All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Chapter 11 - Chapter 20

ด้านจางลู่เสียนที่รู้อยู่ก่อนแล้วว่าสหายของน้องสาวจะร่วมเดินทางด้วยในวันนี้ แม้งานนี้จะเป็นสิ่งที่ทำอยู่เป็นประจำทุกวัน แต่ผู้โดยสารหน้าตาจิ้มลิ้มที่เพิ่มขึ้นมาในวันนี้ทำให้หัวใจของชายหนุ่มไม่มั่นคงเท่าใดนักทว่ากู้เหม่ยอิงไม่ได้รับรู้สายตาและความรู้สึกของชายหนุ่มแต่อย่างใด ตลอดทางหญิงสาวยังคงมองไปยังสองข้างทางด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่ได้คุยกับสหายอย่างจางลี่จูมากนัก เพราะเพื่อนร่วมทางค่อนข้างแน่นขนัดพอสมควร ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่คอมมูนที่เดินทางไปประชุมที่สำนักงานในเมือง การพูดคุยหยอกล้อในตอนนี้คงไม่เหมาะสมนักสองข้างทางและวิถีชีวิตในยุคนี้ดึงความสนใจจากกู้เหม่ยอิงได้มากทีเดียว ในชีวิตก่อนเธอเกิดในช่วงปลายยุค 90 กว่าจะจำความได้ก็ราวยุค 2000 แล้ว ทั้งยังเกิดมาในเมืองหลวงท่ามกลางครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมฉะนั้นวิถีชีวิตชาวนาในยุคนี้จึงค่อนข้างไกลตัวเธอพอสมควร แต่เมื่อมาอยู่ตรงนี้ก็คงทำสิ่งใดไม่ได้อีก นอกจากยอมรับและดำเนินชีวิตต่อไปให้เป็นปกติที่สุด และที่สำคัญเธอต้องยืนหยัดให้ได้ด้วยตนเองและหาเงินให้มากแม้จะยากสักหน่อย เธอก็จะถือว่าเป็นบทเรียนหนึ่งของชีวิตก็แล้วกันจนกระทั่งรถแทร็ก

ไม่รู้ว่าวันนี้สหายของเธอกินอะไรผิดสำแดง ถึงได้ขยันสร้างเรื่องให้แปลกใจอยู่ตลอด ไม่ว่าขยับตัวไปทางไหนก็รู้สึกว่าวันนี้กู้เหม่ยอิงนั้นเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงราวกับคนละคน แต่เมื่อมองให้ชัดอย่างไรนี่ก็คือสหายเพียงคนเดียวที่คบหากันมาตั้งแต่เด็กอยู่ดี“ฉันเลี้ยงเอง เธอมีหน้าที่กินให้อิ่มก็พอ”กู้เหม่ยอิงตอบสหายด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย พลางหยิกแก้มนุ่มกลมด้วยความเอ็นดู“แต่มันพะ- อ๊ะ! เหม่ยอิง!!”ยังไม่ทันพูดจบแขนข้างหนึ่งก็ถูกสหายลากเข้าไปในร้านเสียแล้วกู้เหม่ยอิงตั้งใจแล้วว่าจะเลี้ยงอาหารดี ๆ สหายคนนี้สักมื้อเป็นการตอบแทนที่จางลี่จูดีกับร่างนี้มาโดยตลอด อีกนัยหนึ่งก็ถือว่าเป็นการเลี้ยงส่งตัวเองก็ว่าได้ เพราะหลังจากแต่งออกไปก็ไม่รู้ว่าจะสามารถเดินเล่นด้วยกันได้อีกเมื่อไหร่“ฉันรู้ว่าเธอมีเงินจ่าย แต่เก็บเอาไว้ใช้ยามจำเป็นไม่ดีกว่าเหรอ?”ไม่เพียงแค่ทักท้วง จางลี่จูยังถือโอกาสสั่งสอนเรื่องการใช้เงินกับสหายตัวเล็กอีกด้วยพอดีกับที่พนักงานมายืนอยู่ที่โต๊ะของทั้งคู่ กู้เหม่ยอิงจึงเลือกสั่งอาหารหลายอย่างไว้สำหรับทานกับสหาย เสร็จแล้วจึงหันมาตอบด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ดูขี้เล่นไม่หยอก “กินไปเถอะน่า อีกอ

ในที่สุดวันแต่งงานที่แสนเรียบง่ายก็มาถึง กู้เหม่ยอิงอยู่ในชุดกี่เพ้าสีแดงเข้ารูป ด้วยผิวขาวนวลเนียนและรูปร่างสมส่วนนั้นช่วยส่งให้เธอในชุดมงคลนี้สวยสง่าเหมาะสมกับการแต่งให้กับสามีที่มียศและตำแหน่งใหญ่ซึ่งข้อนี้คนเป็นพ่อพึ่งได้บอกกับบุตรสาวเมื่อไม่กี่วันก่อน เกี่ยวกับยศตำแหน่งของว่าที่เขย ผู้ชายคนนี้ที่เขามั่นใจหนักหนาว่าเหมาะสมจะเป็นลูกเขย ที่จริงแล้วเป็นกู้เฉิงเองที่ใช้คำว่า ‘บุญคุณ’ เป็นสะพานเชื่อมวาสนานี้ให้แก่ลูกสาวย้อนไปตอนทำภารกิจครั้งล่าสุดที่ทางหน่วยต้องจับกุมกลุ่มกบฎคนสำคัญที่หลบหนีมาอย่างยาวนาน แผนการที่ผิดพลาดทำให้หัวหน้าหน่วยติดกับดักที่อีกฝ่ายวางเอาไว้จนไม่สามารถออกมาได้ และแน่นอนว่ากู้เฉิงเป็นคนเข้าไปช่วยเหลือพร้อมสหายอีกสามคน ระหว่างนั้นเกิดการปะทะขึ้น หนึ่งในสมาชิกกลุ่มกบฏเล็งปืนมาที่หัวหน้าของเขา และเป็นกู้เฉิงที่กระโดดรับกระสุนนั้นไว้แทนโชคดีที่กระสุนสองนัดไม่ได้เข้าจุดสำคัญ แต่ทว่าการที่ต้องคว้านเนื้อเพื่อนำกระสุนที่ฝังอยู่ด้านในออกมาก็ทำให้ร่างกายของเขาเจ็บหนักพอสมควรร้อยเอกกู้เฉิงต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลในค่ายแรมเดือน ระหว่างนั้นหัวหน้าของเขามาเยี่ยมดูอาการเ

หลังจากประตูบานใหญ่ปิดลงหญิงสาวเริ่มสำรวจรอบกายอย่างใจเย็น ห้องนอนขนาดใหญ่ที่มีของใช้ผู้ชายอยู่ทั่วทุกมุมห้อง คาดว่าคงเป็นของผู้พันเสิ่นคนนั้น ร่างเล็กเดินสำรวจรอบบริเวณภายในห้องทีละส่วนห้องนี้ขนาดใหญ่กว่าห้องนอนเดิมของเธอที่บ้านกู้ราวสามถึงสี่เท่า ตรงกลางห้องมีเตียงขนาดใหญ่ที่ผ้าปูถูกดึงจนตึง หมอนผ้าห่มถูกพับและจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ โต๊ะเครื่องแป้งมีกระจกบานไม่ใหญ่นักกับของใช้ผู้ชายอีกเล็กน้อย ไม่ไกลกันนักเป็นห้องน้ำขนาดโอ่โถง ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ที่มีเครื่องแบบทหารสองชุดและชุดลำลองอีกจำนวนหนึ่ง โดยรวมแล้วค่อนข้างหรูหราสมฐานะของเจ้าของบ้าน หากไม่นับรวมบรรยากาศรอบบ้านที่ออกจะวังเวงไปสักหน่อยก็ถือว่าบ้านหลังนี้น่าอยู่ทีเดียวใกล้เวลาอาหารเย็นกู้เหม่ยอิงเดินออกมาจากห้องนอนหลังจากจัดวางข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวที่เตรียมมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอทำเพียงวางมันเพิ่มเข้าไปตามจุดที่เหมาะสม โดยไม่ได้แตะต้องของทีวางอยู่เดิมแม้แต่น้อยเธอไม่รู้ว่าสามีนั้นจะเป็นประเภทหวงพื้นที่ส่วนตัวหรือไม่ แต่ก็ไม่อยากทำอะไรให้เขาไม่พอใจตั้งแต่พบกันครั้งแรกอยู่ดีอย่างไรชีวิตแต่งงานที่ไร้รักเธอย่อมไม่คาดหวั

หญิงสาวรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เมื่อได้เห็นชายหนุ่มท่าทางองอาจในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขี้ม้าในยุคนี้ แต่ไหนแต่ไรเธอค่อนข้างชอบอาชีพทหารชีวิตที่แล้วเห็นจะมีพี่ใหญ่เจี้ยนกั๋วในชุดทหารที่กลับบ้านมาพร้อมความองอาจและน่าเกรงขาม ทำให้เธอพลอยชื่นชมอาชีพนี้ไปด้วย ทั้งอาชีพนี้ก็ช่วยประเทศชาติไว้ไม่น้อยกล่าวคือในความคิดของกู้เหม่ยอิงการรับราชการทหารไม่ว่าจะยุคสมัยไหนก็จัดเป็นอาชีพที่มีเกียรติ และชีวิตที่แล้วหากไม่เป็นคุณครูปฐมวัย ไม่แน่เธออาจจะสมัครเป็นทหารหญิงตามพี่ใหญ่ไปแล้วก็ได้ทันทีที่ร่ำลาผู้เป็นพ่อเรียบร้อย กู้เหม่ยอิงไม่ได้ขึ้นรถไปยังบ้านของสามีในทันที เพราะนายทหารคนหนึ่งมาหยุดยืนตรงหน้าเธอด้วยท่าทีขึงขัง ชุดทหารที่ค่อนข้างเป็นทางการทำให้ผู้คนรอบด้านต่างเงียบเพื่อรอฟังเหตุการณ์นี้ รวมถึงลูกสาวบ้านกู้ด้วยเช่นกันทว่าสิ่งที่นายทหารคนดังกล่าวรายงานนั้นไม่ได้ต่างจากสิ่งที่เธอคาดการณ์ไว้เท่าไหร่ เขารายงานเหตุผลที่เจ้าบ่าวมารับเจ้าสาวด้วยตนเองไม่ได้ด้วยเสียงดังฟังชัด ราวกับถูกสั่งมาว่าจะต้องประกาศให้คนรอบข้างได้ยินอย่างชัดเจน คล้ายกับต้องการรักษาชื่อเสียงของเจ้าสาวเอาไว้ นับว่าเจ้าบ่าวที่พ่อ