All Chapters of บุปผาร่วงโรย เงารักมิอาจหวนคืน: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงดัง ‘เพล้ง’ ถ้วยชาในมือของเซียวหลิ่นหล่นกระแทกพื้นจนแตกกระจาย“เจ้าว่าอะไรนะ?!”เสียงของเขาเย็นเฉียบดุจน้ำแข็ง หมอหลวงหมอบตัวติดพื้นไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา “กระหม่อมมิกล้าพูดจาส่งเดช แม่นางเจียงนาง...”“ไปให้พ้น!”หมอหลวงรีบถอยออกไปอย่างลนลาน เจียงเยี่ยถังนอนนิ่งไม่ไหวติง นางรู้ดีแก่ใจว่ายาแสร้งตายเริ่มแสดงอาการให้เห็นแล้วจนกระทั่งความเงียบเข้าครอบงำในตำหนัก เซียวหลิ่นจึงใช้มือแหวกผ้าม่านออก เผยให้เห็นใบหน้าซีดขาวของเจียงเยี่ยถัง มือสองข้างที่มักจะกุมกระบี่ ในตอนนี้กลับแผ่หลาอยู่บนผ้านวมอย่างไร้เรี่ยวแรง“จิ่วเชียนซุ่ยเคยกล่าวคำสาบานกับข้า” เสียงของเขาเย็นเยียบดุจเคลือบน้ำแข็ง “ถ้าหากกล้าทำให้เจ้าเป็นอันตรายถึงชีวิต ข้าจะเป็นคนทำให้เขาทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย เจียงเยี่ยถัง เจ้าไปแอบไปสมรู้ร่วมคิดกับหมอหลวง ให้แสดงละครตบตาว่าเจ้ากำลังจะตายตั้งแต่เมื่อใดกัน?”เจียงเยี่ยถังหลับตาลงอย่างเชื่องช้า ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรทั้งสิ้นครั้นเห็นว่านางไม่พูดแก้ต่าง เซียวหลิ่นก็ยิ่งมั่นใจว่านางกำลังโกหก จึงออกคำสั่งอย่างเย็นชา “ทหาร โยนยาของนางทิ้งไปให้หมด! ในเมื่อนางชอบเสแสร้งมากนัก งั้นก็ปล่อยใ

“บังอาจ!” เซียวหลิ่นตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นอย่างโมโห “นางมอบเงินให้เจ้ากี่ตำลึง ถึงได้ยอมเล่นละครตบตากับนางไม่รู้จักจบจักสิ้นเช่นนี้?”เจียงเยี่ยถังลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองเสี้ยวหน้าที่เดือดดาลของเซียวหลิ่นเขาจ้องหมอหลวงคนนั้นเขม็ง ดวงตาฉายแววโกรธจัดแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน“รักษาอย่างสุดความสามารถ! ถ้านางตาย พวกเจ้าก็ลงหลุมไปกับนางด้วย!”หลายวันหลังจากนั้น เรือนเล็กของเจียงเยี่ยถังก็มีกลิ่นยาคละคลุ้งไม่จางหายสติของเจียงเยี่ยถังล่องลอยท่ามกลางความมืดมิด บางครั้งจะได้ยินเสียงหมอหลวงกระซิบกัน บางครั้งก็รู้สึกเจ็บแผลจี๊ดขึ้นมาจวบจนกระทั่งรุ่งสางของวันหนึ่ง นางถึงได้ฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือมุ้งเตียงสีเขียวครามอันคุ้นเคย“ท่านอ๋อง แม่นางเจียงฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกประตู เซียวหลิ่นในอาภรณ์สีน้ำหมึกก้าวเข้ามาในห้อง ป้ายหยกที่แขวนบริเวณเอวแกว่งไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหว เสี้ยวหน้าคมคายที่เย็นชาของเขาตัดกับแสงยามเช้าเขายืนอยู่หน้าเตียง ก้มมองนางด้วยสายตาพิจารณา “ฟื้นแล้วสินะ?”เจียงเยี่ยถังอยากจะลุกขึ้นทำความเคารพ แต่ความเจ็บที่แล่นริ้วขึ

ในกรงเหล็ก หมาป่าหิวโซสิบกว่าตัวกำลังแยกเขี้ยวแหลมคม ดวงตาวาววับจ้องเขม็งมาทางเจียงเยี่ยถังอาการบาดเจ็บของนางยังไม่ทันหายดี การเคลื่อนไหวจึงช้ากว่าปกติหลายเท่าตัว“โฮก!”ตอนที่หมาป่าตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่ เจียงเยี่ยถังเบี่ยงตัวหลบไปข้าง ๆ แล้วใช้กระบี่ในมือแทงใส่ท้องหมาป่าตัวนั้นจนเลือดอุ่นร้อนสาดกระเซ็นลงบนหน้านาง ทำให้หมาป่าตัวอื่น ๆ แสดงท่าทีดุร้ายยิ่งกว่าเดิมตัวที่สอง ตัวที่สาม...นางควบคุมตัวเองลำบากขึ้นเรื่อย ๆ เผลอไผลเพียงเล็กน้อย แขนขวาของนางก็ถูกคมเขี้ยวฉีกกระชากจนเกิดแผลเหวอะ“อึก...” นางครางเสียงทุ้มในลำคอ ก่อนจะเซถอยหลังขณะกำลังมึนงง นางคล้ายจะมองเห็นเซียวหลิ่นที่อยู่บนอัฒจันทร์ลุกพรวดขึ้นมาแต่ครู่ต่อมา เจียงเยว่เจียวก็ดึงแขนเสื้อของเขาไว้แน่น ไม่รู้ว่าพูดอะไรกับเขา เซียวหลิ่นถึงได้ลังเลอยู่สักพักก่อนจะโน้มตัวลงอุ้มเจียงเยว่เจียว ก่อนจะเดินออกจากสนามประลองไปโดยไม่หันกลับมาเจียงเยี่ยถังจิตใจด้านชาโดยสมบูรณ์เมื่อไม่มีคำสั่งจากเซียวหลิ่น ก็ไม่มีใครกล้าเปิดกรงเหล็กเข้ามาช่วยเหลือ นางทำได้เพียงกัดฟันอดทนไล่ฆ่าหมาป่าไปทีละตัวยามที่หมาป่าตัวสุดท้ายล้มลง ภายในกรงเหล็กก

หลังจากเซียวหลิ่นเดินเล่นชมดอกไม้ในสวน และเขียนบทกวีเป็นเพื่อนเจียงเยว่เจียวเรียบร้อยแล้ว เขาก็รู้สึกเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อย ๆเขาไม่รู้สึกอยากอาหารจริง ๆ จึงปฏิเสธคำเชิญไปทานอาหารค่ำด้วยความรำคาญเล็กน้อยหลังอาบน้ำเสร็จก็ล้มตัวนอนบนเตียงแล้วผล็อยหลับไปทันทีไม่รู้ว่านอกห้องมีฝนตกหนักตั้งแต่เมื่อไหร่ สายฝนโปรยกระหน่ำลงบนพื้นหินส่งเสียงดังชวนให้หงุดหงิดยิ่งนักเซียวหลิ่นนอนหลับทั้งที่ขมวดคิ้วเขาฝันร้าย มันเป็นความฝันที่ยาวนานมากภายในความฝัน เจียงเยี่ยถังขี่ม้าสีขาวตัวหนึ่ง วิ่งขนาบข้างเขาบนทางเส้นเล็ก ๆ ระหว่างภูเขานางสวมชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา เส้นผมปลิวสยายตามแรงลม แต่กลับก้มหน้าก้มตาตลอดทาง ไม่พูดไม่จาเลยสักคำเขารู้สึกว่ามันผิดปกติ จึงเอียงศีรษะไปถามนางว่าเป็นอะไรไปเจียงเยี่ยถังถึงได้เงยหน้าขึ้นมาอย่างเชื่องช้าดวงตาที่เคยสงบนิ่งดุจผิวน้ำของนางกลับเต็มไปด้วยน้ำตา มันไหลรินลงมาเปรอะเปื้อนแก้มที่ซีดขาวอย่างเงียบงัน“ท่านอ๋อง ข้าต้องไปแล้ว” เสียงของนางเบามากจนแทบไม่ได้ยินความกระวนกระวายและหวาดหวั่นก่อตัวขึ้นในใจ เขายื่นมือออกไปหมายจะคว้าตัวนางได้ แต่ร่างกายกลับถูกตรึงอย

เซียวหลิ่นไม่รู้ตัวเลยว่านั่งอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนท้องฟ้านอกหน้าต่างจากสว่างแจ้งก็ค่อย ๆ มืดมิด จนกระทั่งมืดสนิทเป็นสีดำภายในห้องไม่ได้จุดตะเกียงไฟ มีเพียงแสงจันทร์เย็นเยียบส่องเข้ามา ตกกระทบใบหน้าที่ซีดขาวของเจียงเยี่ยถังแพขนตายาวทอดเงาเล็ก ๆ บนเปลือกตา เงียบสงบราวกับว่านางเพียงนอนหลับไปเท่านั้นแต่เขารู้ดี นางไม่มีทางตื่นขึ้นมาอีกแล้ว“ทำไมถึงกลายเป็นอย่างนี้ไปได้...” เซียวหลิ่นพึมพำเบา ๆ นิ้วมือของเขาลูบหลังมือเย็นเฉียบของนางอย่างเหม่อลอยเขานึกถึงเรื่องเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมา ตอนที่นางฆ่าคนเป็นครั้งแรกและเสียขวัญจนตัวสั่นเทิ้ม เขาคว้าตัวนางเข้ามากอดและปลอบใจอยู่นานมากมีครั้งหนึ่งในวันที่หิมะโปรยปราย นางทำภารกิจจนได้รับบาดเจ็บหนัก กระอักเลือดเยอะมากจนอาการเป็นตายเท่ากัน เขาอยู่เฝ้านางถึงสามวันสามคืนนึกถึงคืนงานเลี้ยงเทศกาลไหว้พระจันทร์ เขากดนางไว้ด้านหลังฉากกันลม ตอนที่นางกัดปากตัวเองแน่นเพราะไม่กล้าส่งเสียงออกมา...เขาในตอนนั้น เอาใจใส่นางถึงเพียงนั้นแท้ ๆตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป?เซียวหลิ่นมองสำรวจไปรอบห้อง ก่อนจะพบกล่องไม้เก่า ๆ ที่วางอยู่ตรงมุมห้อง