababa. Malamig. At pamilyar na pamilyar, na parang kadena na agad pumulupot sa buong pagkatao ko. Dahan-dahan akong napapikit.

Huwag kang lilingon…

Pero hindi ko nagawa. Dahan-dahan pa rin akong lumingon, at doon ko siya nakita. Nakatayo si Leo sa pintuan. Perpekto pa rin.

Walang nagbago.

Gwapo. Maayos. Composed.bPero ang mga mata niya, wala nang pagmamahal. Wala nang init. Kundi, isang madilim na apoy na handang lamunin ang lahat.

“Paano mo nalaman—” naputol ang sasabihin ko.

Syempre alam niya. Palagi niyang nalalaman. Palagi siyang may hawak sa sitwasyon.

“Akala mo ba hindi ko mapapansin?” malamig niyang tanong, bahagyang ikiniling ang ulo, parang pinag-aaralan ako. Isa lang akong bagay na nawawala sa kanya.

“Hindi ko na kaya…” nanginginig kong sabi. “Pagod na ako, Leo…”

Hindi lang sa kanya. Sa lahat. Sa sarili ko.

Sa pagmamahal na unti-unting naging kulungan.

Isang hakbang ang ginawa niya. Napaatras ako. Dalawa. Mas bumilis ang tibok ng puso ko. Sa bawat lapit niya, pakiramdam ko nauubusan ako ng hangin.

“Pagod?” ulit niya, halos pabulong, pero mas mabigat. Mas mapanganib. “Pagod ka na sa akin?”

Hindi ako makasagot agad. Dahil sa paraan ng pagtitig niya, parang gusto niyang marinig ang sagot ko. At parusahan ako kapag hindi niya nagustuhan.

“Hindi ako isang bagay, Leo,” pilit kong sinabi, kahit hirap na hirap akong magsalita. “Hindi ako—”

Bigla niya akong hinatak. Sobrang abilis. Marahas. Napasinghap ako nang mapahawak ako sa dibdib niya, napakalapit namin sa isa’t isa. Ramdam ko ang tibok ng puso niya. Mabagal. Mabigat. Hindi katulad ng sa akin, na parang lalabas na sa dibdib ko. Pinagdikit niya ang mga noo namin.

Hindi ako makaiwas.

Hindi ako makalayo.

“Hindi ka bagay.” mapait siyang ngumiti.

At sa ngiting iyon mas lalo akong nasaktan.

“Ikaw ang pinili ko, Virgo.”

Napapikit ako. Dahil iyon ang katotohanan.

Hindi ako ang pumili sa amin, siya. At sa mundong ginagalawan niya, kapag siya ang pumili, wala na akong karapatang tumanggi.

Ito ang sumpa ko.

Ang mahalin ang lalaking hindi marunong magpalaya. Ang lalaking ang pagmamahal ay parang hawla. Maganda sa labas, pero nakakasakal sa loob.

“Hindi ka aalis,” mariin niyang sabi. Humigpit ang hawak niya sa akin. Masakit na.

Pero hindi ako sumigaw. “Dahil kapag umalis ka—” Huminto siya. Bahagyang yumuko, halos dumampi ang labi niya sa tenga ko. At doon ko naramdaman ang lamig ng boses niya.

“—ako ang susunod sa ‘yo.”

Nanlambot ang tuhod ko. Hindi iyon banta.

Hindi iyon galit. Kundi, isang pangako. At ang mas nakakatakot? Alam kong kaya niya iyong tuparin.

“Leo… please…” halos pabulong kong sabi.

Hindi ko alam kung nagmamakaawa ako o nagpapaalam. Dahan-dahan niyang hinawakan ang baba ko, pilit akong pinatingin sa kanya.

“At saan ka pupunta?” tanong niya, mas tahimik ngayon. Mas delikado. “Sa mundong hindi ka kayang protektahan?”

Napaluha ako. “Mas gugustuhin ko pang mawalan ng lahat… kaysa mawalan ang sarili ko.”

Saglit siyang natahimik. At sa unang pagkakataon, may kung anong dumaan sa mga mata niya. Hindi galit. Hindi saya. Kundi, isang bagay na mas madilim. Mas personal.

“Too late,” mahina niyang sabi.

Napahigpit ang hawak niya sa akin.

“Matagal mo nang ibinigay ang sarili mo sa akin.”

Napapikit ako. Dahil alam kong may parte iyon na totoo. At iyon ang pinakamasakit.

Dahil hindi lang siya ang may kasalanan. Ako rin. Dahil hinayaan ko. Dahil minahal ko.

At dahil hanggang ngayon, sa kabila ng sakit, hindi ko pa rin siya kayang tuluyang talikuran.

At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko. Dahil ang pagmamahal sa lalaking ito, hindi lang sumisira.

Kundi, unti-unting pumapatay.