Semua Bab Web of Lies: Drowning from my Brother-in-law's Touch: Bab 1 - Bab 10

Matapos ang almusal na nagtapos sa mabigat at tensyonadong atmosphere, lumipat si Jenesis sa kusina para hugasan ang pinagkainan ng buong pamilya.Mariin niyang pinipisil ang sponge laban sa plato, halos sobra na ang diin, parang gusto niyang kuskusin hindi lang ang dumi, kundi pati ang mga salitang narinig niya mula sa biyenan niya.Unti-unting tumulo ang mga luha niya, humahalo sa bula ng sabon. Mahina siyang humihikbi, nanginginig ang balikat habang naiisip ang ultimatum na ibinigay sa kanya, tatlong buwan para mabuntis.Bigla, may marahang kamay na dumampi sa likod niya.Napaatras si Jenesis at dali-daling pinunasan ang luha gamit ang braso niya.“Ma'am Jenesis…” malambing at puno ng awa ang boses ni Manang Risa, ang matagal nang kasambahay ng pamilya. Dahan-dahan niyang hinaplos ang braso ni Jenesis.“Tama na, Ma'am. Don’t cry… masyadong mahal ang luha mo para sa mga salitang binitawan nila, kahit pa si Madam Salome,” bulong ni Manang Risa habang marahang kinukuha ang plato

“Caizer…” mahina ang boses ni Jenesis habang tumatayo mula sa pagkakaupo. Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang calling card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ‘to ulit, Caizer?”Mas tumalim ang tingin ni Caizer. “Bakit?” malamig niyang sagot. “Akala mo ba nagbibiro lang ako kanina? You think I’m just bluffing tungkol sa hospital bills ng lolo mo?”Napayuko si Jenesis. Mahigpit niyang pinisil ang calling card hanggang halos malukot ito.“Pero… Cai, hindi ko kaya,” basag ang boses niya, halos pabulong. “I can’t do something like that.”Lumapit si Caizer. Mabagal ang hakbang pero may bigat, hanggang sa wala na halos distansya sa pagitan nila.“Kailangan mong kayanin,” malamig niyang sabi. “Because you don’t have a choice.”Tumingala si Jenesis, puno ng luha ang mga mata. “Caizer… please. Don’t force me like this. Kung tungkol sa hospital bills, ako na ang—”“Stop.”Isang salita lang, pero sapat para mapatahimik siya.Matagal siyang tinitigan ni Caizer, matalim, par

“Caizer…” mahina ang tawag ni Jenesis nang makapasok sila ng asawa niya sa kwarto matapos ang hapunan.Biglang humarap si Caizer, diretso ang tingin kay Jenesis, iyong tingin na malamig at matalim.Bahagyang umangat ang gilid ng labi ng lalaki, may halong panlalait. “Ang talino mo na ngayon ah. Alam mo kasi na si Kuya Raoul ang pinaka kinatatakutan sa bahay na ‘to, kaya sa kanya ka humingi ng tulong.”Napakunot ang noo ni Jenesis, halatang hindi naiintindihan. “A-anong ibig sabihin mo, Caizer?”“Huwag kang magpanggap na walang alam!” biglang sigaw ni Caizer, tumaas ang boses niya.Itinuro niya si Jenesis. “Sigurado akong nagsumbong ka kay Kuya Raoul. Nagreklamo ka, ‘di ba? Sinabi mo na pagod ka na kakatrabaho parang katulong dito sa bahay.”Alam din ni Caizer na kahit matigas ang ugali ng kuya niya, si Raoul ay hindi kayang tumanggi sa taong lumalapit sa kanya na umiiyak at humihingi ng tulong. Kaya sa isip niya, iyon ang ginawa ni Jenesis.“Kaya ka humingi ng trabaho sa kanya,

“Ngayong gabi, naka-set na yung meeting mo sa lalaking binigyan ko ng business card kahapon.”Ang sinabi ni Caizer kagabi ang dahilan kung bakit parang kumikirot ang sikmura ni Jenesis kinabukasan. Hindi na siya makakatakas ngayong gabi. Kailangan niyang makipagkita sa lalaking mambubuntis sa kanya.Napahawak si Jenesis sa mukha niya, halatang stressed. “Kung malaman kaya ni Mama… magagalit kaya siya? Paano kung… hindi kamukha ni Caizer yung magiging anak ko?”Hindi mapakali si Jenesis. Pakiramdam niya parang may mali sa gagawin niya, parang hindi tama na magbigay siya ng anak na hindi naman tunay na kadugo ng pamilya Caizer. Mabigat sa loob niya, pero ayaw din niyang may madismaya.“Jenesis.”Napapitlag siya nang marinig ang tawag sa pangalan niya. Ang boses na iyon, malalim, malamig, at may bigat, ay kayang magpatayo ng balahibo ng kahit sino.Si Raoul iyon. Ang boss niya… at brother-in-law.Matalim ang tingin nito habang inaabot ang isang folder kay Jenesis. Agad tumayo ang d

Hindi makagalaw si Jenesis. Hindi siya makasagot. Parang pati paghinga niya, nahinto saglit.Ang tanging naririnig niya ay ang mga salitang binitawan ni Raoul, paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya.Ang magbuntis… kay Raoul?Hindi lang iyon nakakagulat. Para na rin niyang inilalagay ang sarili niya sa kapahamakan.Paano hindi? May asawa na ang lalaking nasa harap niya. May dalawang anak na rin. At higit sa lahat… bayaw niya ito.Samantala, nakatayo pa rin si Raoul sa harap niya, matatag, halos tinatakpan ang liwanag sa kwarto.Hindi gumagalaw ang tingin nito, diretso, matigas, parang normal lang ang sinabi niya. Parang wala lang sa kanya na kayang baguhin nito ang buhay ng isang tao.“Bakit ganyan ang mukha mo?” sa wakas ay nagsalita si Raoul, mababa at malamig ang boses.“Ikaw ang pumunta dito para sundin ang gusto ng asawa mo. Pero nung binigyan kita ng mas maayos na option… tinitingnan mo ako na parang ako pa ang masama.”Nanuyo ang lalamunan ni Jenesis. Pinilit niyang