Semua Bab เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Bab 41 - Bab 50

สาวใช้ทั้งสองคนนั้นราวกับรับรู้ได้ถึงบรรยากาศมาคุที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเจ้านายใหญ่ทั้งสอง จื่อหนิงเร่งเก็บอาหารที่เจ้านายทานเสร็จแล้วเข้าไปในครัว ส่วนถิงถิงนั้นพาคุณหนูของเธอไปเล่นอีกห้องคุณหนูเสิ่นแม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์มากนัก แต่เมื่อพี่ถิงถิงบอกว่าจะเอาขนมที่คุณนายทำไปให้ทานที่ห้องรับแขกเด็กหญิงตาลุกวาวเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเดินนำพี่เลี้ยงไปยังอีกห้องในทันที ราวกับหลงลืมเรื่องราวก่อนหน้าไปจนหมดสิ้นถิงถิงส่ายหัวไปมาให้กับความเห็นแก่กินของคุณหนูเสิ่น แต่หล่อนเลี้ยงคุณหนูมาเองกับมือตั้งแต่คุณหนูยังแบเบาะจะโทษใครได้กันกลายเป็นว่าบนโต๊ะอาหารนั้นเหลือเพียงผู้พันเสิ่นที่กำลังนั่งทำหน้าเฉยเมยราวกับเมื่อครู่ไม่ได้กล่าวอะไรออกไป ชายหนุ่มเพียงหยิบผลไม้บนโต๊ะมาทาน ส่วนคุณนายเสิ่นนั้นคงไม่ต้องคาดเดาก็รู้ได้จากหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเป็นปม หญิงสาวจ้องใบหน้าสามีนิ่ง“หน้าผมมีอะไรติดอย่างนั้นหรือ?”ใบหน้าหล่อเหลาหันไปเผชิญกับหญิงสาวที่นั่งด้านขวามือตนเอง ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางเพื่อให้เธอได้มองหน้าหล่อเหลาของสามีได้อย่างเต็มที่ เสิ่นเฟย

ชายหนุ่มไม่ได้ถามต่ออีก เขาเพียงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า มุมล่างสุดมีตู้เซฟขนาดเล็กซุกซ่อนอยู่โดยมีกองผ้าปิดเอาไว้อย่างมิดชิด มือหนาใส่รหัส เพียงไม่นานประตูก็เปิดออก เผยให้เห็นทรัพท์สินส่วนหนึ่งที่เก็บเอาไว้เงินสามปึกใหญ่ถูกหยิบออกมา ก่อนจะวางลงตรงหน้าของคนเป็นภรรยาที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสืออยู่กู้เหม่ยอิงไม่เข้าใจสิ่งที่เขาทำ แน่นอนว่าคิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากันเป็นปมอีกครั้ง พลางจ้องใบหน้าของสามีคล้ายกำลังหาคำตอบ“เอาไว้จ้างคนสวน ต่อไปงานพวกนี้ไม่ต้องทำเอง”เสิ่นเฟยหลงต้องการอธิบายให้ภรรยาเข้าใจเสียใหม่เขาไม่ได้ตั้งใจตำหนิเธอตั้งแต่แรก เพียงแค่อาจจะใช้คำพูดไม่ถูกไปบ้างก็เท่านั้น หลังจากมาคิดดูแล้วเขาก็เป็นอย่างที่จื่อหนิงบอกจริง ๆหญิงสาวมองสามีสลับกับเงินสามกองตรงหน้าอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก ค่าแรงงานในยุคนี้แพงขนาดนี้เชียวเหรอ หากต้องจ่ายแพงเช่นนี้เพียงเพื่อทำงานสวนเล็กน้อยเธอทำเองเหมือนเดิมดีกว่า คิดแล้วก็เสียดายเงิน กะด้วยสายตาแล้วสามกองนี้คงพอให้เธอใช้จ่ายฟุ่มเฟือยได้อีกหลายปี สู้เก็บเอาไว้ลงทุนกิจการอย่างอื่นเสียยังดีกว่า&ldquo

หญิงสาวลุกจากที่นอนของเด็กหญิงเสิ่นเลี่ยงลี่โดยมีพี่เลี้ยงถิงถิงช่วยเหลือ เธอเดินออกมาจากห้องนอนของเจ้าลูกหมูอย่างเงียบเชียบ กระทั่งมาถึงประตูห้องนอนของตนเองเพียงแค่จินตนาการถึงภาพ ‘สามีในนาม’ ด้านหลังบานประตูก็ทำให้เธอรู้สึกลังเลที่จะเปิดเข้าไปเสียแล้ว หญิงสาวหายใจเข้าออกลึก ๆ อยู่หลายครั้ง ภาวนาให้สามีในนามนั้นหลับไปก่อนแล้ว เธอยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาบนเตียงนอนเดียวกันในคืนนี้เมื่อคืนก่อนคิดว่าจะได้นอนเพียงลำพัง เธอหลับไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสามีเข้ามานอนในห้องเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ ทว่าคืนนี้ต่างออกไป ผู้พันเสิ่นอยู่ในห้อง และกำลังเข้านอนพร้อมกันเป็นคืนแรกสิ่งที่วนเวียนอยู่ภายในหัวของกู้เหม่ยอิงตอนนี้มีแต่คำว่า ‘คืนเข้าหอ’แม้จะเข้าใจดีว่าเขาแต่งเธอมาเป็นภรรยา เหตุการณ์เหล่านั้นอย่างไรก็ต้องเกิดขึ้น แต่เธอยังไม่พร้อม และคิดว่าคงไม่พร้อมเร็ว ๆ นี้อย่างแน่นอนชีวิตที่แล้วใช้ชีวิตอยู่จนเกือบอายุ 30 แม้แต่แฟนสักคนยังไม่เคยมี ชีวิตตอนนี้เมื่อย้อนกลับมาไม่ใช่เพียงมีแฟนหรือคนรัก แต่เธอกลับมีสามีพร้อมกับลูกสาววัยสี่ขวบ

ชายหนุ่มเพียงถอนหายใจ กายหนาหยัดขึ้นเล็กน้อย นั่งหลังตรงก่อนจะมองใบหน้างามของเด็กสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอีกครั้ง ราวกับกำลังถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดในขณะนี้ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ด้านภรรยาก็ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตานั้นของสามี หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาของเขาเช่นเดียวกัน ผู้ชายตรงหน้าแทบไม่หลงเหลือกลิ่นอายความอันตรายอย่างเช่นวันแรกที่พบเจอ กู้เหม่ยอิงรู้สึกว่าความจริงจังที่เขาแสดงออกไม่ได้มีรังสีของการกดข่มแต่อย่างใด กลับกันผู้พันเสิ่นคล้ายกับกำลังพยายามพูดกับเธออย่างเช่นสามีที่กำลังปรับความเข้าใจกับภรรยาก็เท่านั้น“กู้เหม่ยอิง…ไม่ว่าตอนนี้คุณจะคิดอะไรอยู่ คุณฟังผมให้ดี ข้อแรกผมไม่เคยคิดจะเลิกกับคุณแม้ว่าเราจะแต่งงานกันเพราะบุญคุณของพ่อตาก็ตามที ข้อสอง คือผมจะรอจนกว่าคุณพร้อม”เมื่อเห็นว่าภรรยายังคงนิ่งฟังอย่างตั้งใจ เสียงนุ่มทุ้มจึงกล่าวต่อไปว่า“ส่วนข้อที่สามระหว่างนี้ต่อให้คุณไม่ได้รักผม ผมก็ขอให้คุณใจดีกับลี่ลี่สักหน่อย และผมจะดูแลคุณอย่างดีที่สุดในฐานะภรรยาผู้พันเสิ่นเฟยหลง”เขากล่าวประโยคยืดยาวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นม

นายช่างที่เข้ามาทำเตาอบในครั้งนี้ล้วนเคยเป็นทหารที่ปลดประจำการจากอาการบาดเจ็บจนไม่สามารถปฎิบัติภารกิจต่อไปได้ บางคนไม่ได้รับบาดเจ็บถึงขั้นพิการ แต่ร่างกายก็ไม่สามารถอดทนต่อการฝึกหนักหรือภารกิจที่ต้องใช้การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วแม่นยำได้อีกผู้พันเสิ่นจึงลงทุนให้พวกเขาก้อนหนึ่งเพื่อสร้างอาชีพนี้ขึ้นมาเลี้ยงดูตนเอง และไม่ได้มีเพียงสามคนนี้เท่านั้น ยังมีพลทหารที่ปลดประจำการและได้รับความช่วยเหลือแบบเดียวกันอีกหลายสิบชีวิตพวกเขาอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใช้ทุนที่ผู้บังคับบัญชาเสิ่นเฟยหลงออกให้ในการซื้อเครื่องมือมาประกอบอาชีพ แบ่งปันความรู้ที่ตนมีอยู่ให้คนในกลุ่มจนสามารถรับจ้างทำงานเหล่านี้ได้ และฝีมือก็เข้าขั้นดีเยี่ยมจนได้รับการยอมรับจากลูกค้าหลายราย ซึ่งลูกค้าส่วนหนึ่งก็มาจากการแนะนำของผู้พันเสิ่นและเพื่อนทหารที่ยังปฎิบัติหน้าที่อยู่อีกด้วยเสิ่นเฟยหลงมองภาพแบบที่ถืออยู่ในมือสลับกับเตาอบจริงตรงหน้าอย่างพึงพอใจ นับว่าสมควรแล้วที่พวกเขาถือเป็นนายช่างฝีมือดีของเขตนี้ภายในเวลาไม่ถึงสองปี นี่เป็นสิ่งใหม่ที่เขาเองก็พึ่งเห็นหน้าตาเตาอบแบบเป็นครั้งแรก ซึ่งไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ภรรยาอ