All Chapters of เกิดใหม่ครั้งนี้ ข้าจะไม่แย่ง: Chapter 1 - Chapter 10

"น้องสะใภ้สาม เจ้ายังนั่งนิ่งอยู่ได้อย่างไร?"พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลเสิ่นเอามือประคองเสา ที่หน้าผากมีรอยแผลแตกจนเลือดไหลซึม นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตากำลังจ้องเขม็งมาที่ข้าเลือดนั้นไหลรินผ่านแก้มขาวนวล หยดลงบนชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ ดูแล้วช่างน่าเวทนาสงสารยิ่งนักชาติก่อนตอนที่ข้าเห็นภาพนี้ ข้าโกรธจนตัวสั่นและอาละวาดคว่ำโต๊ะเซ่นไหว้ทันทีทว่าชาตินี้ ข้ากลับวางถ้วยชาลงแผ่วเบา หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปากอย่างเชื่องช้า"พี่สะใภ้ใหญ่ได้รับบาดเจ็บ เด็ก ๆ ไปเชิญท่านหมอมา"เสิ่นซื่อถึงกับอึ้งไปนางคงไม่ได้คาดคิดเลยว่าข้าจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก ส่วนพี่สะใภ้รองตระกูลหลิวก็แข็งค้างอยู่กับที่ ผ้าขาวในมือยังไม่ทันได้คล้องคอกู้หมิงหยวน สามีของข้ายืนเด่นอยู่ใจกลางโถงพิธีศพ เขาอยู่ในชุดสีดำสนิท ใบหน้าเคร่งขรึมไว้อาลัยแววตาที่เขามองมายังข้าฉายแววประหลาดใจอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับเป็นท่าทางเมตตากรุณาและเห็นอกเห็นใจผู้อื่นดังเดิม"ซูเหยา พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้ากำลังขวัญเสีย เหตุใดเจ้ายยังนั่งจิบชาอยู่ตรงนี้อีก?"ข้ายิ้มขึ้น"ท่านพี่กล่าวได้ถู

จดหมายถูกส่งออกไปก่อนที่ฟ้าจะสางจิ่นซูปลอมตัวเป็นหญิงสูงวัยฝ่ายจัดซื้อ ปะปนไปกับกลุ่มบ่าวไพร่ที่กำลังเดินทางออกจากจวน ก่อนจะลอบยื่นจดหมายฉบับนั้นให้แก่บ่าวเก่าแก่ของตระกูลซูที่ร้านขายผ้าทางทิศตะวันออกของเมืองข้านั่งรออยู่ในห้องตลอดทั้งช่วงเช้า เพื่อคอยให้พ่อบ้านจ้าวจงส่งสมุดบัญชีมาให้ทว่าเขา กลับไม่ได้มาแต่ผู้ที่มาเยือน กลับเป็นเสิ่นซื่อนางเปลี่ยนชุดไว้ทุกข์ตัวเก่าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดในวันวานออก แล้วสวมใส่ชุดกระโปรงเรียบ ๆ สีขาวนวลราวแสงจันทร์ บาดแผลบนหน้าผากมีแผ่นยาปิดทับไว้ ทว่าสิ่งนั้นกลับยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของนางดูงดงามราวกับภาพวาดเพียงก้าวเท้าเข้ามาในห้อง ขอบตาของนางก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที"น้องสะใภ้สาม เรื่องราวเมื่อวานนี้ เป็นข้าที่หุนหันพลันแล่นเกินไป""พี่สะใภ้ใหญ่กล่าวเกินไปแล้วเจ้าค่ะ""ข้าเป็นเพียงหญิงม่ายคนหนึ่ง ครึ่งชีวิตล้วนทอดทิ้งไว้ในจวนแม่ทัพแห่งนี้แล้ว ยามที่น้องสามบอกว่าจะควบแต่งสามเรือน มิใช่ว่าข้าไม่ยินยอม พร้อมใจ เพียงแต่..."นางก้มหน้าลง น้ำเสียงสั่นเครือได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ"เพียงแต่ข้าหวาดกลัวว่าผู้อื่นจะเอาไปนินทาจนสนุกปาก แล้วจะพลอย

บุรุษผู้นั้นคือท่านพ่อของข้า ผู้นำตระกูลซู และเป็นถึงเสนาบดีกรมกลาโหมคนปัจจุบัน นามว่าซูเหิง"ด้วยโองการแห่งสวรรค์ จักรพรรดิมีพระราชโองการว่า"ขันทีประกาศราชโองการยืนอยู่กลางห้องโถง น้ำเสียงแหลมสูงแทงทะลุความเงียบงันทั่วทั้งห้อง "กู้หมิงหยวน บุตรชายคนที่สามแห่งตระกูลกู้ บังอาจคิดควบแต่งสามเรือน อ้างนามบังหน้าว่าเพื่อสืบทอดทายาท ทว่าเนื้อกลับหวังฮุบทรัพย์สินของวีรบุรุษผู้ล่วงลับ การกระทำดังกล่าวขัดต่อศีลธรรม จิตใจส่อเจตนาร้าย ให้ศาลต้าหลี่เข้าตรวจสอบทรัพย์สินตระกูลกู้โดยทันที และให้ข้อเสนอการควบแต่งสามเรือนนี้ถือเป็นโมฆะทั้งหมด""เหล่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลกู้ โทษฐานสมรู้ร่วมคิดและละเลยการกระทำผิด ให้งดเบี้ยหวัดเป็นเวลาสามปี และริบคืนบรรดาศักดิ์ที่เคยพระราชทานให้""จบราชโองการ"ขันทีหุบม้วนผ้าไหมราชโองการลง ก่อนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ คราหนึ่ง"พากันคุกเข่าบื้ออยู่ทำไมเล่า? น้อมรับพระมหากรุณาธิคุณสิ"หัวเข่าของกู้หมิงหยวนคล้ายถูกคนถีบเข้าจากทางด้านหลัง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อคุกเข่าอยู่บนพื้น เม็ดเหงื่อพุดไหลรินลงมาตามใบหน้าทีละหยด ๆใบหน้าของเสิ่นซื่อขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษ ริมฝีปากสั่น

ตอนที่เสิ่นซื่อก้าวเดินเข้ามา แผ่นยาบนใบหน้าของนางถูกลอกออกไปแล้วบาดแผลจากการเอาศีรษะชนเสาตรงมุมขมับเริ่มตกสะเก็ด แผลนั้นมิได้ลึกหรือตื้นจนเกินไป ดูราวกับผ่านการคำนวณกะเกณฑ์น้ำหนักมาเป็นอย่างดีก่อนจะโขกศีรษะลงไปนางสวมใส่ชุดตัวนอกสีเทาหม่น บนศีรษะปักเพียงปิ่นหยกขาวอันเดียว การแต่งกายช่างดูเรียบง่ายถึงขีดสุดเมื่อเข้ามาในห้อง นางก็ทำความเคารพท่านพ่อของข้าก่อนเป็นอันดับแรก"ใต้เท้าซู"ท่านพ่อไม่ได้เอ่ยปากเชิญให้นางนั่งลง"เจ้ามีสิ่งใดจะเอ่ย ก็จงรีบพูดให้จบแล้วไสหัวไปเสีย"เสิ่นซื่อไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง นางยืดตัวและหันสายตามาจับจ้องที่ข้า"น้องสะใภ้สาม ที่ข้ามาในวันนี้ เพราะอยากจะมาบอกความจริงกับเจ้า""เชิญพี่สะใภ้เอ่ยมาเถิด"นางหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังไตร่ตรองเลือกถ้อยคำ"เรื่องการควบแต่งสามเรือนนั้น ล้วนเป็นความคิดของกู้หมิงหยวนเพียงผู้เดียว ทั้งข้าและหลิวซื่อต่างก็ถูกบีบบังคับด้วยกันทั้งสิ้น"ข้าไม่ได้เอ่ยปากตอบรับคำของนาง"เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าเหตุใดเขาจึงต้องคิดควบแต่งสามเรือน? ไม่ใช่เพื่อการสืบทอดทายาทอันใดหรอก แต่เป็นเพราะสินเดิมต่างหาก ทรัพย์สมบัติ

หลังจากข่าวเรื่องหนังสือหย่าภรรยาแพร่ออกไป ทั้งเมืองหลวงก็แตกตื่นกันหมด ท่านชายสามแห่งจวนแม่ทัพหย่าขาดจากภรรยา บุตรสาวของเสนาบดีกรมกลาโหมถูกขับไสไล่ส่งออกจากตระกูล เรื่องราวฉาวโฉ่เช่นนี้ไม่ว่าจะเกิดขึ้นในยุคสมัยใด ย่อมกลายเป็นเรื่องซุบซิบอันดับหนึ่งเสมอข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วทุกตรอกซอกซอยภายในสามวัน บ้างก็บอกว่าข้าเป็นสตรีขี้หึงหวงจนเป็นสันดาน ใจแคบไม่ยอมให้สามีรับพี่สะใภ้เพื่อสืบทอดทายาทให้แก่พี่ชายที่พลีชีพในสงครามบ้างก็บอกว่าข้าอาศัยบารมีของตระกูลฝ่ายมารดาเข้าข่มเหงรังแกตระกูลกู้ จนในที่สุดโดนย้อนกลับมาเล่นงาน ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีพวกที่แต่งเรื่องราวเสียจนเป็นตุเป็นตะ หาว่าข้ากับท่านพ่อร่วมมือกันปลอมแปลงหลักฐาน เพื่อหวังจะใส่ร้ายป้ายสีขุนนางผู้ภักดีข้านั่งอาบแดดอยู่ในลานจวนตระกูลซู แล้วนั่งฟังจิ่นซูอ่านข้อความเหล่านั้นให้ฟังทีละข้อ ๆ"ฮูหยินเจ้าคะ ข่าวที่ข้างนอกพูดกันพวกนี้…” "อ่านจบแล้วหรือ?""ยังเหลืออีกข้อหนึ่งเจ้าค่ะ พวกเขาบอกว่าเหตุที่ท่านถูกหย่าขาดเป็นเพราะ"นางชะงักคำพูดไปชั่วครู่ ใบหน้าแดงก่ำ "เป็นเพราะเหตุใดเล่า?""เพราะท่านไร้ความสามารถในการสืบทอดทายาทเจ