ทานตะวันในกองเพลิง의 모든 챕터: 챕터 81 - 챕터 90

“ฉันยังไม่ตายโว้ย” ลูอิสลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหยิบกระป๋องเบียร์ที่แดเนียลปามาขึ้นมาเปิดแล้วยกดื่มจนหมด“เฮ้ย นั่นมันของฉันไอ้ลูอิส”“ขอบใจมากเพื่อน” ดูเขาจะไม่ฟังสิ่งที่แดเนียลพูดเลย แดเนียลเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กันกับลูอิสแล้วจ้องมอง ในใจอยากจะขำก็ไม่กล้า จะสมน้ำหน้าก็จะดูซ้ำเติมอีก สงสารก็สงสาร ทำไมไอ้ฝรั่งนี่มันเชื่อคนง่ายนักวะ“หมดสภาพเลยนะ แกดูไม่ต่างจากหมาเลย” แดเนียลแกล้งว่า“เออสิ แกมันมีทุกอย่างครบหมด มีเมีย มีลูก มีบ้าน มีงาน มีครอบครัว ฉันมันไอ้โง่ ไอ้ขี้ขลาด ไม่สมควรมีอะไรทั้งนั้น” ลูอิสหันมาโวยใส่แดเนียลยกใหญ่“เนี่ยเหรอลูกมาเฟียแก๊งใหญ่ในอิตาลี งอแงเป็นเด็กเลยว่ะ”“แกจะให้ฉันทำไงวะ ฟ้าเค้าขายลูกฉันให้กับฝรั่งที่ไหนก็ไม่รู้ ไม่รู้มันจะเอาลูกฉันไปทำอะไร เกิดมันนึกพิเรนทร์เอาลูกฉันไปอบกินกับขนมปังขึ้นมาล่ะวะ” โถ่รักลูกเหลือเกิน ถ้าแกรู้ว่าฟ้ารักและหวงลูกมากแค่ไหนแกจะไม่มีทางคิดแบบนี้เลยไอ้ลูอิสไอ้งั่ง“แกรู้มั้ยว่าตอนฟ้าท้อง ฟ้าเฝ้ารอแกมาตลอด” ลูอิสหันไปให้ความสนใจกับคนข้างๆ“แกหายไปไหนมาวะ”“ฉันกลัว”“กลัวอะไร”“ฉันกลัวว่า ถ้าฉันต้องดูแลฟ้ากับลูกแล้ว สิ่งที่ฉันทำอยู่ในตอนน

ทั้ง 3 คนใช้เวลาบนเครื่องบินจนหมดวันกว่าจะถึงปาย เล่นเอาเมื่อยไปตามๆ กัน ส่วนลูอิสก็เมารถแย่ เมื่อมาถึงที่บ้านแล้วฟ้าก็รีบไปหาน้องเมฆกับน้องฝนคนที่เธอคิดถึงที่สุดอย่างทันที“คุณจะไปไหน” พอฟ้าเห็นลูอิสเดินตามมาต้อยๆ ก็หันไปถาม“ไปหาลูกไง ลูกผมน่ะ” ฟ้านึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับแม่เลย ตาคู่คมหันไปมองหญิงวัยห้าสิบที่กำลังเดินเข้ามาหา ตอนนี้เวลาเพิ่งจะทุ่มนิดๆ เด็กๆ ยังไม่นอนกันแน่ ถ้าไม่รีบบอกก่อน อาจูกับมะขิ่นอาจจะอุ้มเด็กมาให้แม่เห็นก่อนจะได้อธิบาย“แม่” ฟ้าอึกอักทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะเริ่มเล่าตรงไหนก่อนดี“พี่ฟ้า”“แอ้”ช้าไปแล้ว มะขิ่นกับอาจูอุ้มเด็กๆ ออกมารับฟ้าที่หน้าประตูแล้ว ทันทีที่ลูอิสเห็นว่ามีเด็กถึงสองคน เขาก็ต้องหันมาจ้องหน้าฟ้า และต้องการคำอธิบาย“ฟ้า นั่นลูกใคร” เมื่อผู้เป็นแม่มองเห็นเด็กๆ ก็หันมาถามลูกสาว มันเหมือนมีลางสังหรณ์บางอย่างบอกว่า เด็กพวกนั้นเป็นหลานของตน“คือ…ฟ้าว่าเข้าบ้านก่อนนะคะ” ฟ้าคิดว่าคงต้องรีบบอกแน่ แต่ไม่ใช่จังหวะนี้ ทุกคนพากันเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น ทั้งลูอิสและแม่ต่างจ้องมองไปที่ฟ้าเพื่อรอฟังคำอธิบาย“ลูกมึงเองใช่มั้ยฟ้า”“ลูกผม

เช้าวันรุ่งขึ้นฟ้าก็ตื่นมาแต่เช้าตามปกติ แต่วันนี้มีแม่มาเป็นลูกมือช่วยทำกับข้าวอีกคน จังหวะที่ทำกับข้าวอยู่ฟ้าหันไปเห็นว่าลูอิสเดินเข้ามาในบ้านเลยวิ่งออกไปดู“มาทำไม” ลูอิสตีหน้ามึนใส่เพราะเขาฟังสิ่งที่ฟ้าพูดไม่ออก“มาทำไม” สุดท้ายก็ต้องเป็นฟ้าที่ยอมพูดภาษาอังกฤษ“แค่อยากมาดูลูก”“บอกแล้วไง ถ้าฉันไม่อนุญาต ก็คือไม่ได้”“แคดูก็ไม่ได้เหรอ”“ไม่ได้” ฟ้ายืนกรานที่จะไม่ยอมให้ลูอิสได้เจอกับลูก เธออยากจะสั่งสอนให้เขาได้รู้ว่าการทิ้งลูกทิ้งเมียมันทรมานยังไง“ก็ได้ แล้วผมจะได้เจอเมฆกับฝนอีกเมื่อไหร่” ลูอิสตอบเสียงหงอย เขายังคิดถึงแก้มนุ่มๆ ของลูกๆ อยู่เลย“แล้วแต่ว่าคุณจะทำตัวดีหรือเปล่า”ขณะที่ทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ อาจูก็วิ่งเข้ามาพอดี“พี่ฟ้ามีคนมาหาค่ะ”“ใคร”“คุณพิทักษ์ค่ะ” ฟ้าพยักหน้ารับให้พาเขาเข้ามา พิทักษ์เดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้อีกเช่นเคย คราวนี้มีทั้งเงาะ ลำไย มะละกอ แก้วมังกร สารพัดจะขนมา“ไอ้หน้าจืดนี่ใคร” พอลูอิสเห็นก็ถามอย่างไม่พอใจ“เขาชื่อพิทักษ์ เป็นเจ้าของไร่ผลไม้ใกล้ๆ กันนี่แหละ”“มันจีบเหรอ”“จีบไม่จีบ มันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ”“หน้ายังกับเด็กยังไม่ทิ้งนม จะดูแลใครได้”“เ

ลูอิสทำงานในไร่กับป๋อและเก๋ทุกวันจนเริ่มสนิทกัน เนื่องจากเขาเป็นคนหัวไว จึงเริ่มพูดภาษาไทยได้บ้างแล้ว เรื่องที่ยังบีบหัวใจเราอยู่ตอนนี้คือฟ้ายังไม่ให้เขาได้เจอกับลูกอีกเลย ทุกวันทำได้แค่รีบตื่นแต่เช้าไปนั่งรอดูลูกผ่านกระจก สายๆ ก็ต้องไปทำงานแล้ว กับฟ้าก็แวะเวียนไปกวนได้ช่วงเช้าๆ ตอนแม่ยายเผลอนั่นแหละ แอบไปเดินเลาะหน้าต่างห้องครัวบ้าง ถ้าแม่ฟ้าไม่อยู่ก็อาจจะเดินไปนั่งร้องเพลงตรงใกล้ๆ หน้าต่าง อีกเรื่องก็ไอ้หน้าจืดไร่ข้างๆ นี่แหละ มันแวะมาขายขนมจีบให้ฟ้าทุกวัน เดี๋ยวนี้พัฒนาจากผลไม้ก็มีปิ่นโตข้าว ไก่สดบ้าง เนื้อหมูป่า สารพัดจะเอามา เมียกูดูอดอยากนักรึไงขนแต่ของกินมาให้ลูอิสกลับจากเรียนภาษาไทยพอรู้ว่าฟ้าไปกินข้าวบ้านพิทักษ์ก็ไปดักรออยู่หน้าทางเข้าบ้าน ทันทีที่เห็นเงาของร่างบางระหงเดินผ่านความมืดเข้ามาถึงไฟหน้าบ้าน ลูอิสก็ขยับตัวออกจากมุมมืดมาเช่นกัน“ข้าวที่บ้านมันไม่อร่อยรึไง ถึงต้องไปกินที่อื่น”ฟ้าตกใจเล็กน้อยกับการปรากฏตัวของลูอิส แต่คนมาส่งนี่สิ ตกใจจนแทบจะโดดเข้าป่าข้างทาง“อะไร” ฟ้าถามเสียงแข็ง ทำไมชอบมาทำท่าทางเหมือนหวงทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันแบบนี้“โธ่ ทำท่ามาส่ง ตัวเองจะเดินก

“อัน นี้ กี่ บาท” ลูอิสพยายามใช้ภาษาไทยในการสื่อสาร แม้จะไม่คล่องนักแต่นั่นจะช่วยให้เขาพูดได้เร็วขึ้น“ชุดละ 280” ลูอิสก้มมองเงินในมือ ถ้าเขาต้องการ 2 ชุดเขาต้องเก็บเงินนี้ไว้แล้วมาซื้ออีกทีอาทิตย์หน้า ถ้าไม่มีกฎของฟ้าละก็พ่อจะเหมาทั้งร้านเลย“อยากได้เหรอคะ” ครูแก้วที่เดินตามเข้ามาเอ่ยถาม“ครับ” ครูแก้วมองลูอิสสลับกับชุดที่เขาสนใจ“คุณ…มีลูกแล้วเหรอคะ” แม้ครูแก้วจะพบชาวต่างชาติมามากมาย แต่ก็ไม่เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้กับใครเลย เพราะความเป็นสุภาพบุรุษของดิน ความสุภาพ ความสุขุม มันทำให้คนเป็นครูหวั่นไหวอยู่ทุกครั้งที่สอนให้นักเรียนคนนี้“เอ่อ…” ลูอิสคิดอยู่นาน ตอนนี้ฟ้ายังไม่ให้บอกกับคนอื่นว่าเขาเป็นพ่อของน้องเมฆกับน้องฝน เขาควรจะตอบยังไงกันดี“น้องครับ ผมอยากให้น้อง”“ยืมแก้วก่อนมั้ยคะ” ครูแก้วคนสวยแอบมองเห็นก่อนแล้วว่าเงินที่ลูอิสมีอยู่นั้นไม่พอ“ไม่เป็นไรครับ”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ ถือว่าเป็นรางวัลของคนตั้งใจเรียน”“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับผมเกรงใจ”“โอเค งั้นแก้วขอเลี้ยงข้าวแทนก็แล้วกันนะคะ”“แต่…”“อย่าปฏิเสธเลยค่ะ แก้วเต็มใจ” ลูอิสไม่ทันได้พูดจบครูแก้วก็รีบออกตัวก่อนเลย สุดท้ายก็ต้องเลย