บทที่ 4

ในวันเคลื่อนศพออกไปฝัง สายฝนโปรยปรายลงมา

โลงศพสองใบถูกแบกหามออกจากโถงพิธี เสิ่นซื่อประคองโลงศพ ส่วนหลิวซื่ออุ้มป้ายวิญญาณ ทั้งคู่ร่ำไห้ปานจะขาดใจ

ชาวบ้านในตลาดพากันคุกเข่าลงเต็มสองฝั่งถนน กระดาษเงินกระดาษทองปลิวว่อนเต็มท้องฟ้า

กู้หมิงหยวนเดินนำอยู่หน้าสุดของขบวน ธงขาวในมือของเขาเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าของเขาดูโศกเศร้ายิ่งนัก

ส่วนข้าเดินรั้งท้ายอยู่ท้ายสุดของขบวน

ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเลยว่า รองเท้าผ้าสีขาวที่ข้าสวมใส่อยู่นั้นไม่พอดีเท้า มันคือรองเท้าเก่าที่จิ่นซูรีบร้อนไปรื้อค้นมาจากคลังสินค้า

เพราะรองเท้าคู่ใหม่ของข้า ถูกคนลอบตัดจนแหลกละเอียดแล้วนำมาวางกองไว้ที่หน้าประตูห้องเมื่อคืนนี้

มิอาจรู้ได้ว่าเป็นฝีมือของผู้ใด ทว่ารอยตัดนั้นเรียบกริบ ย่อมต้องใช้กรรไกรตัดผ้าอย่างดีเป็นแน่

เมื่อกลับมาถึงจวน ร่างกายของข้าก็ชุ่มฝนไปทั่วตัว ข้าหนาวจนสั่นเทา

จิ่นซูไปที่โรงครัวเพื่อขอน้ำขิง ทว่ากลับถูกไล่ตะเพิดกลับมา

"พวกคนในโรงครัวบอกว่า วันนี้ในจวนมีงานศพยุ่งวุ่นวายนัก ไม่มีเตาว่างเหลือให้ต้มเลยเจ้าค่ะ"

ข้าไม่ได้เอ่ยคำใด ทำเพียงหยิบผ้าห่มมาคลุมกายแล้วนั่งนิ่งอยู่บนเตียง

สายฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ทว่าภายในห้องกลับไร้ถ่านจุดเตาผิง

พอตกค่ำ กู้หมิงหยวนก็มาหาข้าหนหนึ่ง

ทว่าเขาไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมเยียนข้า

เขาหยุดยืนอยู่ตรงประตู แม้แต่ก้าวเท้าเข้ามาในห้องก็ยังไม่ทำ เขาเพียงเอ่ยผ่านม่านกั้นมาประโยคหนึ่งว่า

"วันพรุ่งนี้เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลจะร่วมประชุมหารือ และต้องลงนามในหนังสือควบแต่งสามเรือน เจ้าไม่จำเป็นต้องไปร่วมงาน แค่ลงลายมือชื่อก็พอ"

"หนังสืออันใดหรือเจ้าคะ?"

"ก็แค่ทำตามพิธีการเท่านั้น พี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองจะย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชื่อของข้า สินเดิมของพวกนางก็จะถูกรวมเข้ากับกองกลางของจวน เพื่อให้ง่ายต่อการดูแลจัดการ"

ข้าซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มท่ามกลางความมืดมิด ทว่าหูได้ยินคำว่า “สินเดิมรวมเข้ากับกองกลาง” อย่างชัดเจน

การเอาสินเดิมของพวกนางมารวมไว้ที่ส่วนกลาง ฟังดูช่างสมเหตุสมผลยิ่งนัก

ทว่ากู้หมิงหยวนเป็นผู้กุมอำนาจดูแลทรัพย์สินส่วนกลางทั้งหมด และสินเดิมของข้าก็ยังอยู่ในกำมือของเขาเช่นกัน

รวมไปรวมมา สุดท้ายทรัพย์สินทั้งหมดก็ไหลไปรวมอยู่ในกระเป๋าของเขาเพียงผู้เดียว

"แล้วสินเดิมของข้าเล่าเจ้าคะ?"

ภายนอกม่านกั้นตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วครู่

"ของของเจ้า ย่อมต้องเป็นของเจ้าอยู่แล้ว"

"เช่นนั้นข้าขอทวงคืนกลับมาดูแลจัดการเองได้หรือไม่เจ้าคะ?"

"ซูเหยา" น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกขึ้นมาทันที "เจ้าอย่าได้มาหาเรื่องในเวลาเช่นนี้"

สายลมพัดโชยจนม่านกั้นเปิดขึ้นเล็กน้อย ข้าเห็นเสิ่นซื่อยืนอยู่ทางด้านหลังของเขา

นางสวมชุดคลุมน้ำเงินเข้ม ที่ข้างหูทัดบุปผาสีขาวดอกเล็ก ยืนนิ่งอยู่ใต้ระเบียงทางเดินท่ามกลางสายฝน เฝ้ามองมาทางนี้อย่างเงียบเชียบ

กู้หมิงหยวนหันกลับไปพยักหน้าให้นางคราหนึ่ง

ท่าทางนั้นช่างแผ่วเบาและเป็นธรรมชาติยิ่งนัก ราวกับเป็นความรู้ใจกันของคู่สามีภรรยา

ม่านกั้นเปิดมาดังเดิม เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างไกลออกไป

ข้านั่งอยู่บนเตียง เสียงสนทนาของพวกเขาที่ค่อย ๆ แผ่วจางลง

เสิ่นซื่อเอ่ยว่า "น้องสาม ท่านตากฝนมาจนตัวเปียก ไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด"

เขาขานรับ "อืม" คำหนึ่ง

คำขานรับอันแผ่วเบานุ่มนวลนั้นดังผ่านม่านกั้นเข้ามา ข้ารู้สึกจุกในลำคอขึ้นมาทันใด

หาใช่เพราะความอิจฉาริษยา

หากแต่เป็นความเคียดแค้น

เรื่องราวที่ชาติก่อนข้าคิดไม่ตกจนกระทั่งสิ้นลมหายใจ บัดนี้กลับกระจ่างแจ้งชัดเจนอยู่ตรงหน้าแล้ว

ปัญหาของพวกเขาไม่ใช่เรื่องการควบแต่งสามเรือนเพื่อสืบทอดตระกูลเลยแม้แต่น้อย

ที่แท้ตั้งแต่แรกเริ่มกู้หมิงกยวนกับเสิ่นซื่อก็ลักลอบมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกันแล้วต่างหาก

เช้าตรู่วันถัดมา ข้าไม่ได้ลงนาม

ข้าบอกกับพ่อบ้านจ้าวจงที่มาสั่งความว่า ร่างกายข้าไม่สู้ดี ไม่อาจลุกจากเตียงได้

พ่อบ้านจ้าวจงถูมือไปมาด้วยความลำบากใจ

"ฮูหยิน เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลต่างกำลังนั่งรอกันอยู่นะขอรับ..."

"อยากรอก็ปล่อยให้รอไปสิ"

หลังจากเขากลับไปได้ไม่นานก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง ทว่าครานี้ด้านหลังมีหญิงรับใช้ร่างกำยำสองคนเดินตามมาด้วย

"ฮูหยิน นายท่านบอกว่า... เชิญท่านไปด้วยตัวเองให้ได้ขอรับ”

หญิงรับใช้ทั้งสองคนยืนซ้ายขวาอยู่ที่หน้าประตู แววตาของพวกนางดูมิใช่การมาเชิญ แต่เหมือนมาคุมตัวนักโทษเสียมากกว่า

ข้ายังคงห่มผ้าห่มโดยไม่ขยับเขยื้อน

"ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่าว่าร่างกายไม่สู้ดี"

ทว่าพวกนางกลับไม่ยอมถอยไป

หนึ่งในนั้นก้มตัวลง ยื่นมือเข้ามาฉุดกระชากตัวข้าทันที

ฝ่ามือนั้นหยาบกร้านราวกับกระดาษทราย ตอนที่มันบีบลงบนข้อมือของข้า แรงบีบมหาศาลนั้นส่งเสียงกระดูกข้าดังลั่น

“ฮูหยิน ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ”

ข้าถูกหญิงรับใช้สองคนพยุงลากออกจากห้อง ลากยาวไปจนถึงห้องโถงด้านหน้า

รองเท้าหลุดไปข้างหนึ่งกลางทาง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นหินที่เปียกชื้นและเย็นเยือก ความหนาวเหน็บแล่นจากฝ่าเท้าพุ่งตรงขึ้นไปถึงศีรษะ

ภายในโถงด้านหน้าเต็มไปด้วยผู้คน

เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลนั่งรวมตัวกัน เสิ่นซื่อและหลิวซื่อนั่งแยกกันอยู่สองฝั่งซ้ายขวา โดยมีกู้หมิงหยวนนั่งเด่นเป็นประธานอยู่ตรงกลาง เบื้องหน้าของเขามีหนังสือสัญญาและพู่กันหมึกวางเตรียมพร้อมไว้

สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่ข้า

ข้าถูกกดตัวให้นั่งลงบนเก้าอี้ มวยผมหลุดรุ่ยลงมาครึ่งหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด และเท้าข้างหนึ่งเปลือยเปล่าอยู่

กู้หมิงหยวนเหลือบสายตามองข้าคราหนึ่ง ก่อนจะยื่นพู่กันส่งมาให้

"ลงนามเสียเถิด"

"ข้าไม่เซ็นเจ้าค่ะ"

เปลือกตาของเขากระตุกเล็กน้อย

เสิ่นซื่อเอ่ยปาก น้ำเสียงของนางนุ่มนวลราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กเล็ก

"น้องสะใภ้สาม เรื่องนี้ก็เป็นเพียงแค่พิธีการเท่านั้น เหตุใดเจ้าต้องทำให้ทุกคนต้องลำบากใจด้วยเล่า"

"จริงด้วย" หลิวซื่อรีบเอ่ยสมทบ "เจ้าดึงดันอยู่เพียงผู้เดียวเช่นนี้ แล้วจะส่งดวงวิญญาณของพี่ใหญ่และพี่รองบนสรวงสวรรค์ให้สงบสุขได้อย่างไร?"

ในกลุ่มผู้อาวุโส มีตาเฒ่าเคราขาวผู้หนึ่งยกมือขึ้นลูบเคราแล้วเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

"สะใภ้สาม เจ้าช่างไม่รู้จักกาลเทศะและคำนึงถึงส่วนรวมเอาเสียเลย หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ผู้อื่นคงได้เอาไปนินทาถึงการอบรมสั่งสอนของตระกูลซูเป็นแน่"

นิ้วมือของข้ากำแน่น หาใช่เพราะความโกรธแค้น หากแต่เป็นเพราะความหนาวเหน็บ

ตั้งแต่เมื่อคืนวานจนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลยแม้แต่คำเดียว น้ำสักหยดก็ไม่มี ทั่วทั้งร่างหนาวเหน็บจนแทบจะไร้ความรู้สึก

กู้หมิงหยวนก้าวเดินเข้ามาใกล้ ยัดด้ามพู่กันใส่มือของข้า แล้วยื่นมือมากุมมือข้าไว้ข้าอย่างอ่อนโยน

ท่าทางสนิทสนมเช่นนั้น ราวกับในอดีตที่เขาเคยจับมือสอนข้าคัดอักษรไม่มีผิด

"ซูเหยา ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย"

ข้าแหงนหน้าขึ้น สบสายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาของเขา

ข้าอ้าปากกำลังจะเอ่ยคำ

ทว่าทันใดนั้นเอง

บานประตูใหญ่ของโถงหน้ากลับถูกคนจากภายนอกถีบออกอย่างแรง ลมหนาวสายหนึ่งหอบเอาละอองฝนสาดซัดเข้ามา

บุรุษในชุดเกราะเหล็กเต็มยศผู้หนึ่งก้าวข้ามประตูเข้ามา ด้านหลังเขามีทหารองครักษ์อาวุธครบมืออีกกว่ายี่สิบคน

และบุรุษที่เดินนำหน้าสุดของขบวน ชูม้วนผ้าไหมสีเหลืองอร่ามขึ้นเหนือศีรษะ แล้วส่งเสียงตะโกนก้องกังวานปานเสียงระฆังใหญ่ยักษ์ว่า

"ราชโองการมาถึง คนตระกูลกู้ทั้งหมดคุกเข่ารับราชโองการ!"