Semua Bab เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Bab 51 - Bab 60

122 Bab

ตอนที่ 30 เตาอบพร้อมใช้งาน (1)

ในวันต่อมาหลังรับมื้อเที่ยงสมาชิกทุกคนของบ้านต่างมารวมตัวกันหน้าห้องครัวโดยไม่ได้นัดหมาย ไม่เว้นแม้แต่ผู้พันเสิ่นเฟยหลงที่ยามปกติไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบกายเท่าใดนักอาจเพราะหญิงสาวที่กำลังง่วนอยู่ในครัวชื่อ กู้เหม่ยอิง ก็เป็นได้ จึงทำให้ผู้พันอายุน้อยนั้นสนใจเรื่องเช่นนี้มากขึ้นกว่าแต่ก่อนชายหนุ่มร่างสูงใหญ่เลือกยืนอยู่ด้านหลังสุด ซึ่งห่างจากลูกสาวและพี่เลี้ยงพอสมควร ดวงตาคมกริบทอดมองไปยังร่างบางของภรรยาที่กำลังตระเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำขนมจากเตาอบที่พึ่งสร้างเสร็จเสิ่นเฟยหลงมองเธอจากด้านหลังด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้แสดงอารมณ์ใดออกมาแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงมองภรรยาชั่งตวงวัตถุดิบอย่างคล่องแคล่วเท่านั้นเขาไม่เคยลิ้มรสอาหารที่ภรรยาทำมาก่อน นอกจากขนมที่ลูกสาวแบ่งให้ลองชิม ดูท่าทางคล่องแคล่วของกู้เหม่ยอิงก็พอจะรู้ได้ว่าพอมีทักษะด้านนี้อยู่บ้างเขาไม่รู้ว่าในหัวทุยเล็กของภรรยาเก็บความรู้อะไรไว้อีกบ้าง เพราะตั้งแต่เจอกันไม่ว่าเธอหยิบจับสิ่งไหนก็ล้วนทำให้เขารู้สึกทึ่งอยู่ตลอดเขาอายุขนาดนี้แน่นอนว่าพบเจอหญิงสาวมาก็มาก แต่หญิงสาวที
Baca selengkapnya

ตอนที่ 30 เตาอบพร้อมใช้งาน (2)

“ขออบต่ออีกหน่อยนะเจ้าลูกหมู เดี๋ยวให้ชิมเป็นคนแรกแน่นอนจ๊ะ”มือเรียวลูบลงบนแก้มนุ่มฟูของเจ้าตัวน้อยเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของเด็กหญิงและส่งยิ้มเป็นการขอบคุณให้เขาอีกครั้งเสิ่นเฟยหลงรู้สึกราวกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ ท่าทางของเขาคล้ายกับเสียการควบคุมไปชั่วขณะหลังจากได้รับรอยยิ้มอ่อนหวานเช่นนั้นของภรรยา ชายหนุ่มเพียงพยักหน้ารับเธอเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกมาด้วยความรู้สึกไม่มั่นคงนักเขาไม่ใช่เด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดที่ไม่รู้ว่าความรู้สึกของตนเองในตอนนี้คืออะไร แต่จะให้ปักใจมั่นเสียเดี๋ยวนี้ก็คงจะเร็วเกินไป เขาพึ่งเจอเธอไม่กี่ครั้งความรู้สึกเช่นนี้อย่างไรก็ต้องใช้เวลาให้แน่ใจเสียก่อนกู้เหม่ยอิงพึ่งใช้เตาอบแบบนี้เป็นครั้งแรก เธอจึงใช้เพียงไฟอ่อนเท่านั้นเพื่อลดความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้น ผ่านไปราวสิบห้านาทีกลิ่นหอมของเนยคุณภาพดีก็ลอยฟุ้งออกมาจากเตาอบจนกระทบเข้ากับจมูกของทุกคนในบ้าน“คุณแม่ขา หอมจังเลย”เสิ่นเลี่ยงลี่ตื่นเต้นกว่าใคร ดวงตากลมใสจับจ้องเพียงเตาอบที่กำลังส่งกลิ่นหอมออกมาไม่หยุดแม่เลี้ยงสาวเพียงส่งยิ้มให้
Baca selengkapnya

ตอนที่ 31 ก่อนคุณพ่อไปทำงาน (1)

หลังรับมื้อเย็นเรียบร้อยกู้เหม่ยอิงปล่อยให้สองคนพ่อลูกเล่นกันอยู่ในห้องรับแขกตามลำพัง ส่วนตนเองรีบอาบน้ำให้เรียบร้อยก่อนที่สามีจะเข้ามาร่างบางนั่งหวีผมยาวสลวยอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ พลันคิดว่าเสร็จจากตรงนี้จะไปเล่านิทานให้ลูกเลี้ยงฟัง กลับมาสามีก็คงใกล้เข้านอนแล้วเธอไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับเขาในสถานการณ์ล่อแหลมจึงวางแผนหลบเลี่ยงเช่นนี้ และเมื่อวานเธอก็ทำมันได้อย่างราบรื่นและดูเหมือนว่าทุกอย่างจะดำเนินไปอย่างที่วางแผนเอาไว้ แต่ที่ผิดแผนไปสักหน่อยคงจะเป็นเด็กหญิงในชุดนอนสีชมพูดอ่อนที่ยืนกอดตุ๊กตาหมีรออยู่หน้าประตูห้องของเธอในตอนนี้หญิงสาวย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับลูกเลี้ยง ก่อนจะเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือ?”“แม่ขา คืนนี้หนูขอนอนด้วยได้ไหมคะ?”น้ำเสียงเล็กใสออดอ้อนออกมา มือเล็กจับลงบนแขนเรียวของแม่เลี้ยงพร้อมกับออกแรงเขย่าเล็กน้อย ริมฝีปากที่มักจะส่งเสียงออดอ้อนระบายยิ้มกว้างขึ้นคล้ายกำลังประจบแม่เลี้ยงเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการคนถูกออดอ้อนรู้สึกมึนงงไม่ค่อยเข้าใจการกระทำของลูกเลี้ยงในคืนนี้เท่าใดนัก คุณนายเสิ่นผินหน้
Baca selengkapnya

ตอนที่ 31 ก่อนคุณพ่อไปทำงาน (2)

ก่อนจะเดินออกมาพบลูกสาวและภรรยาที่นั่งรออยู่บนเตียงนอน สองแม่ลูกมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า แต่ในแววตานั้นกลับแตกต่าง เสิ่นเลี่ยงลี่อายุเพียงสี่ขวบแววตาใสซื่อไม่ได้มีความคิดซับซ้อนอย่างเช่นผู้ใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างรอยยิ้มของกู้เหม่ยอิงไม่ต้องเดาให้ยากก็รู้ว่าเธอดีใจแค่ไหนที่คืนนี้ไม่ได้นอนร่วมเตียงกับสามีเพียงสองต่อสอง“มาฟังนิทานหรือ?”เสียงทุ้มละมุนถามลูกสาวทั้งที่รู้อยู่แล้วถึงสาเหตุที่ลี่ลี่มานอนห้องของเขาในเวลานี้พลันเหลือบมองท่าทางดีใจของภรรยา กู้เหม่ยอิงคงไม่ได้รู้ตัวอย่างแน่นอนว่าสีหน้าของเธอนั้นบอกความรู้สึกนึกคิดทุกอย่างออกมาจนหมดช่างเป็นอาการดีใจที่ออกนอกหน้าจนเขาเองรู้สึกอยากจะกลั่นแกล้งเธอให้เข็ดหลาบสักครั้ง ข้อหาที่ดีใจจนเกินเหตุ…เขารู้สึกติดใจอยู่บ้างที่ได้ยินภรรยาพูดว่าไม่อยากร่วมเตียงกับสามีอย่างเขา ปกติส่วนใหญ่ของหญิงสาวที่แต่งงานแล้วมักจะอยากรีบทำหน้าที่บนเตียงและคลอดลูกชายให้กับตระกูลสามี เพื่อความมั่นคงของตนเองในฐานะสะใภ้ แต่กู้เหม่ยอิงไม่เป็นเช่นนั้น ซึ่งพอได้ฟังเหตุผลของเธอเขาเองก็ยอมรับได้และอีกข้อที่ท
Baca selengkapnya

ตอนที่ 32 สามีกลับไปทำงาน (1)

หญิงสาวตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวันพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน ตลอดทั้งคืนสองแม่ลูกนอนกอดกันจนตัวกลมกู้เหม่ยอิงปรายตามองไปยังอีกด้านของที่นอนก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะตื่นสายกว่าสามีอีกแล้ว หากอยู่ร่วมบ้านกับแม่สามีไม่แน่ว่าเธออาจจะโดนสาปแช่งเช้าเย็นก็เป็นได้เสิ่นเลี่ยงลี่ราวกับรู้ความคิดของแม่เลี้ยง เด็กหญิงมองไปยังตำแหน่งที่นอนของคุณพ่อเช่นเดียวกัน ก่อนจะเงยหน้ากล่าวกับแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย “แม่ขา คุณพ่อน่าจะไปทำงานแล้ว”สีหน้าเศร้าสร้อยของเจ้าก้อนแป้งทำให้หญิงสาวพาลรู้สึกสงสารได้ไม่ยากมือเรียวของคุณแม่ยังสาวลูบลงบนแก้มนิ่มป่องของลูกสาว นับวันเธอยิ่งรู้สึกผูกพันธ์กับเจ้าก้อนแป้งมากขึ้นทุกวัน“ครั้งนี้คุณพ่อไปไม่นาน อีก 14 วันก็กลับมาแล้ว ลี่ลี่ไปล้างหน้าล้างตานะ เดี๋ยวเราไปทานข้าวเช้ากัน”เขาบอกเธอก่อนแล้วว่าจะไปกี่วัน เธอจึงไม่ลืมที่จะนำเรื่องนี้มาปลอบใจลูกสาวตัวน้อยในตอนที่เขาออกไปทำงานแล้วเด็กหญิงได้ยินเช่นนั้นก็ยกนิ้วขึ้นมานับ เพราะอายุเพียงสี่ขวบลำดับเลขจึงนับได้ไม่เท่าไหร่ กู้เหม่ยอิงเ
Baca selengkapnya

ตอนที่ 32 สามีกลับไปทำงาน (2)

“ผู้พันเสิ่นจ่ายเอาไว้แล้วครับคุณนาย ส่วนต้นไม้ที่จะนำมาปลูกใหม่คุณนายต้องการต้นอะไรเป็นพิเศษสั่งพวกเรามาได้เลยครับ”หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ พลันนึกไปถึงสามีที่ตระเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอก็เผยรอยยิ้มมุมปากออกมา “อ่า อย่างนั้นฉันอยากได้ดอกไม้ที่ทนแดดสักหน่อย ขอหลาย ๆ ชนิดคละกันมาได้หรือไม่คะ?”กู้เหม่ยอิงพอจะมีชื่อดอกไม้อยู่ในใจสามสี่ชนิดจึงเขียนใส่กระดาษให้คนงานไป เผื่อว่าจะสามารถหาได้ หากหาไม่ได้ก็ไม่เป็นไรสุดท้ายแล้วหญิงสาวก็เลือกจะกล่าวออกไปอย่างไม่เรื่องมาก แต่ในใจก็หวังว่าในตอนนี้จะมีดอกไม้หลากหลายชนิดมากพอที่จะปลูกได้ทั่วทั้งสวนหน้าบ้านเสิ่นแห่งนี้หญิงสาวจินตนาการถึงสวนหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยดอกไม้หลากสีในวันพรุ่งนี้อย่างมีความสุข“รับทราบครับคุณนาย พรุ่งนี้พวกเราจะนำมาปลูกให้นะครับ วันนี้คงต้องกลับก่อน”หนึ่งในคนงานกล่าวออกมาอย่างสุภาพ ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ที่เตรียมมาแล้วเดินจากไปหลังจากส่งคนงานสวนกลับไปจึงเข้ามารับมื้อเที่ยง สองแม่ลูกนั่งวาดรูปภายในห้องรับแขกอยู่เพียงไม่นานก็ถึงเวลานอนกลางวันของลูกหมูน้อย
Baca selengkapnya

ตอนที่ 33 ถูหลังให้ผมหน่อยไม่ได้หรือ? (1)

“แม่ขา หนูกินได้หรือยังคะ?”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงตัวน้อยดังขึ้นภายในห้องครัวหญิงสาวสามคนและเด็กอีกหนึ่งรวมตัวกันอยู่ภายในห้องครัว ดวงตาทุกคู่เฝ้ามองขนมชนิดใหม่ที่พึ่งออกจากเตาอบอย่างมีความหวัง กลิ่นหอมของขนมในเตาตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ต่อให้ทานของคาวจนแน่นท้องก็ต้องอยากทานขนมหวานชนิดนี้เพิ่มอย่างแน่นอนกู้เหม่ยอิงมอง ‘นมอบชีส’ หอมกรุ่นที่พึ่งยกออกจากเตาอบ ดูจากสีสันแล้วเป็นที่น่าพอใจ ระหว่างนี้เธอพยายามนึกสูตรขนมต่าง ๆ ที่เคยร่ำเรียนมาในราคาแสนแพงและทดลองทำมันออกมาเรื่อย ๆ เธอไม่กังวลเรื่องรสชาติเพราะมั่นใจในความแม่นยำของตนเองพอสมควร ที่จะกังวลเห็นจะเป็นระดับความสุกเพราะยังไม่คุ้นชินกับเตาอบแบบนี้มากกว่าหลายวันที่ผ่านมาขนมที่ผ่านเตาอบนี้ก็ไม่ได้สำเร็จทั้งหมด บางส่วนก็ไหม้บ้างเพราะเธอยังกะเกณฑ์ความร้อนไม่ถูก แต่เมื่อทำบ่อยครั้งความแม่นยำก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนเริ่มกังวลน้อยลงเมื่อสองวันก่อนเธอออกไปซื้อของใช้กับลี่ลี่ จากที่คิดว่าซื้อเสร็จแล้วจะกลับบ้านทันที กลับเจอร้านขนาดเล็กในตรอกแคบร้านหนึ่ง หน้าร้านตกแต่งด้วยสินค้าที่ไม่ค่
Baca selengkapnya

ตอนที่ 33 ถูหลังให้ผมหน่อยไม่ได้หรือ? (2)

เมื่อกลับเข้ามาภายในห้องนอนเพียงลำพัง กู้เหม่ยอิงอาบน้ำเพื่อชำระเหงื่อไคลและคราบแป้งที่ติดตามตัวออกในทันที พลันนึกถึงสามีที่กำลังจะกลับบ้านในอีกสองวันข้างหน้านี้ นอกจากใบหน้าของเขาแล้ว ยังไม่ลืมนึกถึงจดหมายฉบับนั้นที่เขาใช้เกี้ยวเธอ“จะมากไปแล้วเหม่ยอิง”หญิงสาวพูดขึ้นพลางตบลงบนแก้มร้อนผ่าวเบา ๆ สองสามครั้งคล้ายกำลังเรียกสติ ก่อนจะแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมานั่งทำแบบคัดอักษรให้ลูกสาวต่อทว่าแทนที่จะได้นั่งเก้าอี้เพื่อทำงานอย่างที่ตั้งใจ ชายหนุ่มที่กำลังยืนหันหลังอยู่กลางห้องก็ทำให้เธอร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก“ว๊ายยยยย! คุณ! ฉันตกใจหมด!!”มือเรียววยกขึ้นตบหน้าอกแผ่วเบา ก่อนจะตวัดมองสามีด้วยแววตาขุ่นเคืองจะไม่ให้ตกใจได้อย่างไรในเมื่อกำหนดกลับบ้านของเขาคืออีกสองวัน แล้วนี่อะไรกันอยู่ ๆ โผล่มายืนจังก้าอยู่กลางห้อง ทำเอาเธอแทบหัวใจวายตายเสิ่นเฟยหลงไม่ได้ถือสาท่าทางตกใจจนเกินพอดีของภรรยาเท่าใดนัก สองเท้าเพียงก้าวไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างเพียงสองฝ่ามือทำให้ได้กลิ่นหอมอ่อนที่โชยออกมาจากร่างบาง กลิ่นนี้ที่เขานึกถึงตลอดเวลาที่กล
Baca selengkapnya

ตอนที่ 34 ผมจริงจังกับคุณ (1)

ระหว่างที่สามีหลับกู้เหม่ยอิงไม่ได้ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างสูญเปล่า หญิงสาวยังคงทำแบบคัดอักษรให้กับลูกสาวอย่างที่ตั้งใจไว้ตอนแรก ทุกขั้นตอนล้วนเกิดขึ้นอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังรบกวนคนบนเตียงเธอสังเกตเห็นใต้ตาดำคล้ำของเขา ทั้งใบหน้ายังดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ไม่รู้ว่าอดหลับอดนอนมานานแค่ไหนแล้ว เมื่อกลับบ้านก็ควรพักผ่อนให้มากหน่อยใกล้เวลาอาหารเย็นเธอเห็นว่าเขายังคงนอนหลับสบายจึงไม่ได้รีบปลุกแต่อย่างใด สองเท้าเล็กก้าวออกจากห้องนอนพร้อมกับปิดประตูให้เบาที่สุดยังไม่ทันเดินลงบันไดก็เห็นลูกหมูน้อยยืนทำหน้ากระวนกระวายใจอยู่ไม่ไกลจากหน้าห้องนัก คาดว่าลี่ลี่คงรู้แล้วว่าพ่อของเขาพึ่งกลับมา“คุณพ่อกลับมาแล้วเหรอคะ?”เพราะนอนกลางวันเธอจึงไม่ได้เจอหน้าผู้เป็นพ่อทันทีที่กลับมา มีเพียงพี่เลี้ยงถิงถิงที่บอกกับเธอตอนตื่นนอนนั่นปะไร…คิดเอาไว้ไม่มีผิดเลยเชียว กู้เหม่ยอิงคิดเพียงในใจ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนโยน ร่างบางย่อตัวลงใช้มือเรียวเล็กลูบแก้มกลมป่องแผ่วเบา“ใช่แล้วจ๊ะ คุณพ่อทำงานมาเหนื่อยมาก ๆ ลี่ลี่ให้คุณพ่อหลับต่ออีกนิด
Baca selengkapnya

ตอนที่ 34 ผมจริงจังกับคุณ (2)

เวลาห้านาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ยังดีที่ผู้พันเสิ่นไม่หลับนานกว่านี้ไม่เช่นนั้นตัวเธอคงแบนติดเตียงเป็นแน่หญิงสาวได้แต่มองร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าสดชื่นแจ่มใสคล้ายกับเมื่อครู่เขาได้รังแกเธอจนสาแก่ใจแล้ว“มองสามีแบบนี้ไม่พอใจอะไรอย่างนั้นเหรอ?”น้ำเสียงทุ้มถามราวกับไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้า ซ้ำยังเดินไปหาภรรยาที่ยืนรออยู่ใกล้กับประตูห้องจนปลายเท้าทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่คืบเท่านั้นเมื่อได้ฟังคำถาม คนเป็นภรรยาพลันตวัดมองเขาด้วยแววตาขุ่นเคืองเสียยิ่งกว่าเก่า “ฉันไม่พอใจคุณได้เหรอคะ?”คำพูดประชดประชันที่ออกมาจากภรรยาไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกขุ่นเคือง ผู้พันเสิ่นแสร้งทำหน้าครุ่นคิดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตอบภรรยาไปอย่างอารมณ์ดี“ไม่ได้ครับ ไปทานข้าวกันเถอะ”วงแขนแกร่งโอบกอดร่างของภรรยาให้แนบกาย เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ผลักใส ใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับมีรอยยิ้มเกิดขึ้นมุมปากชั่วครู่ก็หายไป เหลือไว้เพียงแววตามีความสุขเท่านั้นหญิงสาวไม่ได้เดินตามสามีไปในทันที เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะตัดสินใจพูดเรื่อง
Baca selengkapnya
Sebelumnya
1
...
45678
...
13
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status