เกิดใหม่ครั้งนี้ ข้าจะไม่แย่ง

"น้องสะใภ้สาม เจ้ายังนั่งนิ่งอยู่ได้อย่างไร?"

พี่สะใภ้ใหญ่ตระกูลเสิ่นเอามือประคองเสา ที่หน้าผากมีรอยแผลแตกจนเลือดไหลซึม นัยน์ตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตากำลังจ้องเขม็งมาที่ข้า

เลือดนั้นไหลรินผ่านแก้มขาวนวล หยดลงบนชุดไว้ทุกข์สีขาวบริสุทธิ์ ดูแล้วช่างน่าเวทนาสงสารยิ่งนัก

ชาติก่อนตอนที่ข้าเห็นภาพนี้ ข้าโกรธจนตัวสั่นและอาละวาดคว่ำโต๊ะเซ่นไหว้ทันที

ทว่าชาตินี้ ข้ากลับวางถ้วยชาลงแผ่วเบา หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับมุมปากอย่างเชื่องช้า

"พี่สะใภ้ใหญ่ได้รับบาดเจ็บ เด็ก ๆ ไปเชิญท่านหมอมา"

เสิ่นซื่อถึงกับอึ้งไป

นางคงไม่ได้คาดคิดเลยว่าข้าจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออก

ส่วนพี่สะใภ้รองตระกูลหลิวก็แข็งค้างอยู่กับที่ ผ้าขาวในมือยังไม่ทันได้คล้องคอ

กู้หมิงหยวน สามีของข้ายืนเด่นอยู่ใจกลางโถงพิธีศพ เขาอยู่ในชุดสีดำสนิท ใบหน้าเคร่งขรึมไว้อาลัย

แววตาที่เขามองมายังข้าฉายแววประหลาดใจอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนกลับเป็นท่าทางเมตตากรุณาและเห็นอกเห็นใจผู้อื่นดังเดิม

"ซูเหยา พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้ากำลังขวัญเสีย เหตุใดเจ้ายยังนั่งจิบชาอยู่ตรงนี้อีก?"

ข้ายิ้มขึ้น

"ท่านพี่กล่าวได้ถูก พี่สะใภ้ใหญ่ชนเสาบาดเจ็บ ย่อมต้องตามท่านหมอมาตรวจรักษา"

"ส่วนเรื่องการควบแต่งสามเรือนนั้น"

ข้าเว้นจังหวะและกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เหล่าบ่าวไพร่และผู้อาวุโสในตระกูลที่คุกเข่ากันอยู่เต็มพื้น น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบราวกับกำลังพูดคุยเรื่องลมฟ้าอากาศในวันนี้

"ข้าไม่มีข้อข้องใจอันใด"

ทั่วทั้งโถงพิธีตกอยู่ในความเงียบงัน

แม้แต่เทียนขาวที่จุดอยู่หน้าป้ายวิญญาณ ยังคล้ายจะสั่นไหวเพราะประโยคนี้

กู้หมิงหยวนขมวดคิ้วมุ่น สายตาหนักอึ้งจับจ้องมาที่ข้า ราวกับกำลังพิเคราะห์ว่าข้าเสียสติไปแล้วหรือไม่

"เจ้าว่าอย่างไรนะ?"

"ข้าบอกว่า ข้าไม่มีความเห็นคัดค้านเจ้าค่ะ"

ข้าลุกขึ้นยืน จัดแต่งชายกระโปรงให้เรียบร้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขาอีกสองก้าว

"พี่ใหญ่และพี่รองพลีชีพเพื่อแผ่นดิน ทอดทิ้งให้พี่สะใภ้ทั้งสองต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งพิง ท่านพี่เปี่ยมด้วยคุณธรรมยอมรับช่วงดูแลพวกนางแทนพี่ชาย นับเป็นความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่ของตระกูลกู้"

"ข้าในฐานะสะใภ้ของตระกูลกู้ ย่อมต้องสนับสนุนอย่างเต็มที่เจ้าค่ะ"

ถ้อยคำนี้เอ่ยออกมาอย่างเป็นธรรมและมีเหตุผล เหล่าผู้อาวุโสในที่นั้นต่างหันไปมองหน้ากัน และมีบางคนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ทว่าสีหน้าของเสิ่นซื่อกลับเปลี่ยนไปในทันที

นิ้วมือที่นางใช้เกาะกุมเสาเอาไว้เกร็งแน่นจนข้อขาวซีด รอยเลือดที่ไหลผ่านใบหน้าอันขาวเผือดนั้น ดูไม่เหมือนคนที่ได้รับบาดเจ็บ แต่เหมือนคนที่กำลังขวัญหนีดีฝ่อเสียมากกว่า

ฝั่งหลิวซื่อยิ่งลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือที่กำผ้าแพรขาวเอาไว้ตกลงข้างลำตัวโดยไม่รู้ตัว

พวกนางไม่ได้รอคอยคำยินยอมจากข้าเลยสักนิด

สิ่งที่พวกนางเฝ้ารอ คือให้ข้าบันดาลโทสะ เสียกิริยา และอาละวาดคว่ำโต๊ะด่าทอผู้คนต่างหาก

ชาติที่แล้วข้าด่าออกไปจริง ๆ ทั้งยังด่าได้อย่างสาดเสียเทเสียสะใจยิ่งนัก

ทว่านั่นกลับเป็นการก้าวเท้าเข้าสู่หลุมพรางที่พวกนางขุดล่อไว้ทีละก้าว ๆ

"น้องสะใภ้สาม" เสียงของเสิ่นซื่อเริ่มสั่นเครือ "เจ้ายินยอมพร้อมใจจริง ๆ หรือ?"

"มีเหตุใดที่ข้าจะไม่ยินยอมเล่า?" ข้าเอียงคอเล็กน้อย

"ทว่าเมื่อครู่พี่สะใภ้ใหญ่เพิ่งบอกว่ายอมตายดีกว่ามิใช่หรือ? ในเมื่อพี่สะใภ้ใหญ่ไม่เต็มใจ เช่นนั้นก็ช่างเถิด ข้าขอถือวิสาสะตัดสินใจแทนท่านพี่ ให้เรื่องนี้ล้มเลิกไปเสีย"

"ใครบอกให้ล้มเลิก!"

กู้หมิงหยวนเอ่ยขึ้นมาเสียงดังลั่นราวกับฟ้าผ่า

ปกติเขาเชี่ยวชาญการรักษาภาพลักษณ์บุรุษผู้อ่อนโยนดั่งหยกเนื้อดีต่อหน้าผู้คน น้อยครั้งนักที่จะหลุดกิริยาจนเสียการควบคุมเช่นนี้

เมื่อเขาส่งเสียงตวาดกร้าวออกมาเช่นนี้ เสียงร่ำไห้ระงมในโถงพิธีศพก็เงียบกริบลงไปในทันที

เขาตระหนักได้ทันท่วงทีว่าตนเองเสียอาการ จึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วปั้นหน้าเป็นบุรุษผู้มีความทุกข์ร้อนแทนบ้านเมืองและราษฎรอีกครั้ง

"ข้าหมายความว่า... ความปรารถนาสุดท้ายของท่านพี่ทั้งสอง ไม่อาจละเลยได้"

ข้าหรี่ตาลงต่ำ ก่อนจะเอ่ยรับคำอย่างนอบน้อม

"ท่านพี่กล่าวได้มีเหตุผลเจ้าค่ะ เช่นนั้นก็เอาตามความประสงค์ของท่านพี่เถิด หากพวกพี่สะใภ้ยินยอม ข้าก็ไม่มีคำใดจะโต้แย้ง"

พอจบประโยคนั้น ข้าก็หมุนตัวเดินผละออกจากโถงพิธีศพทันที

ข้างหลังมามีเสียงกระซิบกระซาบอันแผ่วเบาของเสิ่นซื่อลอยมา ทั้งรีบร้อนและลนลานจนแทบสิ้นไร้ซึ่งความสำรวม

"น้องสาม เหตุใดนางถึง"

"หุบปาก" กู้หมิงหยวนเอ่ยขัดจังหวะนางทันที

ข้าเดินมาหยุดอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ลมฤดูใบไม้ผลิที่ยังคงหลงเหลือความอบอ้าวของหน้าหนาวพัดโชยเข้ามาตามแขนเสื้อ ความเย็นนั้นทำให้ข้าตัวสั่นไปทั้งตัว

ความทรงจำในชาติภพก่อนหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำหลาก

ข้ายังจำได้ดีว่าตนเองต้องสิ้นใจอย่างอนาถในศาลเจ้าร้านทางทิศตะวันตกของเมืองหลวง ต้องอดอยากอยู่สามวัน หนาวเหน็บอยู่สามคืน จนกระทั่งในที่สุดก็ถูกหิมะใหญ่ตกลงมาถมร่างจนมิด

ก่อนจะสิ้นลมหายใจเฮือกสุดท้าย ข้ายังคงโง่งมคิดว่ากู้หมิงหยวนจะออกตามหาข้าหรือไม่

ทว่าเขาไม่เคยมาเลย

เขากำลังวุ่นอยู่กับการแบ่งปันทรัพย์สินและมรดกตระกูลเดิมของข้าร่วมกับพวกพี่สะใภ้อย่างสำราญใจ

เล็บมือจิกสลักลึกเข้าไปในกลางฝ่ามือ ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาช่วยดึงสติของข้าให้กลับคืนสู่ความจริง

มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นจิ่นซูสาวใช้คนสนิทที่วิ่งตามข้าออกมา

"ฮูหยิน ท่านยินยอมเรื่องนี้จริง ๆ หรือเจ้าคะ?"

"ยินยอมสิ"

"แต่ว่า"

"จิ่นซู" ข้าหันกลับไปมองนาง "ไปเอาใบรายการสินเดิม ของข้ามา"

นางอ้าปากค้างแต่ไม่กล้าซักไซ้อะไรต่อ ได้แต่หมุนตัววิ่งกลับไปยังเรือนพักอย่างรวดเร็ว

ข้ายืนนิ่งอยู่ใต้ระเบียง เฝ้ามองโลงศพทั้งสามใบที่ยังไม่ได้เคลื่อนไปฝังภายในโถงพิธี และมองเงาร่างของผู้คนที่ขยับไหวไปมาอยู่ด้านใน

ชาติที่แล้ว สิ่งที่ข้ายอมแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องไว้ ทั้งชีวิตคู่และเกียรติยศศักดิ์ศรี สุดท้ายกลับได้ตอบแทนมาเพียงหนังสือหย่าขาดฉบับหนึ่งกับหลุมศพร้างไร้ญาติอนาถ ๆ เท่านั้น

ทว่าในชาตินี้ พวกเขาปรารถนาสิ่งใด ข้าก็จะประเคนสิ่งนั้นให้

จะยัดเยียดให้จนกว่าพวกเขาจะกระอักและแบกรับมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไป