Tous les chapitres de : Chapitre 241 - Chapitre 250

“Nakapili na ako ng tamang date para sa wedding natin,” sabi ni Raoul habang bahagyang ngumingiti.Bahagya siyang yumuko at marahang hinalikan ang noo ni Jenesis, parang napakahalaga ng bagay na iniingatan niya.“Kailan, Kuya?” tanong ni Jenesis na halatang curious. “After kong manganak?”Dahan-dahang umiling si Raoul. Mas lumalim ang ngiti niya.“I want it to happen as soon as possible. Kaya susundin ko ang gusto mo. Simple lang ang wedding natin. Hindi na kailangang engrande. Ang importante, maging legal tayong mag-asawa.”Mabilis na tumango si Jenesis. Kumikinang ang mga mata niya.“Oo, Kuya.”“Next week,” matatag na sabi ni Raoul. “Ako na ang bahala sa lahat ng requirements at legal papers.”Natigilan si Jenesis sandali, parang tinitiyak niyang tama ang narinig niya.“Next week?”Tumango si Raoul.“Yes. Immediate family lang, mga witness, at ang officiant. Hindi na natin kailangang mag-imbita ng maraming tao. Ayokong mapagod ka.”Napangiti si Jenesis, pero sa pagkakatao

“Kuya, saan ka pupunta?” tanong ni Jenesis nang makitang inaayos ni Raoul ang pagkakakabit ng mga butones ng polo niya. Maayos na ang bihis nito, halatang may pupuntahan.Lumingon si Raoul at bahagyang ngumiti bago sumagot.“I'll be out for a while. May aasikasuhin lang ako. Before I head back, may gusto ka bang ipabili?”“Hmm...” mahinang bulong ni Jenesis habang nag-iisip. “Dimsum noodles, pwede?”“Of course. Bibilhan kita,” sagot ni Raoul habang lumalapit sa kanya. Marahan niyang hinalikan ang tuktok ng ulo ni Jenesis.“Sandali lang ako. Hintayin mo akong makauwi para sabay tayong mag-dinner.”“Hmm, sure,” mabilis na tumango si Jenesis.“Sige, alis na ako.”“Ingat ka, Kuya,” sabi ni Jenesis habang kumakaway.***Wala pang labinlimang minuto ang biyahe mula sa penthouse papunta sa mansion ng pamilya Rodriguez.Pagkababa ni Raoul sa sasakyan at pag-apak niya sa terasa ng mansion, agad niyang naramdaman ang pamilyar na bigat sa dibdib.Hindi na niya tinitingnan ang malaking

“Sana hindi ka maging masaya kahit kailan, Jenesis.”“Sana lumabas na may kapansanan ang anak mo.”“Lalaki ang anak mo sa puro paghihirap.”“At mararamdaman mo rin ang sakit na naramdaman ko. Mas matindi pa.”Paulit-ulit na umiikot ang mga salitang iyon sa isip ni Jenesis.Parang matutulis na kutsilyong walang tigil sa paghiwa sa puso niya.Mariin niyang ipinikit ang mga mata, pero malinaw na malinaw pa rin ang mukha ni Yngrid sa panaginip niya.May manipis itong ngiti, pero puno iyon ng galit at poot.“Hindi...” mahinang bulong ni Jenesis. “Huwag... please... huwag naman...”Paulit-ulit siyang umiling. Mabilis ang paghinga niya. Basang-basa ng malamig na pawis ang sentido niya habang mahigpit niyang kinakapit ang kumot, na para bang iyon na lang ang natitira niyang masasandalan.“Huwag mong sabihin 'yan, Ate...” nanginginig niyang bulong. “Please... nagmamakaawa ako... huwag... huwag...”Dahan-dahang bumukas ang pinto ng kuwarto.Kadarating lang ni Raoul mula sa mansion. P

Agad na itinulak ni Jenesis ang pinto, balak itong isara nang mabilis.Pero mas mabilis si Yngrid. Mahigpit nitong itinukod ang palad sa pinto at pinigilan itong magsara.Nagtagisan ng lakas ang dalawa.Halos magkapantay sila.Kahit malaki na ang tiyan ni Jenesis dahil sa pagbubuntis, hindi nagpadaig ang instinct niya.Instinct ng isang ina na handang gawin ang lahat para protektahan ang sarili at ang batang nasa sinapupunan niya.“Ate, bitawan mo!” sigaw ni Jenesis. Basag ang boses niya sa sobrang takot habang pilit niyang itinutulak ang pinto. Nanginginig na ang mga balikat niya sa lakas ng puwersang ginagamit.“Open the door, Jenesis!” mas malakas na sigaw ni Yngrid.Nabitiwan nito ang paper bag ng dimsum na dala niya at bumagsak iyon sa sahig.Gamit ang dalawang kamay, buong lakas niyang itinulak ang pinto paloob.BLAG!“Naku!”Napaatras si Jenesis. Kung hindi lang siya agad nakabawi ng balanse, siguradong bumagsak na siya sa sahig.Walang pag-aalinlangang pumasok si Y

Nang umagang iyon, napuno ng masasayang usapan at tawanan ang ballroom ng Hotel Rodriguez. Nagtipon-tipon ang buong angkan na may dugong Japanese at American, isang malaking pamilyang matagal nang nagkakaisa sa iisang apelyido. Nagbabatian ang magkakamag-anak habang ang buong ballroom ay nababalutan ng puti at gintong dekorasyon.Isang espesyal na araw ang ipinagdiriwang, isang araw na matagal nang hinihintay ng ilan, pero tinutulan naman ng iba. Halos isang oras na ang nakalipas mula nang opisyal na ikasal sina Raoul at Jenesis. Tahimik at solemne ang seremonya, kung saan ilang malalapit na kapamilya lang ang naging saksi nang opisyal nilang ipangako ang sarili sa isa't isa bilang mag-asawa.Napakaganda ni Jenesis sa simple ngunit eleganteng wedding gown na espesyal na inayos para sa lumalaki niyang tiyan. Sa tabi niya ay si Raoul, suot ang mamahaling suit na lalong nagbigay ng dignidad at matatag na tindig sa kanya. Sa pinakaharap na hanay ng mga bisita, hindi matanggal ang ngiti s