All Chapters of ทานตะวันในกองเพลิง: Chapter 1 - Chapter 10

ท้ายหาดแห่งหนึ่งในพัทยา บ้านที่มีขนาดเล็กจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีชีวิตสองชีวิตอาศัยอยู่ที่นี่ได้ สภาพของบ้านมีลักษณะเป็นเพิงหมาแหงนเก่า ๆ สร้างขึ้นโดยใช้ต้นไม้จากป่าละเมาะ ขนาดเท่าขายึดเป็นเสาจำนวนเก้าต้น ตีแปะมุงด้วยสังกะสีสนิมเขรอะ จากโรงสีที่บริจาคให้กับ ‘ยายบุญมี’ ด้วยความสงสาร ยายบุญมีอาศัยอยู่กับหลานสาววัย 20 ปี ที่ลูกสาวนำมาทิ้งไว้ให้เลี้ยงตั้งแต่แบเบาะผ่านมา 20 ปี ลูกสาวก็หายหน้าหายตาไป ไม่ได้พบเจอกันอีกเลย ยายบุญมีตั้งชื่อให้หลานสาวว่า ‘ทานตะวัน’ เพราะแกชอบดอกทานตะวันเป็นการส่วนตัว นับตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ทานตะวันโตเป็นสาวสวยสะพรั่ง ส่วนยายบุญมีก็แก่ชราลงทุกที โรคมากมายรุมเร้าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ห่วงก็แต่ทานตะวันสิจะอยู่อย่างไร อันตรายรอบตัวมันมากมายไปหมด ยิ่งต้องไปทำงานหามรุ่งหามค่ำ หาเงินมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องทุกวัน รวมถึงค่าหยูกยาที่ทานตะวันจะต้องหามารักษาเธออีก คิดแล้วก็น้อยใจตัวเองที่มีปัญญาส่งหลานเรียนได้แค่ ม.3 หากทานตะวันได้เรียนสูงกว่านี้สักหน่อย ก็คงไม่ต้องมาทนลำบากหาเงินเลี้ยงคนแก่ใกล้ตายอยู่อย่างนี้ “ยายหนูเป็นยังไงบ้างคะหมอ” เสียงใสๆ เอ่ยถามด้ว

ห้องติดกันเป็นห้องของ ‘แดเนียล คาเซียโน่’ มาเฟียหนุ่มลูกครึ่งไทยอิตาลีผู้ชื่นชอบในการควงผู้หญิงไปเรื่อยๆ ไม่ซ้ำหน้า มีตั้งแต่นางแบบ ดาราดัง ไฮโซ แต่หลังๆ มาเขาเอือมที่จะต้องมีข่าวเลยหันมาซื้อของดี ราคาไม่สูงกินดีกว่า ผู้หญิงพวกนั้นนอกจากจะนำพาสื่อที่ทำชีวิตเขาวุ่นวายแล้ว ยังหัวสูงใช้แต่ของแพงผลาญเงินเขาอย่างไม่จำเป็น แดเนียลไม่ใช่คนโง่ที่จำใช้เงินบำเรอผู้หญิงไปอย่างสิ้นเปลืองแม้ว่าเขาจะมีเงินมากมายใช้ทั้งชาติไม่หมดก็ตาม และที่ตั้งใจมาในครั้งนี้ก็หวังเพียงจะได้บดขยี้สาวน้อยบริสุทธิ์สักคนให้ร่างแหลกคาเตียงก็เท่านั้น ก่อนการประมูลจะเริ่มเขาได้ซื้อสาวขายบริการจากบนเรือเอามาเคี้ยวเล่นๆ บนเตียงคนหนึ่งคั่นเวลารอการประมูล “อ๊ะ คุณแดเนียลขามายด์เสียวค่ะ" สาวขายบริการที่ถูกจ้างมาบำเรอกามให้กับแขกร้องลั่น ความหล่อดิบบวกกับอาวุธขนาดใหญ่โตของเขาช่างสร้างสุขให้เธอเหลือเกิน ดวงตากลมโตหลับพริ้มรับรสเร่าร้อนแสนสุขสมจากแก่นกายขนาดใหญ่ที่ถล่มลงในโพรงสวาทของเธอ มือเรียวจิกทึ้งผ้าห่มด้วยความเสียวซ่านทุกช่วงจังหวะของการบรรเลงแดเนียลก้มลงดูดเลียเนินอกเนียนจนเกิดเป็นรอยแดงช้ำหลายจุด พร้อมกับสลับไปละเลงลิ้นเ

สาวใหญ่ยังคงวุ่นอยู่กับการดูแลความเรียบร้อยของทานตะวัน ซ้อหลิวจัดแจงเสื้อผ้าให้เปิดโชว์สรีระเพื่อเรียกราคาจากผู้ที่มาประมูล แม้ทานตะวันจะอายุเพียง 20 ปีและดูแล้วจริตไม่ยั่วยวนตามที่ซ้อหลิวคาดหวังไว้ แต่ด้วยรูปร่างหน้าตาและท่าทางซื่อๆ ใส ๆ ไร้เดียงสา แบบที่ซ้อหลิวเรียกว่าโง่ มันก็พอจะเรียกราคาได้เหมือนกัน ต้องมีสักคนนั่นแหละที่จะชอบซื่อๆ โง่ๆ แบบนี้ “คิวที่ 2 แกพร้อมรึยัง” ทานตะวันส่ายหัวไปมา อยู่ๆ ภาพยายตอนที่สอนเรื่องอย่าขายตัวก็ผุดขึ้นในหัวอีกครั้ง ถ้ายายหายแล้วรู้ว่าตะวันขายตัวยายต้องโกรธแน่ๆ สาวน้อยคิดในใจ “ตะวันไม่ทำแล้วได้มั้ย” เสียงใสกระซิบบอกสาวใหญ่ที่กำลังยุ่งอยู่กับการซับหน้าขาวนวล “แกพูดอะไรของแก ยายแกกำลังจะตาย แกลืมไปแล้วหรือไง” “ตะวันกลัวยายรู้แล้วยายจะโกรธ” “งั้นแกก็เลือกเอาแล้วกันว่าแกกลัวยายแกโกรธ หรือกลัวยายแกตาย” ประโยคตัดสินลบล้างทุกความคิดออกไปจากหัวทันที ถึงคิวซ้อหลิวต้องหิ้วสินค้าขึ้นไปโชว์บนเวที เธอจัดการถอดเสื้อคลุมให้ตะวันแล้วพาเดินขึ้นเวทีไปอย่างสง่า เสียงผู้คนโห่ร้องชอบใจ ทำให้ทานตะวันต้องก้มหน้าลงด้วยความอาย แต่ซ้อหลิวรีบจับหน้าให้เงยขึ้นแล้วหันไปดุ

ร่างเล็กเต็มไปด้วยรอยช้ำและจ้ำแดงจากการดูดมือหนาลูบไล้ผิวเนียนละเอียดดุจผิวเด็ก ตาคมเชยชมเรือนร่างของทานตะวันอย่างพอใจคงต้องยอมรับว่าแม้แดเนียลจะผ่านผู้หญิงมามากมายแต่เขาก็พอใจในตัวของสาวน้อยคนนี้เป็นพิเศษ มันมาก มากอย่างบอกไม่ถูก “อื้อ” เสียงเล็กๆ ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาด้วยความอ่อนล้า “ดีขึ้นหรือยัง” แดเนียลก้มลงกระซิบถาม ความหื่นกระหายพุ่งพร่านที่แก่นกลางกายอีกครั้ง ทานตะวันค่อยๆ ลืมตาขึ้น ในใจนึกถึงเงินที่จะนำไปรักษายาย แล้วจึงพยักหน้ารับ ทันทีที่เหยื่อตอบรับราชสีห์ก็กระโจนขึ้นขย้ำอย่างไร้ความปรานี ร่างเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงรับการจู่โจมหนักจนแทบสิ้นลมหายใจ ราตรีล่วงเลยไปแสงแรกของวัน สาดลอดผ่านกระจกเล็กๆ ที่ผนังห้อง ค่ำคืนสวาทช่างแสนยาวนานทำให้ทานตะวันสยบราวกับตายไปพร้อมกับบทรักเมื่อคืน แดเนียลด้วยความโชกโชนและเคยชินกับเรื่องแบบนี้ แม้จะมีศึกทั้งคืน ร่างกายก็รับมือไหว เขาตื่นขึ้นในเวลาปกติอาบน้ำแต่งตัวทำธุระของตัวเองเสร็จก็ออกไปหาอะไรกินโดยไม่สนใจอีกคนที่นอนสลบอยู่บนเตียง “อ้าวซ้อหลิว ทานอะไรหรือยังครับ” แดเนียลเดินกลับจากห้องอาหารเห็นซ้อหลิวมาด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องพ

"มานี่สิ" เบญจมินทร์ดึงตัวทานตะวันเข้าไปโอบเอว "มานั่งข้างๆ ฉัน รอให้ฉันทำอะไรๆ เสร็จแล้วจะพาไปสวรรค์" ทานตะวันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เบญ ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกเลยมันจุกที่อก มันชาไปทั้งตัว จริงๆ ก็รู้ว่าสถานะเธอกับแดเนียลก็แค่นายจ้างกับผู้หญิงขายบริการอีกอย่างก็เพิ่งเจอกัน นอนกับเค้าแค่คืนเดียว จะมาหวังให้เค้าปกป้องรักษาอะไรล่ะ เราก็เหมือนของเล่นนั่นแหละตะวันเขาเล่นเบื่อแล้วจะแบ่งให้คนอื่นเล่นก็สิทธิของเขานี่ ส่วนเราตอนนี้ทำอะไรก็ได้ขอแค่ได้เงินกลับไปรักษายายก็พออย่างมากที่สุดก็เสียตัวแค่บนเรือนี้ กลับไปก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว ทานตะวันบ่นกับตัวเองในใจใบหน้าสวยเคลือบด้วยความโศกเศร้า แววตาที่เคยหวานหยด ตอนนี้ก็มีแต่ความหม่นหมองเศร้าสร้อย "ยิ้มหน่อยสิ ฉันชอบให้ยิ้มมากกว่า" เบญจมินทร์หันมาพูดกับผู้หญิงที่เอาแต่นั่งหน้าหงอยก่อนจะหันไปหอมแก้มนวล ทานตะวันนั่งนิ่งไม่โต้ตอบหรือขัดขืน ท่องบอกตัวเองในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเวลาล่วงเลยมาจนค่ำเบญจมินทร์พาทานตะวันไปเดินอวดสำรวจกันจนทั่วเรือ จากนั้นก็พาไปดินเนอร์ให้มีแรงทำอะไรๆต่อในคืนนี้ เสร็จจากอาหารค่ำแล้วเบญปล่อยให้ท