ทานตะวันในกองเพลิง의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

ช่วงนี้เด็กๆ เริ่มหัดพูดกันแล้วพวกพื้นฐานคำง่ายๆ หม่ำ แม่ จ๊ะ จ๋า แล้วแต่จะจำคำไหน ตั้งแต่มีแม่มาอยู่ด้วยฟ้าก็ยิ่งมีเวลาทำอะไรมากขึ้น วันนี้ที่บ้านของพิทักษ์ได้เชิญฟ้ากับแม่ไปร่วมทานอาหารเย็นด้วยกันอีกแล้ว วันนี้ฟ้าพยายามชะเง้อมองหาคนที่คอยมาเดินวนอยู่ข้างหน้าต่าง ปกติเวลานี้ก็น่าจะมาแล้ว ทำไมถึงไม่เห็นเลย เสียงก็ไม่ได้ยินไม่รู้หายไปไหน จะว่าเข้าไร่แต่เช้าก็คงไม่ใช่เพราะกับข้าวยังไม่เสร็จจะไปได้ยังไง พอทำอะไรเสร็จแล้วเลยแอบไปเดินเฉี่ยวแถวบ้านคนงานดูหน่อย มองลอดผ่านพุ่มไม้ไปเห็นแต่ป้าปุ๊ ลุงพร้อม เก๋ แล้วก็คนงานคนอื่น“อ้าว พี่ฟ้ามาทำไมครับ” เก๋ตาไว แม้ฟ้าจะแอบอยู่หลังพุ่มไม้ แต่เก๋ก็ยังสามารถมองเห็นได้ทัน พอเก๋ร้องเรียกคนอื่นๆ ก็หันมามองตามๆ กัน“พี่…” ฟ้าเหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนีทีไล่ ตาไปปะกับต้นชมพู่เข้า เอาล่ะแถไปก่อน “พี่มาดูต้นชมพู่น่ะ”ทุกคนต่างมองตามไปที่ต้นชมพู่ แล้วสงสัยตรงกันว่าดูทำไม มันมีอะไรแปลก“ดูมันทำไมครับ” เก๋ถามต่อ โอ๊ยขี้สงสัยจัง“งวดที่แล้วแม่พี่ได้ 3 ตัวตรงๆ เลย งวดนี้ก็เลยเผื่อจะได้อีก” ตัดเข้าหวยเอาดื้อๆ ไปเลยก็แล้วกัน“จริงเหรอคะหนูฟ้า” ป้าปุ๊ตาลุกวาว“ค่ะ” สาย

“อ่อ แล้วทำไมถึงมาเป็นคนงานที่ไร่แบบนี้ล่ะคะ ไม่ไปหาสอนภาษา”“ผมเรียนมาน้อยน่ะครับ” ที่ไหนล่ะ อยากมาเฝ้าลูกเฝ้าเมียต่างหาก ยิ่งมีไอ้หน้าจืดมาตามส่งผลไม้ให้ทุกวันแบบนี้ยิ่งต้องเฝ้าให้ดี“ให้แก้วช่วยมั้ยคะ แก้วพอมีเส้นสาย จะได้ไม่เหนื่อยมาก”“ไม่เป็นไรครับ ที่รีสอร์ทดูแลดีมาก งานก็ไม่หนักอะไรสนุกไปอีกแบบ”“นายดินนี่แปลกคนจังนะ ใครเขาอยากทำงานหนักๆ” ครูแก้วพูดยิ้มๆ ยิ่งเขาดูเป็นคนขยัน ยิ่งดึงดูดให้ครูคนสวยสนใจในตัวเขามากขึ้นอีก“แล้วจากบ้านมาไกลแบบนี้ไม่คิดถึงบ้าน คิดถึงคนทางโน้นเหรอ”“ไม่นะครับ ตอนวัยรุ่นผมก็แยกบ้านกับพ่อ นานๆ จะได้อยู่ด้วยกันที”“ตอนนี้แก่แล้วเหรอ ฮ่าฮ่าฮ่า” ครูแก้วแกล้งแซว“พูดแบบนี้ผมก็ไปต่อไม่ได้เลยสิ”“แก้วล้อเล่น แล้วไม่คิดถึงแฟนเหรอคะ” คำถามนี้คือการถามว่ามีแฟนหรือยังในรูปแบบของครูแก้วนั่นเอง“ผม…” ลูอิสไม่รู้จะตอบยังไงดี ฟ้าไม่ใช่แฟนแต่เป็นเมีย ที่ไม่ยอมให้เรียกว่าเมีย “ไม่นะครับ”“แสดงว่ามีแฟนแล้วเหรอคะ”“ถามทำไมล่ะครับ”“แก้วอยากรู้เฉยๆ กลัวสอนๆ อยู่แล้วจะมีคนมาจิกหัวตบเอา” “ไม่มีหรอกครับ” คำว่าไม่มีของลูอิสนั้นหมายถึงไม่มีใครมาจิกหัวตบหรอก แต่ครูแก้วดันเข้าใ

นี่คือเนื้อเรื่องทั้งหมดที่นำมาแบ่งเป็น 2 บทให้มีเนื้อหาเท่าๆ กัน โดยทำการรักษาต้นฉบับเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่มีการแต่งเนื้อความเพิ่มใดๆ และได้ช่วยแก้ไขเฉพาะคำผิดตามที่อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ (เช่น แก้ไขคำว่า ทักททาย ➡️ ทักทาย, แถวลูกเขย ➡️ แถมลูกเขย, ไรกันหมด ➡️ ไร่กันหมด, เจอมะขิ่นกับอาจูหรอ ➡️ เจอมะขิ่นกับอาจูเหรอ, ผ็หญิง ➡️ ผู้หญิง, ทลึ่ง ➡️ ทะลึ่ง, ฐานนะ ➡️ ฐานะ, คืนดีดด้วย ➡️ คืนดีด้วย, เอี้ยงไปดู ➡️ เลี่ยงไปดู, ทลึ่ง ➡️ ทะลึ่ง, คดอะไร ➡️ คิดอะไร, รังสีที่แผ่กระจายมาจากฟ้าในตอนนี้ ➡️ รังสีที่แผ่กระจายมาจากฟ้าในตอนนี้ เป็นต้น)บทที่ 1หลังจากได้รับการรักษาด้วยวิธีลัดของลูอิส ฟ้าก็หายจากอาการไข้ได้อย่างรวดเร็ว น่าเป็นห่วงก็แต่คนรักษานี่สิ ดูดพิษไข้ไปเสียจริงๆ ด้วย พอฟ้าหายจากไข้แล้วลูอิสก็รับช่วงต่อเลย“หม่ำๆๆ”“หิวเหรอครับ” ฟ้านั่งเล่นกับเด็กๆ อยู่ที่ห้องนั่งเล่น เด็กๆ กำลังเริ่มพูดกันเก่งขึ้นแล้ว“ม๊ะ”“คะ อะอ้ำๆ” นึกแล้วก็สงสารลูอิสเหมือนกัน ได้มาอยู่ใกล้ลูกขนาดนี้แล้วเพิ่งมีโอกาสได้อุ้มลูกครั้งเดียวเอง ลูกก็กำลังน่ารักด้วย ทางแม่แดงก็เร่งตีสนิทกับบ้านพิทักษ์หวังให้ฟ้าได้ไปเป็นสะใ

กลับสู่สภาวะปกติลูอิสหายจากไข้แล้ว ทุกเช้าก็มาเดินวนเวียนอยู่แถวครัวได้เหมือนเดิม และวันนี้ก็แวะเล่นกับลูกผ่านทางกระจกเหมือนเดิมด้วย“นี่ นี่” แม่แดงเปิดหน้าต่างห้องนั่งเล่นบานที่ใกล้กับที่ลูอิสนั่งอยู่ด้านนอกแล้วร้องเรียกลูกเขย“ครับ” ลูอิสเริ่มจะสื่อสารภาษาไทยได้บ้างแล้ว คงจะคุยกับแม่ยายได้บ้างหรอกนะ“อยากเข้ามาเล่นกับ…เด็กๆ ก็เข้ามา” แม่แดงมองไปที่มะขิ่นกับอาจูก่อนจะคิดได้ว่าฟ้าสั่งไว้ว่ายังไม่อยากบอกใครเรื่องนี้“ฟ้า ไม่ ให้ ผม อุ้ม เด็กๆ” ลูอิสเงยหน้าตอบอย่างน่าสงสาร แม่แดงมองเห็นเขาแวะมาเล่นกับลูกผ่านทางกระจกสักระยะแล้ว คิดๆ ดูมันก็น่าสงสาร ไหนๆ มันก็มาถึงนี่แล้ว มาจากบ้านจากเมืองมัน มาทำงานหนักหาเงิน ไม่รู้ตอนที่รวยสบายมาแค่ไหน แต่คนเคยสบายมาก่อนเลือกมาลำบากเพราะอยากอยู่กับลูกแบบนี้มันก็น่าเห็นใจ“เออ เข้ามาเถอะ กูแม่มัน ให้มันทำอะไรกูจะด่ามันเอง” ลูอิสตีหน้างง เพราะแม่ยายพูดเร็วเกินไป เขาฟังไม่ทัน“เข้ามา จะอุ้มมั้ยเด็กๆ น่ะ” สุดท้ายก็ต้องใช้ภาษามือเข้าช่วย ร่างสูงเดินจากข้างนอกเข้ามายังตัวบ้าน เขาแบมือหนาของตัวเองดู “ผม ไป ล้าง มือ ก่อน ครับ” เขาเงยหน้าขึ้นบอกกับแม่ยาย เพราะก

“โอย เสียงใครมาโวยวายอะไรวะ” เสียงทุกคนดังจนทำให้ป้าปุ๊ผู้ดูแลความเรียบร้อยของบ้านตื่นขึ้นมา มะขิ่นกลัวจนตัวสั่น ไม่ได้คิดว่าเรื่องจะบานปลายขนาดนี้“อ้าว อีมะขิ่น มึงมาทำไมที่นี่ดึกดื่นแบบนี้”“คือ…ฉัน คือว่า”“มันขึ้นหาพี่ดิน” เก๋รีบฟ้อง“จริงเหรออีมะขิ่น”“จริง” เก๋พูดซ้ำอีกรอบ“ไม่จริง” มะขิ่นหันไปเถียง“ไม่จริงแล้วมาทำไม” ป๋อจึงช่วยเสริม ขณะนี้มะขิ่นใกล้จนมุมเต็มที เหลียวซ้ายแลขวาก็ตันไปหมด“ทำไมนานจังอีมะ…ขิ่น” อาจูที่รออยู่ข้างนอกเห็นท่าไม่ดีเลยเข้ามาถาม แต่ดูจะผิดจังหวะไปหน่อย เมื่อเข้ามาถึงก็เจอคนมามุงเต็มไปหมด“มึงด้วยเหรออีจู” ป๋อหันไปถามเรื่องดูจะไม่จบง่ายๆ สุดท้ายป้าปุ๊ก็จับอาจูกับมะขิ่นส่งให้ฟ้าจัดการ“เรื่องที่เล่าไปทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ” อาจูกับมะขิ่นรับสารภาพทุกอย่าง และเล่าตามความเป็นจริง เมื่อได้ฟังแบบนี้คนแก่ๆ อย่างป้าปุ๊กับแม่แดงหัวใจจะวาย เด็กสาว 15 ย่องหาหนุ่มที่อายุห่างกันเป็นรอบๆ“อย่าทำแบบนี้อีกนะ มันไม่ดีเลย เป็นผู้หญิงต้องรักนวลสงวนตัวสิ จะไปขึ้นหาผู้ชายแบบนี้ได้ยังไง” ฟ้าสอนไปก็ละอายใจไป เพราะตัวเองก็เคยทำมาก่อน“พี่ฟ้าจะไล่พวกหนูออกมั้ยคะ” อาจูรีบถาม