ทานตะวันในกองเพลิง의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

โมเลนเดินออกมาได้ไม่ไกลจากห้องนั้นนักก็เจอกับวีรญาที่แอบดูเหตุการณ์ทุกอย่างภายในห้องนั้นทั้งหมดแล้ว"จิตใจคุณมันต่ำ" เสียงของวีรญาทำให้จูเลียต้องหยุดชะงักและหันไปมอง"วี" จูเลียพูดขึ้นพร้อมกับเดินดิ่งเข้าไปหา "เธอไม่รู้สึกอะไรเลยรึไงจูล" วีรญาหันไปต่อว่าจูเลีย "อะไรของเธอ" โมเลนรีบโวยใส่"ต้นเหตุที่โมเลนไปจับแดนกับยัยเด็กนั่นมาก็เพราะเธอจูล แล้วเธอที่บอกว่าตัวเองเป็นพวกบูชาความรัก เหอะ เธอทนดู 2 คนนั้นถูกทรมานโดยไม่รู้สึกอะไรเลยยังงั้นเหรอ มันทุเรศสิ้นดี" วีรญาแม้จะพอใจที่ทานตะวันถูกทรมาน แต่ก็ทนไม่ได้หรอกที่เห็นแดเนียลเจ็บปวดขนาดนั้น เพราะยังไงซะลึกๆ ในใจแล้ววีรญาก็ยังคงรักแดเนียลอยู่ดี และการที่เธอเอาตัวเองเข้ามาในขุมนรกนี้มันทำให้คิดได้หลายอย่าง เพราะได้มีเวลาอยู่คนเดียวเงียบๆ และทบทวนทุกๆ เรื่องที่ผ่านมา จนวีรญารู้สึกปล่อยปลงกับทุกเรื่อง"แล้วยังไง" โมเลนแค่ตอบสั้นๆ แล้วเดินจูงแขนจูเลียเลี่ยงหนีวีรญาออกมา "สักวันก็ต้องถึงตาของคุณ" วีรญาตะโกนตามหลังมา เขาแค่ชะงักแวบหนึ่งแล้วจึงเดินต่อวีรญากลับมาที่ห้องของตัวเองสักพักใหญ่แล้วคอยแอบดูห้องที่แดเนียลอยู่เป็นระยะๆ ไม่นานนิโคลัสกับพวกก็

ลูอิสพาทานตะวันกับแดเนียลมาซ่อนที่บ้านของตัวเองก่อนแล้วค่อยคิดกันอีกทีว่าจะเอายังไงต่อ"ตะวันเป็นอะไรคะ" พอเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เพื่อนเสร็จ ฟ้าก็หันไปถามแดเนียล"คือ..." เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบยังไง ไม่รู้จะเริ่มตรงไหนก่อนดี"ฝีมือพ่อแกใช่มั้ย" ลูอิสถามขึ้นบ้าง "แกไม่ต้องสงสัยหรอกว่าฉันรู้ได้ไง ชื่อเสียงความอำมหิตของพ่อแกใครๆ ก็รู้ทั้งนั้น" พอเห็นแดเนียลทำหน้าสงสัย ลูอิสก็พูดต่อทันที ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงโกรธที่คนอื่นมาว่าพ่อเขาแบบนี้ แต่นี่เรื่องมันเพิ่งเกิดผ่านไปสดๆ ร้อนๆ คงต้องยอมรับอย่างที่ลูอิสว่า"แล้วจะเอายังไงต่อ แกไปทำอะไรให้พ่อแกโกรธถึงได้โดนกันหนักขนาดนี้""ฉันก็ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วพ่อโกรธเรื่องอะไร แต่ที่เดาเอาก็คือเขามาขอทานตะวันแต่ฉันไม่ให้""เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ" ลูอิสแทบจะไม่เชื่อ ก็เรื่องมันดูไม่เป็นเรื่องเลยนี่"พ่อฉัน...." มันยากที่จะพูดถึงเรื่องนี้ แดเนียลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ"พ่อโตมากับการเลี้ยงดูที่ไม่ดีนัก พ่อถูกรับอุปการะจากมาเฟียที่ฝรั่งเศส เขาสอนแต่เรื่องแย่ๆ ให้ สอนให้พ่อรู้จักเรื่องเซ็กส์และการใช้ยามาตั้งแต่เด็ก พอโตมาก็เลย...""โรคจิต" ฟ้าเสริมขึ้นอย่างไ

ผ่านมาสองสามวันแล้ว อาการเพ้อหายายของทานตะวันเริ่มดีขึ้นตามลำดับ เริ่มมีสติจำฟ้าได้บ้างแล้ว แต่ก็มีบางครั้งที่เผลออาละวาดใส่ แปลกที่อาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายเหล่านั้นเกิดขึ้นแค่กับฟ้าคนเดียว ฟ้าเองก็ทุกข์ใจไม่น้อย เธออยากเข้าไปช่วยดูแลอาการของเพื่อนใจจะขาด แต่กลับเข้าใกล้ไม่ค่อยจะได้เลย"ฉันเป็นห่วงตะวันจัง" ฟ้าเอ่ยเสียงเศร้าพลางแอบมองทานตะวันนอนหลับผ่านทางหน้าต่างห้อง โดยมีแดเนียลคนเดียวเท่านั้นที่คอยเฝ้าชิดติดขอบเตียงอย่างใกล้ชิด"คนเดียวที่เราพอจะขอความช่วยเหลือได้ในตอนนี้คือพี่ชายของแดน" ลูอิสที่ยืนอยู่ข้างหลังพูดขึ้น อย่างน้อยโมเลนก็น่าจะรู้วิธีเลิกยาบ้าๆ นี้บ้าง เพราะแดเนียลเคยบอกกับเขาว่าโมเลนดูแลการผลิตทั้งหมดตั้งแต่คิดสูตรตลอดจนพัฒนาสูตร อย่างน้อยที่สุดหากโมเลนช่วยพานักเคมีที่เป็นคนทำยานี้มาช่วยหาทางรักษาก็ยังดี"คนที่เขาบอกว่าวางแผนจับเขาไปอ่ะนะ?" ฟ้าถามขึ้นอย่างไม่เห็นด้วยอย่างแรง จะให้พวกเขาหันไปหวังพึ่งคนทรยศแบบนั้นน่ะเหรอ"มันก็เหลือแค่ทางเดียวแล้วนี่" ลูอิสหันกลับมาเถียงด้วยเหตุผล"เอาเถอะๆ แค่ขอให้ตะวันหายก็พอ จากนั้นฉันจะชวนกลับไปอยู่ไทยด้วยกัน อยู่ที่นี่สวยก็จริงแต่มีแ

เปลือกตาอันหนักอึ้งของวีรญาค่อยๆ เปิดขึ้นอย่างยากลำบาก"ม...โม..เลน..." เสียงตอบรับแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจนแทบไม่ได้ยิน"ไม่ต้องขยับตัว เดี๋ยวฉันจะหาทางพาเธอออกไปจากที่นี่ อดทนไว้ละกัน" โมเลนพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง เขาได้แอบติดต่อนัดแนะกับลูกน้องคนสนิทให้มารอรับตัววีรญาระหว่างทางไปชายแดนเรียบร้อยแล้ว เหลือก็แค่ตกลงต่อรองกับคนของพ่อให้ช่วยเก็บความลับเรื่องนี้ไว้เท่านั้น"เบนเน่.." โมเลนเอ่ยเรียกคนขับรถ"ครับคุณโมเลน""ฉันมีอะไรอยากจะขอให้นายช่วยให้ความร่วมมือสักหน่อย""ครับ ว่ามาได้เลย""มีผู้หญิงคนหนึ่งในรถคันนี้ที่ฉันคิดว่าปล่อยทิ้งไว้กลางทางดีกว่า สภาพแบบนั้นเอาไปถึงซ่องก็ไม่รอดหรอก มีแต่จะตายให้เสียเที่ยว""หมายถึงวีรญาเหรอครับ" เบนเน่เปรยพลางเหลือบมองกระจกหลัง ดูจากสภาพปางตายมันก็เดาไม่ยากนั่นแหละ"ใช่... แล้วเรื่องนี้ก็ไม่ต้องปากโป้งไปบอกพ่อนะ เดี๋ยวเราจะซวยหัวหลุดกันทั้งคู่"เมื่อรถแล่นมาถึงจุดเปลี่ยว เบนเน่และโมเลนจึงจอดรถชดแล้วจัดการอุ้มร่างของวีรญาลงจากรถ นำมาวางทิ้งไว้ข้างทางตามแผน"โม...เลน อย่า..." วีรญาพยายามเปล่งเสียงประท้วงด้วยความตื่นตระหนก"เธอไม่ร

"อิจฉารึไงวะ" แดเนียลหันไปร้องแขวะเพื่อนสนิทที่ยืนเก๊กหน้านิ่งอยู่หน้าประตู"ไม่เห็นมีอะไรน่าอิจฉาตรงไหน" ลูอิสสวนกลับเสียงเรียบ"เออ... นั่นสินะ เมียนายก็มีอยู่ตรงนี้ทั้งคนนี่หว่า"แดเนียลแกล้งพูดหยอกเย้า ทว่าคำว่า 'เมีย' คำนั้นมันกลับทิ่มแทงลงกลางใจของฟ้าเข้าอย่างจัง... ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน ลูอิสแทบไม่เคยทำอะไรที่แสดงออกถึงความเป็นสามีภรรยากันเลย นอกจากการนอนร่วมเตียงเดียวกันตามหน้าที่ หรือในบางคืนที่มีบทรักอันดุดันป่าเถื่อนต่อกันบ้าง แต่มันก็เป็นเพียงการรีบทำรีบเสร็จแล้วเขาก็สะบัดตัวนอนหันหลังให้เธอทันที วันๆ แทบไม่ปริปากพูดกัน ฟ้าต้องทนอยู่อย่างคนไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้แม้เธอจะพยายามทำดีทำหน้าที่ภรรยาเพื่อเขามากแค่ไหน แต่เขาก็ดูจะไม่สนใจใยดีเลย ราวกับลูอิสจงใจใช้ความเฉยชาบีบบังคับรุกไล่ให้ฟ้าทนไม่ไหวและเดินออกไปจากชีวิตของเขาเอง"ดีขึ้นมากรึยังตะวัน" ฟ้าพยายามเก็บซ่อนความขมขื่น เอ่ยถามพร้อมยกถาดข้าววางลงบนโต๊ะข้างเตียง"ดีขึ้นเยอะแล้วฟ้า ตะวันว่าคงต้องเริ่มนั่งสมาธิสักหน่อยให้จิตใจมันสงบลง" ฟ้าพยักหน้ารับ จริงสินะ ยานี่มันทำให้ใจฟุ้งซ่าน หากหาทางควบคุมสติทำใจให้สงบ ยาร้ายนั่นก็