Chapter 1

LEO's POV

Hindi ako naniniwala sa pag-ibig. Ang pag-ibig ay kahinaan. At ang kahinaan… hindi ko kayang bayaran.

Ako si Leandro Adolfo Marqueza, wala akong hindi kayang bilhin mapa lupa, kumpanya, tao… kahit mga boto ng masa. Ngunit hindi ako handang magbayad para sa damdamin.

Hanggang sa gabing iyon.

Isang barrio.

Isang maliit na entablado na gawa sa kahoy.

Isang walang kwentang beauty contest.

At isang babae na hindi dapat naroon.

“Next contestant, Virginia Margo Dela Cruz!”

Tumigil ang lahat. Hindi dahil sa sigawan ng crowd. Kundi dahil sa kanya. Naglakad siya sa entablado na parang hindi niya alam ang epekto niya sa mga tao. Simpleng damit. Walang arte. Pero ang mukha niya… parang kasalanan. At sa unang tingin pa lang, parang may kinuha siya sa akin.

Ang aking innteres. Pagmamay-ari. Pagkagusto.

“Sir?”

Hindi ko pinansin ang assistant ko.

Hindi ko kayang alisin ang tingin ko sa kanya.

“Find her.”

“Sir, contestant lang po—”

“Lahat.”

Dahil alam ko na agad na hindi matatapos ang gabing ito nang hindi siya nagiging akin.

---

VIRGO's POV

Hindi ako dapat kinakabahan. Sanay ako sa ganito. Pero habang naglalakad ako sa entablado, parang may isang pares ng mata na sumusunod sa bawat galaw ko.

Mabigat. Mainit. Mapanganib.

Nang iangat ko ang tingin ko, doon ko siya nakita. Isang lalaking hindi nababagay sa lugar na ito. Nakatayo ang mga tao, nagsisigawan. Pero siya… nakaupo lang. Tahimik.

Ngunit siya ang pinaka-ingay sa lahat. Hindi siya ngumiti. Hindi siya pumalakpak.

Tumingin lang siya sa akin at doon ako unang kinabahan.

Pinilit kong ituwid ang likod ko. Isa, dalawa, tatlong hakbang. Naririnig ko ang sigawan ng mga tao, mga kapitbahay ko, kakilala, mga batang tumatawa pero unti-unti iyong nagiging mahina.

Parang lumulubog ako sa sarili kong mundo.

Napahinto ang paghinga ko ng ilang segundo. Hindi ko na maramdaman ang init ng ilaw sa mukha ko, o ang hangin na dumadampi sa balat ko.

Siya lang ang nakikita ko.

Ang mga mata niya ay madilim, malamig, pero may kung anong nagliliyab sa ilalim. Hindi ko maipaliwanag. Hindi iyon simpleng paghanga.

Hindi iyon normal.

Napayuko ako agad, parang may nahuli siyang lihim sa akin na hindi ko naman sinasadyang ipakita.

Ano ba ‘to, Virgo? Lalaki lang ‘yan!

Hindi ka dapat natatakot.

Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, hindi mawala ang pakiramdam na iyon.

‘Yong bigat sa dibdib ko, kaba sa sikmura ko, ang kakaibang init na gumagapang sa balat ko na hindi ko maintindihan kung takot ba… o kung ano pa.

Habang tinatapos ko ang paglalakad ko, ramdam ko pa rin siya. Hindi niya ako inaalis sa paningin niya. At sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman na may nagbago na.

Na ang gabing ito… hindi na magiging ordinaryo.

At kahit hindi ko pa alam kung bakit, may bahagi sa akin ang nagsasabing… dapat hindi ko siya tiningnan.

---

LEO's POV

Nanalo siya. Hindi na ako nagulat.

Mula pa lang sa unang hakbang niya sa entablado, alam ko na ang kalalabasan. Hindi dahil patas ang laban, kundi dahil wala nang ibang dapat manalo kundi siya. At kung sakaling hindi siya ang ideklarang panalo?

Bibilhin ko ang resulta. Ganoon kasimple.

Ganoon ako kasanay manalo.

Habang umaalingawngaw ang pangalan niya sa microphone. “Virginia Margo Dela Cruz!” tumayo ang mga tao at nagpalakpakan. Sigawan. Mga mukhang puno ng saya at paghanga.

Pero ako?

Nanatili lang akong nakaupo. Pinagmasdan siya habang inaabot ang korona. Hindi siya umiyak tulad ng inaasahan ko. Hindi rin siya nagpakitang-gilas. Simpleng ngiti lang ‘yong tipong hindi sanay sa spotlight, pero hindi rin natitinag nito. Hindi siya nagpapanggap.

At doon ako tuluyang nahulog.

Hindi sa kagandahan niya, dahil marami na akong nakita niyan.

Kundi sa kung paano niya dala ang sarili niya.

Parang hindi niya alam kung gaano siya kaimportante.

At gusto kong ako ang magturo sa kanya.

Dahan-dahan akong tumayo, inayos ang cuff ng suit ko. Nararamdaman ko ang tingin ng ibang tao na maypaggalang, takot, pagkilala. Sanay na ako roon.

Pero wala na akong pakialam sa kanila.

Siya lang ang mahalaga ngayon.

Pagkatapos ng event, hindi ako nag-aksaya ng oras.

“Dalhin mo siya sa kotse.”

“Sir, ayaw po niya—”

Doon ako bahagyang napangiti. Mabagal.

Mapanganib. Ayaw niya?

Ibig sabihin, hindi siya katulad ng iba.

Hindi siya yung basta-basta susunod sa isang tawag. Hindi siya matatakot agad sa pangalan ko. Hindi siya luluhod sa kapangyarihan ko.

At imbes na mairita ako ay mas lalo akong naging mas intersado.

Napangiti ako. “Hindi ko tinatanong kung gusto niya.”

Napayuko ang assistant ko. “Yes, sir.”

Habang pinagmamasdan ko ang kaguluhan sa likod ng entablado, nakita ko siyang pilit umiiwas sa mga taong lumalapit sa kanya, mga organizer, mga kapitbahay, mga lalaking halatang nabighani rin sa kanya.

Hindi ko gusto iyon.

May kung anong kumirot sa dibdib ko.

Dahil kapag may isang bagay na gusto ko—

Hindi ko hinahati. Akin lang iyon.

Humakbang ako pasulong.

Isa.

Dalawa.

Sa bawat hakbang, mas lumilinaw sa isip ko ang gusto ko mangyari.

Hindi ito simpleng pagkakagusto.

Hindi ito panandaliang interes. Ito ay desisyon.

---

VIRGO’s POV

“Hindi ako sasama!”

Mas hinigpitan ko ang kapit ko sa sarili kong braso, pilit hinahawi ang kamay ng lalaking humaharang sa akin. Ramdam ko ang pawis sa palad ko, ang bilis ng tibok ng puso ko—hindi dahil sa kaba ng patimpalak, kundi dahil sa kung anong nangyayari ngayon.

“Miss, gusto po kayo kausapin ng boss namin—”

“Hindi ko siya kilala!”

“Pero kilala ka niya.”

Nanlamig ako.

Anong ibig niyang sabihin?

Paano niya ako makikilala?

Hindi na tama ‘to! Kailangan kong umalis.

Humakbang ako paatras, handang tumakbo palabas ng backstage, palayo sa ilaw, palayo sa ingay, palayo sa kung sino man ang boss na tinutukoy nila.

Pero bago pa ako makagalaw, may isang kamay na humawak sa braso ko.

Napasinghap ako.

Hindi iyon tulad ng ibang hawak, hindi magaspang, hindi rin bastos pero may kakaibang bigat. Parang sinasabi ng bawat daliri niya na wala akong pagpipilian.

“Sumama ka sa akin.”

Napalingon ako.

“Bakit?” galit kong tanong.

Ngumiti siya, hindi mabait kung titignan, kundi parang may alam siyang hindi ko alam

Nakakatakot.

Sa malapitan ay mas lalong naging malinaw... ang lalaking kanina pa pala nagmamasid sa akin.