Semua Bab เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Bab 21 - Bab 30

เกาหลิวไห่ฉีดยาระงับอาการปวดให้คุณนายทันทีที่ได้รับอนุญาตให้แทงเข็มลงไป ไม่เพียงเท่านั้นยังเตรียมยาลดปวดชนิดทานเอาไว้ให้ด้วย เผื่อว่ายาที่ฉีดไปหมดฤทธิ์ก่อนรุ่งเช้าคนเจ็บจะได้ไม่รู้สึกเจ็บมากนักเสิ่นเลี่ยงลี่ยังคงเฝ้าอยู่บริเวณนั้นไม่ห่าง เธอเห็นสีหน้าเจ็บปวดของแม่เลี้ยงก็ยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้น โดยเฉพาะตอนที่คุณอาเกาจับแขนเธอดามไว้กับเฝือกอ่อน เด็กหญิงไม่อาจคาดเดาได้ว่าความเจ็บนั้นมากมายขนาดไหน แต่ขนาดที่ผู้ใหญ่อย่างแม่เลี้ยงของเธอเสียน้ำตาได้ ก็คาดว่าคงเจ็บมากกว่าอะไรทั้งหมดบนโลกนี้แน่ ๆความคิดไร้เดียงสาของเด็กหญิงนั้นคนเป็นแม่เลี้ยงไม่ได้รับรู้ หญิงสาวเพียงเดินไปส่งคุณหมอด้วยตนเอง ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านมาเห็นคุณหนูเสิ่นที่ยืนก้มหน้าอยู่ใกล้ ๆ กันเด็กคนนี้มีความรับผิดชอบดีแท้…แต่ก็ขาดความกล้าไปหน่อย คุณหนูเสิ่นคนนี้ยังเด็กนัก แม้ไม่มีแม่คอยเลี้ยงดูแต่ก็เติบโตมาอย่างดี ขัดเกลาอีกสักเล็กน้อยแน่นอนว่าจะต้องเติบโตไปเป็นหญิงสาวที่เพรียบพร้อมได้ไม่ยากกู้เหม่ยอิงไม่ได้พูดตอกย้ำเหตุการณ์ก่อนหน้า เธอรู้ดีว่าเพียงเท่านี้เด็กหญิงก็รู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าเ

 “ไม่จำเป็นหรอก คุณหนูเสิ่นกลับไปนอนที่ห้องตนเองจะดีกว่า”“หนูนอนตรงนั้นได้ค่ะ ไม่รบกวนคุณแน่นอน” เสิ่นเลี่ยงลี่แม้จะมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ความพยายามของเธอมีไม่น้อยเลย เธอเป็นบุตรสาวของนายทหาร ความลำบากเพียงเล็กน้อยจะนับเป็นอะไรได้กัน“จะนอนก็ขึ้นมานอนบนเตียงดี ๆ พี่จื่อหนิงฉันรบกวนปิดไฟให้ด้วยนะคะ”“ได้ค่ะคุณนาย บ่าวนอนหน้าห้อง อย่างไรก็เรียกใช้ได้ตลอดนะคะ”กู้เหม่ยอิงได้ยินเช่นนั้นก็กลอกตามองด้านบน พลันคิดในใจว่าความดื้อรั้นนี้พอกันทั้งสาวใช้ทั้งคุณหนูเสิ่นจริง ๆ ความเป็นส่วนตัวของเธอคงไม่จำเป็นอีกแล้วในบ้านหลังนี้ หญิงสาวถอนหายใจออกมาแผ่วเบา“อย่างนั้นเอาผ้ามาปูนอนด้านในเถอะค่ะ นอนด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ”เธอเข้าใจความเป็นห่วงใยของสาวใช้ดี แต่ก็ยังไม่ชินกับการที่ถูกปรนนิบัติพัดวีเช่นนี้เลย ตลอดทั้งสองชีวิตเธอมักปฎิบัติกับผู้อื่นโดยยึดหลักอาวุโสมาตลอด การเป็นคุณนายและมีสาวใช้คอยทำนั่นนี่ให้จึงเป็นเรื่องที่ไม่คุ้นชินนัก“รับทราบค่ะคุณนาย”เหวินจื่อหนิงรับคำหนักแน่น จากนั้นจึงเดินออกไปหยิบที่นอนของตนเองที่เตรียมไว้หน้าห้องนอนเข้ามาปูข้

เธอเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้โดยไม่แม้แต่จะยกน้ำชาให้แม่สามีด้วยซ้ำ ไม่ทันไรก็ไปขอให้หมอประจำตระกูลมารักษา เช้ามากลับมีรถมารอรับเพื่อพาเธอไม่รักษาต่อที่โรงพยาบาล คนที่ไม่เคยเจอหน้ากัน แต่กลับเมตตาให้ใช้รถที่เป็นของราคาแพงมากในยุคนี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกแปลก“ผู้พันเสิ่นสั่งไว้ว่าหากกลับมาจะพาคุณไปด้วยตนเองค่ะ คุณนายอย่าได้กังวลอีกเลย”หล่อนเข้าใจความกังวลของคุณนายดี ทว่าหล่อนอยู่ที่นี่มานานพอจะมองออกว่าอะไรเป็นอะไร ฉะนั้นแล้วเรื่องนี้ไม่ได้น่ากังวลเลยสักนิดกู้เหม่ยอิงแปลกใจอยู่บ้าง แต่เธอรู้สึกเจ็บระบมที่ข้อมือมากเกินกว่าจะพูดคุยให้ยืดยาว หญิงสาวเพียงนั่งรถไปพร้อมกับจื่อหนิง ปล่อยให้ลูกเลี้ยงอยู่กับถิงถิงที่บ้านตามลำพัง ในตอนที่จะออกจากบ้านคุณหนูเสิ่นร้องจะตามไปท่าเดียว แต่อดีตครูปฐมวัยก็พูดคุยกับเธออย่างตรงไปตรงมา อาจมีการใช้คำพูดหว่านล้อมปะปนไปด้วยเล็กน้อย เพียงไม่นานเด็กหญิงก็ยินยอมในที่สุดนั่นจึงทำให้กู้เหม่ยอิงยิ่งเอ็นดูเด็กหญิงมากขึ้นไปอีก ก่อนขึ้นรถไม่ลืมบอกกับลูกเลี้ยงว่าจะซื้อของอร่อยไปฝาก เพียงเท่านั้นเสิ่นเลี่ยงลี่ก็ส่งเธอขึ้นรถด้วยรอยยิ้มพร้อมกับโบกมือล

“คุณยังเจ็บแขนอยู่ไหมคะ?”เสิ่นเลี่ยงลี่ถามแม่เลี้ยงขึ้นในเช้าวันหนึ่งขณะรับมื้อเช้าด้วยกัน เด็กหญิงรู้สึกว่าสองสามวันนี้แม่เลี้ยงไม่ได้ตื่นขึ้นมากินยาระงับปวดอีกแล้ว“ไม่แล้วจ๊ะ เพราะคุณหนูดูแลฉันเป็นอย่างดี ขอบคุณนะเด็กดี”การอยู่กับเด็กเล็กไม่เพียงแต่ต้องดุเมื่อยามทำผิด แต่การชื่นชมเมื่อเด็กทำในสิ่งที่ถูกต้องก็เป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน อีกอย่างคุณหนูเสิ่นดูแลเธอดีมากจริง ๆ แม้ตัวจะเล็กเพียงนี้ แต่ก็พยายามและมีความรับผิดชอบไม่น้อย แล้วอย่างนี้จะไม่ให้เธอกล่าวชื่นชมอีกฝ่ายได้อย่างไรกันเด็กหญิงเมื่อถูกกล่าวชมก็ยิ้มกว้างอวดฟันขาวแทบทุกซี่ที่มี คำชมที่ออกมาจากปากแม่เลี้ยงนั้นทำเอาหัวใจของเสิ่นเลี่ยงลี่รู้สึกพองฟูเต็มไปด้วยความสุขตลอดทั้งวันเลยก็ว่าได้เพียงชั่วพริบตาก็ถึงวันที่ต้องไปถอดเฝือกเสียแล้ว เช้าวันนี้หญิงสาวตื่นขึ้นมาพร้อมกับลูกเลี้ยงเช่นทุกวัน เด็กหญิงมักจะช่วยพยุงเธอเข้าห้องน้ำ แล้วปล่อยให้จื่อหนิงดูแลต่อ ส่วนตนเองก็วิ่งกลับห้องไปทำธุรส่วนตัว แล้วจึงกลับมาพาแม่เลี้ยงไปทานข้าวพร้อมกันที่ชั้นล่างกู้เหม่ยอิงรู้ดีว่าตนเอง

หญิงสาวเดินจับมือลูกเลี้ยงเข้าไปภายในร้านขายเครื่องประดับขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ด้านในสุดของชั้นนี้ เพราะเป็นร้านขนาดเล็กที่ไม่ได้ตกแต่งเป็นพิเศษแต่อย่างใด ให้ความรู้สึกที่แสนจะธรรมดาทั่วไป ซึ่งต่างจากร้านข้างเคียงที่กินพื้นที่ค่อนข้างกว้างกว่าและหรูหรา ผู้คนจึงไม่ค่อยให้ความสนใจร้านนี้เท่าใดนักเพื่อให้เด็กหญิงได้เลือกดูของหลากหลายชิ้นหน่อย กู้เหม่ยอิงจึงขอแยกตัวไปดูกิ๊บติดผมอีกด้าน ปล่อยให้คุณหนูเสิ่นได้ดูของที่ตนเองชอบ ทว่าเด็กน้อยคงจะชอบผ้าผูกผมชิ้นนั้นเป็นพิเศษ กู้เหม่ยอิงเห็นเด็กหญิงเดินไปจับมันอีกครั้ง แล้วทำหน้าเสียดายก่อนจะตัดใจวางลงไว้ที่เดิมอย่างทนุถนอมหากจะว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงสายเปย์ก็คงไม่ผิดนัก เพราะเธอไม่สามารถทนต่อสายตาแบบนั้นของลูกเลี้ยงตัวน้อยได้จริง ๆ เมื่อคุณหนูเสิ่นเดินไปดูของชิ้นอื่น กู้เหม่ยอิงจึงเดินไปหยิบผ้าผูกผมสีชมพูผืนนั้นขึ้นมา “ชิ้นนี้ขายเท่าไหร่เหรอคะ?”“60 หยวนค่ะ”ราคานี้จะนับว่าแพงก็ได้สำหรับคนทั่วไปในยุคนี้ ทว่าสำหรับเธอที่ตั้งใจจะซื้ออยู่แล้วนับว่าสมเหตุสมผล หญิงสาวเพียงยิ้มออกมาพร้อมกับยื่นเงินหกสิบ