All Chapters of บุปผาร่วงโรย เงารักมิอาจหวนคืน: Chapter 11 - Chapter 20

กว่าเพลิงจะสงบลงได้ นิ้วมือทั้งสิบของเซียวหลิ่นก็เป็นแผลเหวอะหวะไปหมดเขาพุ่งเข้าไปในซากเรือนที่ไหม้เกรียมราวกับคนเสียสติ อาภรณ์สีนิลถูกสะเก็ดไฟไหม้จนเป็นรูหลายแห่ง แต่เขากลับไม่รู้ตัวเลย“ท่านอ๋อง! มันอันตรายนะพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์คนหนึ่งรีบเข้าไปห้าม“หลีกไป!” เซียวหลิ่นดวงตาแดงก่ำ ใช้ฝ่ามือเดียวผลักคนออกไปเขาทิ้งตัวลงนั่งท่ามกลางกองเถ้าถ่านร้อนระอุ ใช้มือเปล่ากวาดแหวกซากคานไม้ที่แตกหักเศษไม้ไหม้เกรียมแทงทะลุฝ่ามือ ปนกับบาดแผลเก่า เลือดไหลซึมลงตามซากคาน ก่อนหยดลงในกองเถ้าถ่าน กลายเป็นรอยสีแดงเข้มกระจายเป็นหย่อม ๆหนึ่งชิ้น สองชิ้น...สิบชิ้น ยี่สิบชิ้น...เขาดันกองไม้ที่พังทลายด้วยสภาพไร้จิตวิญญาณ เล็บแตกฉีกจนเลือดซึม ข้อนิ้วเผยกระดูกขาวซีดโผล่พ้นผิวหนังอย่างน่าหวาดหวั่นจนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มมีแสงสว่างรำไรปรากฏออกมา ทว่านอกจากเศษกระดูกไหม้เกรียมไม่กี่ชิ้น ก็ไม่พบอะไรอีกเลย“ค้นหาต่อไป!” เสียงของเซียวหลิ่นแหบจนแทบฟังไม่เป็นภาษา “ต่อให้ต้องพลิกทั้งจวนอ๋องก็ต้องหานางให้เจอ!”ทว่าจู่ ๆ ก็มีฝนเทลงมาอย่างหนัก ผสมกับเสียงฟ้าร้องฟ้าลั่นน้ำฝนเย็นจัดสาดลงบนร่างของเซียวหลิ่น ไหลตาม

เซียวหลิ่นยืนทำใจอยู่หน้าเรือนของเจียงเยว่เจียว มือของเขากำปิ่นหยกขาวแน่นจนแทบแหลกตอนแรกเขาตั้งใจจะมาจบความสัมพันธ์กับนาง มอบทรัพย์สินก้อนใหญ่ให้นาง และแยกจากกันโดยดีแต่ยังไม่ทันผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงด่าทอหยาบคายดังมาจากด้านใน“พวกเศษสวะไร้ประโยชน์!” เสียงของเจียงเยว่เจียวไม่อ่อนหวานเหมือนในยามปกติ ตรงกันข้ามเลยล่ะ มันแหลมสูงจนแสบแก้วหู “ตอนนี้ท่านอ๋องไม่ยอมชายตามองข้าด้วยซ้ำ เรื่องง่าย ๆ แค่นี้พวกเจ้ายังไม่มีปัญญาทำให้สำเร็จอีก?!”“ถ้าข้าสูญเสียความโปรดปราน พวกเจ้าก็อย่าหวังจะได้อยู่อย่างสงบสุข! ถึงข้าจะตายก็ต้องลากพวกเจ้าทั้งหมดลงนรกไปด้วย!”เซียวหลิ่นขมวดคิ้วหน้านิ่ว ฝีเท้าชะงักกลางอากาศ สายตาสอดส่องผ่านช่องว่างระหว่างประตูเข้าไปในเรือนภาพที่เห็นคือเจียงเยว่เจียวในอาภรณ์หรูหรา สีหน้าเกรี้ยวกราด ในมือกำแส้เรียวยาวเส้นหนึ่งไว้ เฆี่ยนตีบรรดาสาวใช้ที่คุกเข่าบนพื้นอย่างโหดเหี้ยมสาวใช้พวกนั้นไม่กล้าหลบ จึงต้องทนรับการเฆี่ยนตีทั้งอย่างนั้น ช่วงบ่าของพวกนางมีแผลเลือดซึมออกมา แต่กลับกัดฟันแน่นไม่เปล่งเสียงร้องสักแอะ“ไม่ได้เรื่อง! พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์!” เจียงเยว่เจียวสบถด

เซียวหลิ่นยืนอยู่หน้าทางเข้าคุก แววตาเขาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะลุกโชนองครักษ์คุมตัวเจียงเยว่เจียวเข้ามา ก่อนจะผลักนางเข้าไปในห้องขังที่อยู่ลึกสุดอย่างป่าเถื่อนนางเสียหลักล้มกระแทกพื้น อาภรณ์หรูหราเต็มไปด้วยฝุ่นดิน ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ไม่หลงเหลือความอรชรชดช้อยในวันวาน“ท่านอ๋อง! ท่านอ๋องไว้ชีวิตด้วยเพคะ!” เจียงเยว่เจียวตะเกียกตะกายขึ้นมาเกาะลูกกรงเหล็กแน่น ร้องไห้อย่างน่าสงสารประหนึ่งดอกสาลี่เปียกฝน “ข้าสำนึกผิดแล้ว! ท่านอ๋องได้โปรดเห็นแก่พี่สาวของข้า ไว้ชีวิตข้าเถิดเพคะ!”“พี่สาวเจ้าหรือ?” เซียวหลิ่นหัวเราะอย่างเย็นชา ย่อตัวลงอย่างเชื่องช้า ใช้นิ้วมือบีบคางของนางไว้ ทว่าออกแรงราวกับจะบดกระดูกของนางให้แหลกละเอียด “เจ้าคู่ควรจะเอ่ยถึงนางด้วยหรือ?”เจียงเยว่เจียวเจ็บจนน้ำตาร่วง แต่ไม่กล้าขัดขืน ทำได้เพียงขอร้องอ้อนวอน “ท่านอ๋อง...ข้าสำนึกผิดแล้วจริง ๆ...”เซียวหลิ่นปล่อยมือแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้มมองนางด้วยความดูแคลน เอ่ยเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ลงมือได้”องครักษ์รีบก้าวออกไปด้านหน้า สาดน้ำร้อนที่เดือดปุด ๆ หนึ่งกะละมังใส่เจียงเยว่เจียว...“กรี๊ด——”เสียงร้องโหยหวนดังก้

วันเวลาเปรียบดังลำธารสายเล็กในหุบเขา ค่อย ๆ ไหลผ่านอย่างเงียบสงบด้วยการดูแลเอาใจใส่ของซูอวิ๋นโจวตลอดวันคืนที่ผ่านมา รอยแผลทั้งเก่าและใหม่บนร่างของเจียงเยี่ยถังค่อย ๆ จางหาย สุขภาพของนางเองก็ดีขึ้นทีละน้อยจากที่เป็นคนเงียบขรึม นางก็เริ่มพูดมากขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งนางถึงขั้นแอบตำหนิใส่นกกระจอกที่มาก่อความวุ่นวายในแปลงสมุนไพร หรือบางครั้งที่ซูอวิ๋นโจวทดลองยาล้มเหลวจนเขม่าควันเปื้อนหน้าดำปี๋ นางก็ยังหลุดหัวเราะเสียงใสออกมาทุกครั้งที่ซูอวิ๋นโจวกลับมาจากการลงไปตรวจรักษา ภายในย่ามใส่ยาของเขามักจะมีของแปลกใหม่กลับมามอบให้นางเสมอบางครั้งเป็นขนมดอกกุ้ยที่หวานเลี่ยน บางครั้งเป็นนวนิยายที่ออกใหม่ฉบับล่าสุด และบางครั้งก็เป็นปิ่นไม้ที่งานไม่ค่อยละเอียดประณีต แต่ให้ความรู้สึกเรียบง่ายไม่ปรุงแต่งยามบ่ายส่วนมาก เจียงเยี่ยถังมักเอนกายอย่างเกียจคร้านขดตัวอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่กลางลานแสงแดดอุ่น ๆ สาดทอลงมาทั่วร่าง ปลายนิ้วของนางพลิกหน้ากระดาษ ปล่อยจิตใจดำดิ่งไปกับเรื่องราวความรักของกิ่งทองใบหยก หรือไม่ก็เรื่องเล่าของจอมยุทธ์ผู้กล้าในตำนาน จนกระทั่งแสงยามอัสดงทำให้เงาของนางทอดยาวออกไปวันนี้ช่วงพ

เซียวหลิ่นไม่ได้จากไปไหนกว่าเขาจะหาเจียงเยี่ยถังพบไม่ใช่เรื่องง่าย ถึงจะพานางกลับจวนไม่ได้ เขาก็ไม่คิดจะรามือง่าย ๆเขาตัดสินใจซื้อโรงเตี๊ยมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับโรงหมอ เลือกห้องพักส่วนตัวที่ดีที่สุด เปิดหน้าต่างออกจะมองเห็นภาพบรรยากาศภายในโรงหมอได้อย่างชัดเจนเขาเห็นนางตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวันมาช่วยซูอวิ๋นโจวเปิดประตูโรงหมอ เห็นนางนำทางสตรีและเด็กเล็กที่มาตรวจรักษาอย่างใจเย็นเห็นนางย่อตัวรดน้ำให้สมุนไพรชนิดใหม่ที่เพิ่งลงปลูกในแปลงภายในเรือนทุกฉากทุกเหตุการณ์ทำให้เขาปวดใจเหมือนถูกเฉือนเป็นชิ้น ๆ แต่กระนั้นก็ยังโลภมากมองนางต่อจึงไม่อาจละสายตาได้เจียงเยี่ยถังที่สดใสมีชีวิตชีวา เรียบง่ายและมีรอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าเป็นพัก ๆ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้ครองครองอย่างแท้จริงมาก่อน แต่กลับต้องสูญเสียมันไปตลอดกาลความเศร้าโศกเสียใจกัดกินจิตใจและสติสัมปชัญญะของเขาทุกขณะเขาเริ่มทำตัวโง่เขลา ใช้วิธีการที่คิดว่าชดเชยให้นางได้เพื่อเข้าใกล้นางเขาสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาควบม้าเร็วออกไป รวบรวมสมุนไพรล้ำค่าในแผ่นดินโดยไม่สนใจว่าจะต้องแลกด้วยอะไรโสมป่าอายุร้อยปี บัวหิมะที่ใสดุจผลึกแก้ว