Chapter 2

VIRGO’s POV

Hindi ko alam kung paano ako napunta sa loob ng kotse niya. Isang iglap, nasa tabi na niya ako. Parang may bahagi ng alaala ko na nabura. Ang huling malinaw kong natatandaan ay ang pakikipagtalo ko sa mga tauhan niya… at ang mga matang iyon na hindi bumibitaw sa akin.

Ngayon, nandito na ako.

Sa loob ng isang itim na sasakyang amoy mamahaling leather at malamig na hangin ng aircon. Tahimik. Masyadong tahimik. Tanging ilaw lang ng baryo ang pumapasok sa tinted na bintana, dumadampi sa mukha niya sa tuwing dumaraan kami sa poste ng ilaw.

At sa bawat saglit na naliliwanagan ang mukha niya...

Mas lalo siyang nagiging totoo.

Mas lalo siyang nagigin mapanganib.

Ano bang ginagawa ko rito? Bakit hindi ako sumigaw? Bakit hindi ako tumakbo?

Dahan-dahan kong ikinuyom ang mga kamay ko sa kandungan ko. Hindi ako komportable. Hindi ako ligtas.

“Anong kailangan mo sa akin?” tanong ko, pilit pinatatatag ang boses ko kahit nararamdaman ko ang bahagyang panginginig nito.

Hindi siya agad sumagot. Sa halip, lumingon siya sa akin nang diretso. Walang emosyon. Pinagmasdan niya lang ako. Mula ulo hanggang paa. Parang hindi ako tao.

Parang isang bagay na sinusuri kung sulit bang bilhin.

Napakunot ang noo ko. “May problema ba—”

“Magkano?”

Naputol ang sasabihin ko.

“Ha?” Hindi ako sigurado kung tama ang narinig ko.

“Magkano para sumama ka sa akin sa Maynila?” ulit niya nang mas malinaw, mas direkta.

Nanigas ako. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Hindi ako nabibili,” mariin kong sagot.

Hindi ako nagdalawang-isip. Hindi ako umatras. Hindi ako papayag.

“Lahat ay may presyo,” kalmado niyang tugon na parang simpleng katotohanan lang iyon.

“Hindi lahat.”

Tahimik.

Saglit.

Narinig ko ang mahinang ugong ng makina, ang pagliko ng sasakyan, at ang bahagyang paggalaw ng driver sa harapan.

Pero sa pagitan namin, mas mabigat ang katahimikan. Mas matindi. Mas mapanganib. Pagkatapos ay ngumiti siya. At doon ako mas kinabahan. “At doon ako naging interesado.”

---

LEO’s POV

Hindi siya umatras. Hindi siya natakot. At lalong hindi siya pumayag.

Good.

Habang pinagmamasdan ko siya, mas lalo kong nakukumpirma ang unang instinct ko.

Hindi siya tulad ng ibang babae.

Karamihan sa mga nakilala ko. Pag inalok ko ng pera, luluhod agad. Pag binigyan ko ng pagkakataon, kakapit agad sila.

Pero siya? Tumanggi. Diretso. Walang pag-aalinlangan.

Mas lalong nagiging mahalaga ang mga bagay na mahirap makuha.

“Inosente ka ba,” tanong ko, bahagyang sumandal sa upuan ko, “o nagmamalinis ka lang?”

Naningkit ang mga mata niya.

“Wala kang karapatang tanungin ‘yan.”

Bahagya akong napangiti. May tapang siyang nagpahanga pa sa akin. May inis sa mga mata niya. At may prinsipyo.

Pero hanggang kailan?

“Kailangan mo ng pera,” diretso kong sabi. “Para sa pamilya mo.”

Napansin ko ang bahagyang paggalaw ng mga mata niya. Nandoon ang kahinaan niya.

“Hindi mo alam ang sinasabi mo,” depensa niya, pero mas mahina na ang boses niya ngayon.

“Nanay mong may sakit at kailangan ng maintenance. Mahal ang gamot,” patuloy ko, parang nagbabasa lang ng report. “At kapatid mong nag-aaral.”

Napatahimik siya. Pero ang katahimikan niya ang mas naging maingay kaysa anumang sigaw ng kalooban niya.

---

SIDE POV

Sa harapan, mahigpit ang kapit ko sa manibela. Hindi ako dapat nakikinig sa kanila. Hindi ako dapat nakikialam. Pero mahirap hindi mapansin.

Si Sir Leo ay karaniwang hindi ganito. Karaniwan, mabilis siyang magsawa.

Walang emosyon. Pero ngayon?

Parang… iba.

Mas matagal siyang tumingin. Mas maingat siya magsalita.

At ang babae. Mukhang hindi rin basta-basta.

At sa unang pagkakataon sa matagal kong pagtatrabaho sa kanya kay Sir Leo.

May bahagyang pagdadalawang-isip na sumagi sa isip ko. Dapat ba akong makialam?

Pero agad kong itinulak ang isiping iyom palayo.

Hindi ako bayani. Driver lang ako.

At sa mundong ginagalawan ni Sir Leo, ang pakikialam ay katumbas ng kapahamakan.

Kaya tahimik kong ipinagpatuloy ang pagmamaneho. Kahit ramdam ko na ang gabing ito ay simula ng isang bagay na hindi na kayang kontrolin.

“Sir…” mahina kong tawag, bahagyang nag-aalangan.

Ayaw kong makialam. Pero... “Diretso po ba tayo sa hotel?”

Sandaling katahimikan. Kahit hindi ko sila tinitingnan, kahit nakatutok lang ang mga mata ko sa kalsada. Ramdam ko ang tensyon sa likod.

---

VIRGO’s POV

“Hindi.” Agad kong sagot.

Hindi ko hinintay ang sagot niya. Hindi ko hinintay ang susunod niyang galaw. “Bababa ako,” dagdag ko, pilit inaabot ang handle ng pinto.

Pero bago ko pa iyon mahawakan—

“Hindi pa tayo tapos.”

Naramdaman ko ang kamay niya sa pulso ko. Hindi marahas. Pero sapat para pigilan ako.

Napapikit ako sandali.

Kalma, Virgo. Hindi ka pwede magpakita ng takot.

“Wala tayong dapat pag-usapan,” sabi ko na pilit hinahatak ang kamay ko.

“Meron,” mariin niyang sagot.

Dahan-dahan akong lumingon. At sa sandaling iyon ay mas lumapit siya. Hindi ko namalayan kung kailan. Pero ngayon mas malapit na siya. Masyadong malapit.

“Bibigyan kita ng buhay na hindi mo pa nararanasan,” bulong niya.

Napalunok ako. “Hindi ko kailangan.”

“Pero gusto mo.”

Tumitig ako sa kanya. Diretso. “Hindi kita gusto.”

Sandali siyang natahimik. At sa unang pagkakataon ay may kung anong kumislap sa mga mata niya.

Hindi galit. Hindi saya.

Kundi interes.

“Hindi mo pa lang alam,” mahina niyang sabi.

---

LEO’s POV

Hindi niya ako gusto. At iyon ang pinaka-nakakatuwa. Dahil lahat ng bagay na hindi ako gusto...

Sa huli, natututo. At kapag natuto na sila, huli na.

“Turn around,” utos ko sa driver.

“Sir?” nag-alangan siya.

“U-turn.”

Saglit na katahimikan. “Y-Yes, sir.”

Narinig ko ang pagliko ng sasakyan. Narinig ko ang bahagyang paghingal ng babae sa tabi ko.

“Anong ginagawa mo?” tanong niya, halatang naguguluhan.

Ngumiti ako. Hindi mabait. Hindi rin malambing.

“Ibabalik kita.”

Bahagya siyang natahimik. Akala niya siguro tapos na. Akala niya makakatakas na siya.

Cute.

“Pero,” dagdag ko, bahagyang yumuko palapit sa kanya, “Hindi ibig sabihin niyan… wala na akong balak sa ‘yo.”

Napahigpit ang hawak niya sa sarili niyang kamay. At doon ko nakita ang unang niyang emosyon.

Takot.

At sa takot na iyon ay doon nagsisimula ang kontrol.

---

VIRGO’s POV

Ibabalik niya ako. Pero hindi ako panatag.

Dahil sa paraan ng pagsabi niya, parang hindi ito pagtatapos. Kundi simula pa lang.

At habang papalapit kami sa baryo, may isang bagay akong malinaw na naramdaman.

Na ang lalaking ito ay hindi basta dumarating sa buhay ng isang tao nang walang kinukuhang kapalit.

At pakiramdam ko... Ako ang susunod niyang target.