All Chapters of นางบำเรอตีทะเบียน: Chapter 61 - Chapter 70

...........[11]ภรรยาสายฟ้าแลบ...........สามชั่วโมงผ่านไปหญิงสาวลืมตาขึ้นมาช้าๆ ด้วยความปวดแสบที่กระบอกตาทั้งสองข้าง เธอร้องไห้ไปนานเท่าไหร่ไม่อาจรู้ แต่เชื่อเถอะว่าความสาวที่ถูกทำลายด้วยมือเขามันมากยิ่งกว่าหยดน้ำตาหลายล้านเท่านัก ตอนนี้ที่นอนอีกฝั่งไร้ร่างเจ้าของ เพราะกุมภัณฑ์ย้ายมานั่งอยู่ข้างเตียงด้านตรงข้าม เขากำลังทำแผลที่ฝ่ามือให้เธออย่างอ่อนโยน แน่นอนว่าหลังจากที่เขาใช้อาวุธอันทรงพลังแห่งบุรุษบุกรุกร่างเธออย่างหนักหน่วง เขาใช้เล่ห์แห่งบุรุษฉุดให้เธอด่ำดิ่งในห้วงราคะ เขาตักตวงจากเธอจนอิ่มเปรม ไม่แคร์ว่าเธอจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่“ฉันจะไม่ขอโทษ เพราะฉันตั้งใจ” กุมภัณฑ์พูดออกมาแล้วอยากกัดลิ้นตัวเอง อุตส่าห์ซ้อมในใจเสียดิบดีว่าหากหล่อนฟื้นขึ้นมาคำแรกที่เขาจะพูดคือคำว่าขอโทษ แล้วเป็นไงล่ะ ขอโทษแบบนี้หล่อนคงอยากลุกขึ้นมาให้รางวัลเขาด้วยบาทากระมัง“ฉันเกลียดคุณที่สุด คนสารเลว”สิมันตราจดจ้องดวงตาคมกล้าของกุมภัณฑ์อย่างไม่สะทกสะท้าน ทำร้ายเขาคืนด้วยการตบไม่ได้ ก็ขอทำร้ายจิตใจเขาด้วยวาจาแล้วกัน“ขอบคุณที่เธอยังไม่อยากฆ่าฉัน” ประโยคที่หลุดออกจากริมฝีปากหยักคู่นั้น ทำเอาสิมันตราต้องยิ

“อ่า...ค่ะ กวางนั่งแท็กซี่มา ส่วนคุณยักษ์ตอนที่กวางออกมาก็ไม่เห็นแล้วค่ะ” เธอโป้ปด เพราะตอนที่หนีออกมาเขายังหลับอยู่บนเตียง ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นด้วยซ้ำ“มานี่มา ป้าจะดูมือหน่อย ทำไมมันไม่หายสักที” นางสั่งให้หลานสาวมานั่ง ส่วนตัวเองลุกไปหาหยูกยามาทำแผลมาให้ ไปแป๊บเดียวก็ได้กล่องยาติดมือมาขณะที่นางเจรียงกำลังง่วนอยู่กับการทำแผลให้หลานสาว ร่างอรชรของละอองดาวก็ก้าวลงจากรถที่เพิ่งจอดสนิท หญิงสาวในชุดสีม่วงเข้มที่เจ้าตัวโปรดปราน เดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่เพื่อหาอะไรในครัวมารองท้อง ก่อนที่เธอจะเป็นลมเพราะหิวจนตาลาย“เอ้า? กวางเป็นอะไรคะ” เธอถามทันทีที่เดินเข้าไปเห็นป้าเจรียงกำลังพันผ้าพันแผลบนฝ่ามือของสาวน้อยที่ชื่อสิมันตรา เจ้าหล่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เท่าที่จะทำได้ละอองดาวรีบรับไหว้ ก่อนจะนั่งลงสมทบกับคนทั้งสาม“แผลเก่าค่ะ ไม่ยอมหายสักที” สิมันตราตอบเพียงสั้นๆ นางวิภาเลยได้โอกาสถามถึงการมาของลูกสะใภ้“หล่อนไปไหนมายะ กลับเสียดึกดื่น”“ไปงานเลี้ยงรับรองลูกค้าคุณโยมาค่ะ อ่า...ป้าเจรียงมีอะไรให้ดาวกินบ้างไหมคะ ดาวหิวมากๆ เลย” ร้องขอเสียงติดอ้อน ภายในงานเลี้ยงมีแต่เครื่

ด้านสตรีสูงวัยที่นั่งอยู่ ได้แต่อึ้งกับคำประกาศของชายหนุ่ม นางวิภาไม่ค่อยเท่าไร เพราะพอจะเดาได้ว่ากุมภัณฑ์รู้สึกต่อสิมันตรามากกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง นางแอบสังเกตมานานและไม่ได้ขัดข้องหากทั้งสองจะลงเอยกัน แต่นางเจรียงนั้น คำว่าอึ้งคงน้อยไป น่าจะเรียกช็อกเสียมากกว่า“นี่ฉันหูฝาดหรือเปล่าคะคุณ” คุณแม่บ้านถามคนเป็นนาย“ชัดเจนแจ่มแจ๋วจ้ะพี่เจรียง เตรียมตัวรับขวัญเหลนดีกว่านะงานนี้ หึๆๆ”วิภาเย้าหยอกด้วยความพออกพอใจ แต่นางเจรียงนั้นเล่ายังมีความไม่มั่นใจเคลือบแคลงแฝงอยู่“ฉันคิดว่ายัยกวาง...”“เฮ้อ...พอเถอะพี่ เราอย่าไปคิดแทนพวกเด็กๆ นักเลย พวกเขาโตๆ กันแล้ว อีกอย่างถ้าพี่ยืนยันว่าจะขัดขวางละก็ ฉันจะถือว่าพี่ดูถูกฉันนะ ถึงแม้ว่าฉันจะตั้งแง่รังเกียจคนจน แต่ฉันก็มีเหตุมีผลของฉัน แม่กวางไม่ได้อยู่ในข่ายที่ฉันรังเกียจแน่ๆ และถ้าพี่ยังเอาแต่ขวาง ฉันจะเคืองแล้วนะ”นางวิภาขู่เล็กๆ อย่างคนเอาแต่ใจ คุณแม่บ้านคนดีคงกลัวว่าหลานสาวจะไม่เหมาะสมกับลูกชายของนางกระมัง“แต่ว่า...” เจรียงยังอยากโต้แย้ง เพราะอย่างไรเสียเรื่องฐานะทางสังคมมันก็สำคัญอยู่ดี คนอื่นเขาจะมองเช่นไรหากรู้ว่าทายาทคนรองของจตุรศิลป์คว

...........เรือนไม้หอม เวลาเดียวกันก๊อกๆ ๆหญิงสาวที่กำลังหลับอยู่บนเตียงต้องสะดุ้งลุกตื่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครมาเยือนเรือนไม้หอมกลางดึก พักนี้วาโยชอบทำให้เธอประหลาดใจ เขาไม่ค่อยโทรเรียกให้เธอขึ้นไปหา แต่เป็นฝ่ายลงมาหาเธอที่นี่ด้วยตัวเองมือเรียวดึงประตูให้เปิดอ้าออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่แต่ใบหน้าซีดเซียวของชายผู้เป็นสามี มันทำเอาเธอใจหายวูบ เพราะใบหน้าคมคายบัดนี้ไร้ซึ่งสีแห่งโลหิต“คุณโย!?”สิ้นเสียงร้องของละอองดาว ร่างของวาโยก็เซไปพิงขอบประตู เธอต้องรีบดึงเขาเอาไว้แล้วพยุงร่างสูงใหญ่ไปล้มตัวลงบนเตียง วาโยไม่ได้เมาเพราะเธอไม่ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากร่างเขา วันนี้ตอนที่อยู่ในงานเลี้ยงเธอเห็นเขาดื่มแต่น้ำผลไม้ด้วยซ้ำ แล้วทำไมถึงมีสภาพไม่ต่างจากคนเมา“ดาว...ฉันจะอ้วกอีกแล้ว”ละอองดาวกระจ่างแก่ใจในทันที ที่แท้วาโยอาเจียนจนหมดแรงนี่เอง เธอรีบหาถังขยะมารองรับของเหลวที่เคยถูกย่อยอยู่ในกระเพาะของสามี มันคงตีวนขึ้นมาจากช่องท้องเขาและพุ่งออกมาทางเก่าที่เคยรับเข้าไป ร่างกำยำขย้อนอาเจียนจนตัวโก่งตัวงอ น่าเวทนานัก เธอรู้ดีทีเดียวว่ามันทรมานแค่ไหน เขาไม่น่ามาลำบากเพราะเธอเลย“ดีขึ้นไหมคะ น้ำค่ะ” เ

“ฉันไม่ได้พูดตลก วาโยไม่สบายใจที่คุณไม่ยอมแต่งงานกับเขา เขามีสภาพไม่ต่างจากคุณตอนนี้เลย ขอโทษนะคะถ้า...ถ้าต่อจากนี้ฉันพูดแรงไป คือว่า...ในเมื่อคุณกำลังจะไปแล้ว ก็ช่วยทำให้ความพยายามของคนที่ยังอยู่สำเร็จผลได้ไหมคะ”วีนุตตราถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองละอองดาวอีกครั้ง“เอาใบหย่ามาสิ แล้วฉัน...จะยอมแต่งงาน เพื่อ...ความสบายใจของวาโย” คนป่วยตอบมาเบาๆ“ฉันทำอย่างนั้นไม่ได้ แต่ฉันก็หวังว่าคุณจะยอมแต่งงานกับเขาแต่โดยดี” ว่าพลางกัดริมฝีปากล่างอย่างสุดจะทน ไม่ชอบที่ผู้หญิงตรงหน้ามาปั่นหัวเล่นเช่นนี้ จะลงโลงอยู่รอมร่อยังมีการมาต่อรองอีก ทุเรศ!“ฉันเซ็นใบหย่าให้คุณไม่ได้ ฉันมีเหตุผลของฉัน และไม่หวังให้คุณเข้าใจ แต่ฉันหวังว่าคุณจะเห็นใจผู้หญิงที่รักผู้ชายที่ชื่อวาโยเหมือนคุณ คุณมีความสุขเหรอที่ได้รู้ว่าเขาเป็นทุกข์เพราะคุณ คุณดีใจหรือไงที่รู้ว่าเขาทรมานเพราะกลัวว่าคุณจะไม่มีความสุข ฉัน...ทรมานเหลือเกิน การได้เห็นคนที่รักเป็นทุกข์มันเจ็บปวดทรมานมากกว่าการถูกเผาทั้งเป็นเสียอีก ช่วยเห็นใจฉันเถอะนะคุณนุต ช่วย...แต่งงานกับสามีฉันที...”ละอองดาวยอมก้มหัวให้สังขารที่ใกล้มอดดับของวีนุตตรา ทว่าแท